null Beeld

ColumnMerijn de Boer

‘Wil de hele tijd op schoot’, stond in de advertentie voor onze oude kat

Merijn de Boer

Ik typ dit terwijl onze poes voor het laatst op mijn schoot ligt. We wachten op de dierenarts. Als ik de poes even op de grond zet, valt ze onmiddellijk om. Ze kan niet meer lopen, is incontinent en miauwt klaaglijk terwijl ze zich verschuilt onder mijn bureau of het bed.

Zo komt er na zeventien jaar een einde aan het leven van deze wereldwijze poes, die in Nederland, New York, Jeruzalem en Tunesië heeft gewoond. Een paar dagen geleden liep ik in Carthago nog over de Tophet, de plek waar de Carthagers vroeger dieren (en kinderen) offerden aan hun goden Tanit en Baal. Wij offeren onze poes niet om goden tevreden te stellen, we zien in dat ze te veel lijdt.

In 2006 woonden we op een zolderverdieping in Amsterdam. Op Marktplaats vonden we de advertentie ‘Gratis poes. Wil niet naar buiten en niet met andere katten’. Aan die verlangens konden we voldoen. ‘Wil de hele tijd op schoot’, stond er ook nog.

Op een regenachtige ochtend togen we met de bus naar een troosteloze wijk in Haarlem. De lift bracht ons naar de vijftiende verdieping van een flatgebouw. Toen we met onze lege kattenmand binnenstapten in een krap appartement, zagen we zeker tien andere poezen. Het voelde alsof we haar redden uit benarde omstandigheden.

Later, toen we tussen de weilanden gingen wonen, bleek ze natuurlijk wél naar buiten te willen. Ze kwam zelden nog binnen. Ik zal niet gauw vergeten hoe ze aanholde over het pad als ik thuiskwam.

We voelden ons dan ook bezwaard toen we haar, met onze verhuizing naar New York, opnieuw dwongen tot een binnenbestaan. Toch leek ze daar niet ongelukkig. Ze zat de hele dag bij het raam, te kijken naar de langswandelende New Yorkers.

Ze kon apporteren als een hond. En ze wilde inderdaad altijd op schoot.

Ze heeft ons trouwens ook, en dat was wat minder, jarenlang voor zonsopgang wakkergemaakt omdat ze wilde eten. Daar kwam pas een einde aan toen we in een column van Frits Abrahams (die hetzelfde probleem had) lazen dat je een etensbakje met een tijdklok kon kopen. Daardoor had ze ons ’s ochtends niet meer nodig.

Er werd ons weleens voorgehouden dat onze liefde voor dit dier zou afnemen als we ­kinderen kregen. Het bleek waar, het is ­gebeurd. In een zeker opzicht voelde dat ook wel gezond. We waren dermate aan deze poes gehecht, dat familieleden en vrienden er grapjes over maakten. Ik had in die tijd het idee dat alleen Voskuil en zijn vrouw Lousje onze liefde voor onze poes zouden begrijpen. In Het Bureau zijn de momenten waarop een van hun katten sterft, het ­aangrijpendst.

Maar ik moet stoppen want de bel gaat.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021. Lees zijn columns hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden