1 Nog één keer naar Tivoli

Ga, nu het nog kan, nog één keer naar popzaal Tivoli in Utrecht en denk terug aan alle memorabele avonden die je er beleefde. Dat doen de artiesten die er voor het laatst staan ook en dat levert bijzondere muziekavonden op.

"Dag muren, dag plafond." Zanger, liedjesmaker en gitarist Spinvis (Erik de Jong) zal deze woorden een aantal keren herhalen vanaf het podium. Als de hoofdpersoon uit het gedicht 'Marc groet 's morgens de dingen' van Paul van Ostayen voegt hij er op het laatst nog een 'dag bloemen, dag vissen' aan toe: en zo voelt het ook een beetje, alsof hij bij zijn laatste optreden in Tivoli in Utrecht afscheid moet nemen van een klein stukje schepping.

Of iemand wel eens backstage is geweest, vraagt De Jong zijn publiek, want in de gangen en kleedkamers achter het podium kun je zien hoeveel lagen verf er op de muren zitten, doordat ze aan het afbladderen zijn: verflagen als stille getuigen van de popgeschiedenis die hier is geschreven. Zelf stond hij hier in 1981 voor het eerst op het podium met een punkbandje, in de tijd dat het voormalige vakbondsgebouw net was gekraakt. Meer dan een generatie heeft hij in deze zaal weten te overbruggen, zegt hij, en nu gaan we naar 'dat andere gebouw'. Maar dat is óók goed, het is goed, zegt hij, en hij houdt de volgende tweeënhalf uur niet meer op met spelen.

Prachtige, memorabele en natuurlijk ook een tikje sentimentele avonden zijn het dezer dagen aan de Oude Gracht. Intense muziekavonden, want wie hier nu op het podium staat, staat er voor de aller-, allerlaatste keer. Eind mei sluit dit Tivoli zijn deuren, om op te gaan in het nieuwe Vredenburg/Tivoli: een flitsend, vele verdiepingen en zalen tellend gebouw met roltrappen en een glazen gevel die uitzicht biedt over de stad. Met een reeks concerten (Tivoli Tijdloos), neemt Tivoli afscheid van zijn afgetrapte zaal, die ouwe jas die iedereen die er wel eens kwam lekker zat, en die voor sommigen in bepaalde levensfasen een soort huiskamer werd, waar liefdes opbloeiden en vergingen, waar muzikale hoogte- en dieptepunten voorbijkwamen, en die meer en minder gefrequenteerd werd - meestal minder naarmate er studies werden afgerond en baby's of verhuizingen zich aandienden.

Veel is al uitverkocht, maar vandaag is bijvoorbeeld nog good old Claw Boys Claw te zien, begin april komt de Jeugd van Tegenwoordig voorbij, Kensington, Racoon en zelfs Marco Borsato zitten in de reeks, de Dijk natuurlijk, net als de psychedelische rock van de Limburgse jonkies van DeWolff. Ook The Jon Spencer Blues Explosion, Echo & The Bunnymen en dEUS treden op, kortom: alternatief en mainstream, Nederlands en internationaal, piepjong en best wel oud. Als laatste mogen Kyteman en zijn orkest vijf avonden lang het plafond naar beneden spelen, en dan is het definitief klaar, op 31 mei.

Dus ga nog een keer, op de manier die je gewend was. Of je nu 24 bent en je Tivoli-verleden nog maar pril is, of in de veertig en de concerten juist weer een beetje had ontdekt (en je zelfs je pubers mee kunt nemen), of als je in de vijftig bent en nog verhalen kunt opdissen over roemruchte reggaeparty's in dikke hasjwalmen uit de vroege jaren tachtig. Parkeer je fiets ergens aan de gracht, loop nog één keer door die lange gang, geef je kaartje aan de portier, hang je jas op, haal een biertje aan de achterste bar en zoek die pilaar op waar je altijd al stond, ergens halverwege links vooraan, iets te veel in de bastonen, maar ach. Of beuk je, zoals je gewend was in je post-punkjaren, vlak voor het begin lekker irritant een weg naar voren, om vervolgens aan het podium te plakken. En blijf na afloop even hangen, waag je op de dansvloer, zoals je vroeger deed - en hoop nog één keer dat het laatste nummer van de avond 'The ace of spades' van Motörhead zal zijn. En denk aan het gedicht dat Ingmar Heytze bij Spinvis kwam voordragen.

Een fragment uit zijn 'Tivolisuite':

[...]

dans als alles is gezegd

dans tot je de tijd vergeet

dans zoals je ademhaalt

dans tot je de weg weer weet

dans om nooit meer stil te staan

dans de sterren en de maan

dans de bomen en het bos

niets meer vast en alles los...

[...]

Op www.tivoli.nl/tijdloos/ is te zien wie er de komende maanden nog komen spelen. Voor één van de slotconcerten van Kyteman zijn nog kaartjes te krijgen.

Douwe Bob en zijn band nemen afscheid van het publiek.

De foto's op deze pagina's komen uit het fotoboek van Han Ernest over Tivoli (zie tip 3).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden