1 Amerikaans in Rotterdam

Groot, veel en vet. Dat tekent de Amerikaanse keuken. Geen wonder dat het Amerikaanse restaurant in opkomst is in Nederland. Maar biedt een menu uit de VS nog meer?

Wat verwacht je van een Amerikaans restaurant? Stierenschedels aan de muren en mannen met cowboyhoeden die met elkaar op de vuist gaan.

Stierenschedels ontbreken bij Hudson in Rotterdam, een derde loot aan de Hudson-tak van restaurants, die geworteld is in Den Haag. Ook de mannen met cowboyhoeden zijn afwezig; het publiek is jong, tegen het hippe aan en vooral schaars op deze regenachtige zaterdagavond. Het bedienend personeel heeft dan ook alle aandacht voor de gasten.

Hudson is verdeeld in lagen. Gelijkvloers zit, meteen rechts bij binnenkomst, de wel voorziene bar, waaraan volgens de barman ook gegeten kan worden. Er staan wat tafeltjes, een gang leidt verder naar achteren waar krukken aan hoge tafels staan. Hier hangt een schedel; die van een hert, niet van een stier.

Een stalen trap leidt naar boven, waar het grotere eetgedeelte is. Zware, zwarte balken lopen langs een wit plafond, witte pilaren steunen de balken. De vloer is van stevig hout, zo uit een Amerikaanse log cabin gesloopt. Hier is wél een stierenschedel te vinden, maar als muurvullend schilderij, niet in doden lijve.

Hudsons kaart toont weer eens aan dat de Verenigde Staten geen aparte, eigen keuken kennen. Vrijwel alle gerechten hebben hun wortels in omringende landen, of in het Avondland. Nacho's en tortilla's komen met de Mexicanen mee op hun tochten naar het noorden, de hamburgers komen van de grote stad uit Duitsland, en de steaks ontbreken. Dat is gek. Ook de pulled pork, de jambalaya en de gumbo ontbreken; de keuken van Alabama en Louisiana is afwezig.

Gelukkig staan er wel echte klassiekers op de kaart, die ook echt uit de VS zijn voortgekomen. Onder de voorgerechten bevinden zich de Maryland crabcakes en de legendarische Caesar salad. In de jaren twintig ontworpen door de Italiaanse immigrant Caesar Cardini, nu een icoon in de internationale keuken. Bij Hudson komt hij in twee groottes, 'klein' en 'groot'. De ansjovissen ontbreken, zoals het hoort, want Cardini had de pest aan ansjovisjes. Maar er zitten wel onoriginele kerstomaatjes in, en even niet-oorspronkelijke rode ui. De carnivoor kan er gegrilde kip en 'crispy bacon' bij krijgen, of gewokte gamba's, voor een meerprijs van vier euro.

Laat maar komen, die salade. Een kleine met kip en bacon svp.

Daarna wordt de keuze wat beperkt. Geroosterde spareribs met coca-cola-glazuur klinkt Amerikaans en ook niet lekker. Gegrilde zalmmoot met teriyaki klinkt weer erg lekker, maar niet erg Amerikaans.

Uiteindelijk valt de keuze op een hamburger, de American classic, die in elk geval lekker groot zijn, honderdveertig of tweehonderd gram, en van biologisch vlees gemaakt.

De salade laat niet lang op zich wachten. Het is toch nog een forse portie, en hij is lekker. Echte bindsla of Romaanse sla, zoals Caesar dat zelf bepaalde. De niet-originele tomaatjes zijn er toch lekker in, net als de ui. De dressing is goed, niet die verschrikkelijke schep mayonaise-met-azijn, die veel van Caesars creatie zo oneetbaar maken. Hier zit een beetje mayonaise in, en wat citroensap. De dressing verdeelt zich over de groenten. Hij combineert ook uitstekend met de geraspte Parmezaanse kaas, die zout en diepte geeft. Deze vegetarische variant zou voldoende zijn, al voegen kip en bacon wel iets toe. Knapperigheid en structuur vooral, wat de salade tot een afgeronde maaltijd maakt.

En dan moet de hamburger nog komen.

De American classic blijkt, wanneer hij ter tafel komt, gezelschap te hebben van een fikse berg groene salade, en een fikse berg coleslaw, koolsalade, die ook nog wat Nederlandse invloed meebrengt: de koolsla van zeventiende eeuwse Hollandse immigranten kreeg een Amerikaanse naam. Behalve groente komt er een schaaltje friet mee met twee sauzen: ketchup van Heinz en mayonaise. Dat laatste is een affront aan de Amerikaanse cultuur, weet iedereen die de film 'Pulp Fiction' ooit heeft gezien.

Maar lekker is het wel.

Boven op en onder de burger zit sla, tomaat, mosterd, ketchup, augurk, gebakken ui en kaas. Het is wat veel, die arme kaas legt het af tegen de smaakbeesten om hem heen. De hamburger is groot en doorbakken. Dat is jammer, een goede burger hoeft niet gaar. Het maakt het eindresultaat wat teleurstellend.

Pas bij het afrekenen ontdek ik, dat Hudson wél steaks heeft, die ik door onachtzaamheid mijnerzijds onder het kindermenu had geschaard. Beetje dom. Reden om een keer terug te komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden