null Beeld Loek Buter
Beeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

Zelfs met zo’n avondklok besluit niemand op zijn dak te gaan zitten

Zelfs midden in de sneeuwstorm weigeren de Noord-Hollandse Blauwe in hun hok te zitten. Doodgemoedereerd blijven de kippen bóven op het dak zitten, terwijl de wind ze bijna omverblaast. Het is een of andere vreemde karaktereigenschap van dit ras, dat ik nog steeds niet steeds helemaal heb kunnen ontrafelen.

Op de avond dat min twaalf is voorspeld neem ik alsnog poolshoogte, toch wel wat zorgelijk. Het is na negenen en zodra ik de achterdeur open klinkt daar direct het dwingende geratel van een helikopter boven mijn hoofd, cirkelend boven de weilanden, op zoek naar ongehoorzamen die de avondklok negeren, stel ik me zo voor. Ik laat mijn zaklamp maar uit, je weet maar nooit, en in het donker loop ik over het erf, met de sneeuw krakend onder mijn voeten en al met al heeft het wel iets Hannie Schafterigs, vooral doordat de bezetter zo monotoon ratelend boven mijn hoofd blijft cirkelen, in een verder volkomen verlaten landschap.

Eenmaal bij het kippenhok zitten die beesten natuurlijk nog gewoon boven op het dak. Al vriezen ze hier ter plekke dood, ze weigeren naar binnen te gaan. De krielkipjes liggen overigens wél behaaglijk op een hoopje in hun riante onderkomen.

Afgelopen lente hadden we dit kippenhok getimmerd, op hoge palen en met zes legnesten, allemaal met de komst van de zes Noord-Hollandse Blauwe in het achterhoofd, die toch wel flink wat meer extra ruimte zouden innemen. Tevergeefse moeite. Je kunt timmeren wat je wilt, maar dieren kiezen alsnog voor hun eigen miserabele onderkomen.

Zo is de luxe torenvalkkast na twee jaar nog altijd onbewoond. En de konijnenhokken worden slechts sporadisch door de kippen gebruikt, maar dan alléén om hun eieren in te leggen. De konijnen kruipen liever in een hol onder in de grond.

Geen dier is zo honkvast als de mens

Goedbeschouwd ken ik werkelijk geen dier dat zo honkvast is als de mens. Die kun je flats en donkere kelders aansmeren, morsige doorzonwoningen en dan nóg blijven ze er zonder klagen wonen, thuiswerkend, terwijl ze amper een ander mens zien of spreken. De paar rellen daargelaten, maar zelfs met zo’n avondklok besluit niemand op zijn dak te gaan zitten. Ik weet nog niet of ik dat slim of juist totaal onnozel vind.

Onlangs stond in de Volkskrant dat de Duitse regering aan een aantal wetenschappers had gevraagd hoe je de geesten “rijp kon maken voor een harde lockdown”. Om de publieke opinie te beïnvloeden werden orwelliaanse scenario’s geopperd zoals “het opwekken van angst en eenzaamheid onder de bevolking”, maar ook om een gewenste schokwerking onder de bevolking te creëren, met scenario’s waarin “ernstig zieke familieleden tevergeefs op een ziekenhuisbed wachten, zodat die uiteindelijk een pijnlijke dood sterven”. Dit alles om het draagvlak voor de maatregelen te verbreden.

Ik knipperde wel een paar keer met mijn ogen toen ik dat las.

“Onze diepverborgen aard kan zich werkelijk alleen maar uitleven in oorlog en ziekte, die twee eeuwigdurende nachtmerries”, schreef Céline al.

De Noord-Hollandse Blauwe laat ik maar buiten zitten.

Zij wél.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden