1 Mini-cruise in sloep in Friesland

De thuisblijfvakantie wint terrein. De combinatie van 'stay' en 'vacation', de staycation, is zelfs helemaal hip. Op vakantie in je eigen achtertuin valt een wereld te ontdekken.

FLIP VAN DOORN

In Ierland zou je zomaar zo'n dorpje kunnen treffen: een dorpsplein met een eeuwenoud kerkje, een herberg die het wapen van de provincie draagt, een klein monument. Inwoners spelen een een regionaal geliefd balspel. Een monumentale fabrieksschoorsteen getuigt van verdwenen bedrijvigheid, de plaatselijke camping is onderdeel van het dorpsleven. Het zou ook in Normandië of in het noorden van Spanje kunnen zijn. Maar Easterlittens ligt in Friesland, hemelsbreed nog geen vijftien kilometer van mijn huis.

Het monument is een paaltje. Het herinnert aan de legende van de eenvoudige schoenmaker die droomde dat hij in Amsterdam het geluk zou vinden. Na een zoektocht door de stad ontmoette hij uiteindelijk een zwerver. Die wist hem te vertellen dat bij een paaltje in de achtertuin van een schoenmaker in Easterlittens een schat begraven zou liggen. De man keerde terug en groef in zijn tuin twee potten met goud op. De moraal van het verhaal: je kunt zo ver reizen als je maar wilt, de ware rijkdom vind je dicht bij huis.

Dat is een prachtig uitgangspunt voor een staycation, een trend die is komen aanwaaien over de Atlantisch Oceaan. Begonnen in de VS als een goedkope manier van vakantievieren in tijden van crisis, raakte de staycation binnen de kortste keren ook hier en vogue. Vergeet het toeristenvisum, de dakkoffer en de péage: een thuisblijfvakantie is ontstressen op zijn best. De tent opzetten in je eigen achtertuin, een fietstocht door de omgeving, een bed & breakfast in een dorp verderop, dagtochtjes in eigen land; het begrip staycation kun je op tientallen manieren invullen.

Vier jaar geleden verhuisde ik met mijn gezin naar het Friese Elfstedenstadje IJlst. De meeste dorpen en steden in de regio hebben we inmiddels wel bezocht, we kennen de fietspaden en de wandelroutes in de wijde omgeving. In de zomer staan we dagelijks voor de geopende brug te wachten, maar een bootje hebben we niet. En dus fiets ik op een mooie maandagochtend naar Sneek om een royaal uitgeruste kampeersloep op te halen. Willem Stroo van Het Toppunt legt me de basisprincipes van het sloepvaren uit. "Je hebt het zo onder de knie", zegt hij, en dat klopt. Vervolgens zet ik koers naar IJlst, waar we op loopafstand van ons huis de tassen, slaapzakken en het etenswaar aan boord hijsen. De reis begint bijna letterlijk in onze achtertuin. Een echte staycation, al heeft dochter Daantje (10) het liever over een mini-cruise.

Na een uurtje varen vraagt zoon Teun (6) of we nog in Nederland zijn. Op het water gaat de tijd trager. Als er geen bomen en gebouwen in de weg zouden staan, konden we de kerktoren van IJlst nog zien. Teun heeft in de kajuit veel meer bewegingsvrijheid dan in zijn autozitje, hij kan spelen, kleuren en rondklauteren. Zijn broer Bram (8) heeft inmiddels achter het stuurwiel plaatsgenomen. Dat hoeft hij in de auto ook niet te proberen. We zijn meteen helemaal weg.

Op het water groet je elkaar. Niet alleen de bootjesmensen, ook de fietsers op het pad langs de oevers van de Zwette zwaaien hartelijk als we voorbij komen pruttelen. Bij Weidum wacht de eerste verrassing. Behalve de verwachte camping blijkt Weidumerhout ook een hotel met een restaurant. En op het terrein staan sinds dit voorjaar drie merkwaardige, strakke houten cabines. Vrijstaande hotelkamers, elk met een eigen badkamer en voorzien van een flinke glaswand. Twee van ons mogen zo'n Outside-Inn uitproberen. Onze zonen besluiten met mij aan boord te overnachten en hun moeder en hun zus deze luxe te gunnen. Een avondje uit eten kan er dan ook wel bij. De macaroni blijft in de voorraadkist, het kooktoestel heeft een avondje vrij. We schuiven aan voor een verrukkelijke maaltijd, het lijkt wel vakantie.

De meiden worden de volgende ochtend wakker met de weidsheid van Friesland letterlijk aan hun voeten. Schapen en paarden begrazen hun uitzicht, de kerktorentjes van Weidum, Bears en Jellum vormen het decor. De dagen die volgen vullen zich met nog veel meer weidsheid en kerktorentjes, elk dorp heeft weer een ander silhouet. Wjelsryp, Britswert, Boazum: zelfs de plaatsnamen klinken exotisch.

In Winsum stopt Teun een euro in het klompje van de brugwachter. In Tirns leggen we aan bij een wijngaard, in hartje Leeuwarden bij de Prinsentuin. In Franeker bezoeken we een bezienswaardigheid van wereldformaat, het planetarium dat Eise Eisinga ruim twee eeuwen geleden bouwde. "Hij plaatste Franeker in het centrum van het universum," vertelt de enthousiaste gids. De wonderen van dit zonnestelsel op huiskamerformaat weerkaatsen in drie paar kinderogen.

Vijf dagen zwerven we zo door onze eigen, uitgestrekte achtertuin. Terug in IJlst leggen we onze sloep een laatste keer aan. De kaart met de mooiste fiets-, wandel- en vaarroutes in en rond de stad hebben we niet nodig. We weten de weg. Toch is het net of we vreselijk ver van huis zijn.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden