Relatie-DNAHet verhaal van Yvonne

Yvonne (72) zag na dertig jaar haar verboden jeugdliefde terug, dat overleefde haar huwelijk niet

null Beeld Brechtje Rood
Beeld Brechtje Rood

Tijdgeest verkent het DNA van de liefde: hoe werkt de relatie van je ouders door op je eigen relaties? Yvonne (72) werd door haar vader en moeder gescheiden van haar jeugdliefde. Jaren later was de aantrekkingskracht er nog.

‘Ik heb nooit een band gevoeld met mijn ­vader, moeder of zus. We woonden in hetzelfde huis, maar hadden niets met elkaar; vier mensen die dag in, dag uit langs elkaar heen leefden. Emoties werden niet getoond. Er werd me ook nooit iets gevraagd. En alles werd voor mij bepaald. Ik schikte me. Als kind dacht ik dat het overal zo ging.

In huis hing een sfeer van druk en dwang, misschien dat er daarom nooit andere kinderen bij ons kwamen. Er werd van alles van me verwacht, maar het bleef onuitgesproken wat. Ik was vooral bezig mijn best te doen.

Mijn vader was een heel dominante man. Als kind mocht ik niet vragen, niet klagen en niet huilen, want er waren altijd mensen in de wereld die het slechter hadden. Mijn moeder kon scherp en gemeen zijn, ze had van die onverwachte uitvallen, waarschijnlijk omdat ze depressief was. Soms zat ze een aantal weken in een psychia­trische kliniek.

Toen ik twaalf was ging mijn ­vader bij ons weg. Op een novemberavond reed hij zijn fiets uit de vestibule. Mijn moeder zei daarop dat ze gingen scheiden – na een huwelijk van bijna 25 jaar.

Nog dat weekend trok de nieuwe liefde van mijn moeder bij ons in en werd het tweepersoonsbed van zolder gehaald, ik denk dat ze wat in te halen had. Ze waren vanaf dat moment altijd met z’n tweeën, ik leefde in m’n eigen wereld. Eén weekend per maand ging ik naar mijn vader. Die was inmiddels met zijn jeugdliefde getrouwd. Met haar is hij tot zijn dood gelukkig geweest.

Mijn enige lichtpuntje was Marvin. Hij kwam van de Antillen, we waren verliefd. We zaten bij elkaar op school en als het maar even kon, waren we samen. Soms was het een tijdje uit. Een knipperbolrelatie die in mijn eindexamenjaar abrupt werd ­beëindigd. Ik denk dat mijn moeder in mijn dagboek heeft gelezen dat een vriendinnetje naar bed wilde gaan met haar vriendje. Ik en Marvin waren nog niet zo ver. Toch werd er met zijn ouders gebeld. Hij sprak daarna geen woord meer met me. Dertig jaar later hoorde ik pas waarom.”

Hij had een totaal ontwapenend effect op me

Ik ontmoette Harmen aan de universiteit. Ik kreeg het gevoel dat de zon opging toen ik hem voor het eerst zag. Met zijn blauwe ogen en blonde haar had hij een totaal ontwapend effect op me. Ik was verbijsterd, want ik geloofde niet meer in de liefde.

Toen ik voor het eerst bij zijn ­ouders was, wist ik ook al niet wat me overkwam. Het leek wel of die mensen op elkaar ­gesteld waren, de sfeer was ontspannen. Zo anders dan ik gewend was. Plotseling werd aan mij gevraagd: ‘Wat voel je? Wat denk jij?’

Ik ontmoette via Harmen de antroposofie en verzette me in het begin heftig tegen die ideeën. Ik vond het belachelijk, die reïncarnatie en biologisch-dynamische groente, maar uiteindelijk ging ik om. Harmen en ik hebben samen het ene na het andere antroposofische initiatief opgezet.

Onze relatie werd niet gedomineerd door lichamelijke aantrekkingskracht, er was een connectie op het niveau van de ziel en geest. We hadden dezelfde idealen. Ons huwelijk werd een werkgemeenschap. Een kennis zei: ‘Ik zie twee werkpaarden voor een te zware kar’. Maar we bleven trekken.

In het jaar waarin we 25 jaar ­getrouwd zouden zijn, ging het mis. Op een dag stond er een ­bericht op het antwoordapparaat. Het was Marvin. Totaal ­onverwacht. Als ik had gezegd: ‘Ik wil niets met hem te maken hebben’, was ik nog getrouwd geweest. Maar dat zei ik niet. Ik wilde weten waarom hij mij destijds in de steek had gelaten.

We hebben een aantal keer af­gesproken. Ik kreeg een antwoord: zijn ouders hadden gedreigd hem naar een streng internaat te sturen als hij met me om bleef gaan. Ondertussen kwam mijn jeugd weer boven. Die had ik al die jaren weggestopt onder een betonlaag, maar vanaf dat moment wilde ik die beerput tot op de bodem leegschrapen. Marvin werd daartoe de sleutel.

Harmen gaf mij de ruimte, hij voelde wat voor gevangenis die jeugd voor mij was. Er speelde meer. Telkens als ik Marvin zag, bleek de aantrekkingskracht enorm. Ik was 52, maar de zestienjarige in mij kwam uit haar hok. Ik dacht: het mocht toen niet, dus nu doe ik het wel.

Ik wist gewoon niet wat seksualiteit kon zijn

Ik ben nu 72. Mijn huwelijk heeft het niet overleefd. Ook met Marvin liep het mis, het werd een knipperbolrelatie. Pas nu realiseer ik me welke enorme rol lichamelijke aan­trekkingskracht speelt in mensenlevens. Ik heb met Marvin ingehaald wat ik had gemist. Ik wist gewoon niet wat seksua­liteit kon zijn, net zoals ik ooit niet wist dat er harmonieuze ­gezinnen waren. Voor die ontdekking ben ik dankbaar, ondanks alle ellende. Want ik heb vriendschap met mijn lichaam gesloten.”

De namen in deze tekst zijn gefingeerd om privacyredenen. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Wilt u ook worden geïnterviewd over de invloed van uw ouders op uw relaties? Mail: relatiedna@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden