1 Gillen in de achtbaan

Goed nieuws voor de liefhebbers van loopings en kurkentrekkers: het pretparkseizoen is weer geopend. Maar wat als je bang bent voor de achtbaan? Kun je die angst overwinnen?

Aan het eind van de achtbaancursus, als we de spier- en ademhalingsoefeningen hebben gedaan, vraagt Lucas van Gerwen of wij, een groepje van tien vrouwen, onze ogen willen sluiten om het ritje in de 'Speed of Sound' virtueel alvast te maken.

Ondertussen vertelt manager werktuigbouwkunde Edwin Kruithof van pretpark Walibi precies hoe het ritje verloopt - hoe het karretje eerst omhoog wordt getrokken in de buis, en hoe we dan voorover in onze veiligheidsbeugels zullen hangen, dat dan het karretje wordt losgelaten, door het instapstation raast, zijn eerste looping maakt - waarbij de G-krachten ons uiteraard juist tegen de stoel aan zullen drukken, dan een kurkentrekker, dan weer een looping en dan... Terwijl de stem van Kruithof mij bijna onder een vreemd soort hypnose brengt, dringt zich de gedachte op dat er toch werkelijk mensen op deze aardbol rondlopen met ernstiger problemen dan dit: angst om in een achtbaan te stappen. En dat je het natuurlijk ook gewoon níet kunt doen. Want waarom zou je?

Maar ook met deze relativeringen kom ik er niet onderuit: ik heb me aangesloten bij de cursus 'Van bangerik tot adrenalinekick' die Walibi heeft bedacht om het pretparkseizoen mee te openen. Tien bange moeders hebben zich aangemeld - of zijn opgegeven door hun kinderen of partner. De cursus wordt verzorgd door stichting VALK (VliegAngstbestrijding Leidse universiteit KLM) die zich normaal gesproken bekomeert om mensen met vliegangst. Directeur Lucas van Gerwen van VALK is onder meer vlieger luchtvaartpsycholoog en psychotherapeut. Dr. Lucas promoveerde op vliegangst en zal ons deze ochtend wegwijs maken in het fenomeen angst en ons voorzien van veel praktische tips ('ga nooit met een lege maag een achtbaan in', 'je mág bang zijn' en 'gillen is goed, het helpt!').

Vliegangst bestaat niet, begint hij zijn verhaal. Het is een kapstok voor andere angsten als hoogtevrees, claustrofobie of controledwang. Angsten kun je vermijden, maar dat is volgens Van Gerwen niet slim. Door iets uit de weg te gaan, ervaar je vooral opluchting. Die opluchting is voor even lekker, en wat lekker is, is verslavend. Maar je zelfvertrouwen neemt wel af. Natuurlijk zijn er significante verschillen tussen een vliegtuig en een achtbaan - bijvoorbeeld de noodzaak om er in te stappen. De achtbaan is geen transportmiddel, hij is gemaakt voor de sensatie, voor het ondergaan van G-krachten, het is een 'angstfeestje', zegt Van Gerwen: allemaal zaken die niet gelden voor het vliegtuig.

Maar waarom willen de deelneemsters het dan toch zo graag? Om te beginnen is daar Brigitte, 38, moeder van twee kinderen en sinds die kinderen een 'angstmuts', zoals ze zelf zegt. Vroeger deed ze mee aan motorraces, nu is ze bang bij 80 kilometer op de provinciale weg. Of neem Angela, 44. Ze heeft een zoon van 11. Parachutespringen, bungeejumpen, ze deed het allemaal, tegenwoordig durft ze niks meer.

Net als Diana, vroeger een echte thrillseeker zoals ze zelf zegt, met een seizoenspas voor het pretpark. Dat is nu helemaal over. "Ik voel me niet meer veilig, als ik er aan denk wordt mijn keel helemaal dichtgeknepen'', vertelt ze tijdens het kennismakingsrondje. Het zweet staat nu al in haar handen, haar stem is onvast. Haar vriend heeft een zoon, ze wil zo graag weer meedoen. Dat geldt ook voor de anderen.

Zo bang als deze vrouwen ben ik niet, denk ik, al heb ik de laatste jaren wel last gekregen van hoogtevrees. Maar de Python in de Efteling met de kinderen vond ik een tijdje terug nog best leuk en niet eng. Toch krijg ik in de loop van de ochtend een steeds grotere knoop in mijn maag, zelfs als technicus Kruithof uitgebreid vertelt hoe ongelooflijk veilig en driedubbel en dwars gecontroleerd alle attracties in het park zijn en dat je nóóit uit een karretje kunt vallen. Is angst besmettelijk?

Ik ben weer redelijk zeker van mijn zaak als ik op het instapperron sta voor mijn rondje. De groep is al voor mij geweest, alle moeders zijn ingestapt, al stond sommige deelneemsters het huilen nader dan het lachen. Maar ze deden het en ze zijn trots. En ja, ook misselijk of anderszins geschud en gebutst. Ik voel eerder een prettig soort spanning en denk: laten we het maar doen. Lucas van Gerwen gaat mee, we stappen uiteraard in het voorste karretje. "Hou je ogen open, je blik op de horizon, en gillen'', zo luiden zijn instructies. Bij het optrekken van het karretje in de buis klinken harde beats. Lekker, denk ik nog. Maar dan gaan we los. Ik gil, hou mijn ogen open maar ben die horizon al heel snel kwijt. De 'Speed of Sound' gaat niet alleen vooruit, maar ook nog achteruit, en dan is er geen enkele controle meer. In plaats van het suizende gevoel in je buik, vergelijkbaar met wat je als kind op de schommel ervaart, word ik voor mijn gevoel alleen maar hard door elkaar geschud. Binnen een minuut is het voorbij, maar dr. Lucas wil per se dat ik nog een rondje maak. Hup, daar gaan we weer.

Shaken ánd stirred sta ik even later weer op vaste bodem - blij dat het voorbij is en teleurgesteld dat ik het echt niet leuk vond. Hopelijk komt die lol bij een volgende keer terug, als het hyperbewustzijn over deze hele toestand is geluwd. Als 's middags het park opengaat voor publiek en drommen opgewonden tieners naar de 'Speed of Sound' rennen - de enige achtbaan die vanmiddag open is - berust ik er maar in dat je, als je de beugelleeftijd voorbij bent, niet meer tot de doelgroep behoort.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden