1 Een ijsje halen

Een zomerdag schreeuwt om ijs; zacht, zoet, romig smeltend ijs, die Chinese uitvinding die door de Italianen naar ons land is gebracht. Waar koop je de lekkerste bolletjes?

Op de eerste koele dag van de zomer staat er een rijtje wachtenden voor de tijdelijke winkel van Magnum, aan het Rembrandtplein in Amsterdam. De Magnum Pleasure Store, heet het officieel, na wereldsteden als Milaan, Parijs en Londen nu ook te bezoeken in onze eigen wereldstad. De ontwerpers van Magnum hebben er een juwelierszaak van gemaakt: een grote, lege winkel met etalages tot op de grond, goudkleurige deurstijlen en een gelikt wapenschild, iets als Cartier. Achter de ruiten staan ijsjes te prijk, Magnums uiteraard, maar niet met de gewone chocoladen mantel. Deze unieke exemplaren hebben een korst van namaakdiamantjes, van bewerkt bladgoud, van kunststof-bloemetjes. Prachtig als barbaarse juwelen.

Maar voor je zo'n ijsje kunt bekomen, moet je langs een jongedame met een tablet. Zij veroorzaakt de file. Op de tablet dient de klant zijn naam achter te laten, waarmee hij, maar meestal zij, verbonden wordt aan de Magnum die aan het einde van het proces ligt te wachten bij de kassa. Die kun je dan ook nog op Facebook zetten, zodat heel de wereld weet wat voor Magnum jij hebt gemaakt.

Moet ik mijn naam en mijn goedkeurig hechten aan iets dat ik nog niet geproefd heb? Gelukkig is het mogelijk een valse naam op te geven. Wel trekt de jongedame haar wenkbrauwen op bij het horen van mijn nepnaam, maar dat zij haar vergeven.

Ik sluit mij aan bij de rij, die bijna geheel uit vrouwen bestaat. Ook de bemensing achter de ronde, witte counter is bijna geheel vrouwelijk. Een van de jongedames legt uit wat de bedoeling is. Het begint met de basis, de normale magnum-op-een-stokje. Daarvan mag ik zeggen welke kleur chocolade ik erop wil. Doe maar wit. Dan kan ik kiezen uit een twintigtal bakjes met kleurige toppings. Rozeblaadjes en marshmallows, roze suiker, goji-bessen, kokos, gebroken pistachenoten, chocoladekorrels - alles wat een liefhebber maar kan bedenken. Dat wil zeggen: deze liefhebber zou wel willen weten hoe zo'n ijslollie met Parmezaanse kaas zou smaken. Maar goed. De namaakdiamantjes zijn overigens niet als topping verkrijgbaar.

Uit de rest mag ik er drie kiezen, waarna er nog een drizzle over komt van chocola, opnieuw naar keuze, en klaar is mijn ijsje. Dat moet 3,99 euro kosten, maar dan heb je ook iets.

De jongedame doopt de kale Magnum in vloeibare, witte chocolade, mijn eerste keuze, en legt het ding daarna in een kartonnen bakje. Daarover gaan brokjes pistachenoot, roze suiker voor de kleur en blauwe bloempjes, waarschijnlijk viooltjes, voor de geur. Uiteindelijk drizzlet zij volle chocolade over het geheel en plaatst het bakje onder de camera. Het spectaculaire eindresultaat verschijnt op een schermpje met de door mij opgegeven naam erbij: Horrendi Fabulas. Het ziet er prachtig uit, zeker in zonlicht. Roze en blauw vechten om het licht, de pistachebrokjes houden zich bescheiden op de achtergrond.

De smaak doet er minder toe, en dat is maar goed ook. Het donderende zoet van de basis-Magnum overheerst alle andere smaken, de geur van de bloemblaadjes blinkt uit door afwezigheid. Maar dit is wel míjn Magnum, zelf gepimpt. En daar gaat het allemaal om.

Heel anders gaat het eraan toe bij Roberto Gelato, in de Poortstraat in Utrecht. Zomaar een straat tussen centrum en periferie, ver van alle stadsrumoer. De eigenaren, Roberto Coletti en Carlina De Lorenzo, zijn kinderen en kleinkinderen van Italiaanse ijsmakers, die de kennis van generaties toepassen op het ijs van nu. Volgens de Nederlandse Elegance behoort Roberto Gelato tot de beste vijf ijssalons van de wereld. Je vraagt je af hoe ze daarbij komen. Zou de redactie van het chique modeblad alle ijssalons van de wereld hebben aangedaan?

De verzamelde wachtenden hebben daar geen boodschap aan. Hier staat een rij klanten met een natuurlijke behoefte: ze willen een ijsje. Ze kunnen kiezen uit zo'n twintig soorten die volgens de website van Roberto Gelato zijn gemaakt van 'grondstoffen van hoge kwaliteit' zonder kleur- of smaakstoffen toe te voegen. Kunstmatige smaakjes en kleurtjes, bedoelt de maker waarschijnlijk, een aardbei is tenslotte een sterke smaak- en kleurstof.

De gelateria lijkt zo weggelopen uit de jaren vijftig. Aan het plafond een kroonluchter, de wanden gesausd in mosterdgeel en wit, houten meubels op de houten vloer. Achter de vitrine kijk je de ijsmakerij in. In de vitrine ligt een keur aan hemels zoet. Monochroom ijs als aardbei- en mango-ijs, bakken met traditionele mengsels als straciatella met chocolade en pistache en mengsels als capriccio: wit ijs met caramel vermengd, een soort gestolde golfslag.

Voor de gelegenheid beperk ik de keuze tot de eenvoud: een hoorntje met mango-, aardbeien- en limoncello-ijs. Drie bolletjes voor 2,55 euro, daar heb je nauwelijks een gewone Magnum voor. En dan voor dit ijs: romig maar niet vet, met het natuurlijke zoet van vruchten, zo zuiver dat de mondholte na het eten schoon is alsof het heeft geregend.

Maar ja. Je kunt hem niet op Facebook zetten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden