Erik Jan HarmensBeeld Jörgen Caris

ColumnErik Jan Harmens

Wie weet waardeert iemand mijn eerlijkheid

Het gaat niet goed met me. Dat is geen goede beginzin voor een column, maar iets weerhoudt me ervan om op backspace te drukken, dus ik laat ’m maar staan, al blijf ik twijfelen en wil ik ’m toch weer veranderen.

Het gaat even niet zo heel goed met me. Kijk, dat oogt vriendelijker en dat ‘even’ benadrukt de tijdelijkheid van mijn gemoedstoestand: het gaat nu niet zo heel goed met me, maar binnenkort gaat het vast en zeker weer beter. Waarom kan het niet gewoon zijn wat het is, namelijk dat het niet zo heel erg goed met me gaat en dan zonder dat ‘zo heel erg’ of andere woordjes om mijn leed naar buiten toe te verzachten?

Ik heb een verslavingsverleden, leidde een dubbelleven. Naar buiten toe had ik mijn zaakjes op orde, was ik gul, goedlachs en de getapte jongen. Van binnen was het donker en had ik een dagtaak aan het maskeren van dronkenschap, het verwerken van katers, het ongezien naar de supermarkt brengen van de emballage en het inkopen van verse voorraden. Inmiddels leid ik nog maar één leven en daarin wil ik dat alles is zoals het is. 

Als het niet goed met me gaat, wil ik dat op kunnen schrijven

Maskers af, geen poses meer, geen geschmier. Ik wil niet zeggen dat ik iets mooi vind terwijl ik het eigenlijk lelijk vind. Ik wil niet tegen iemand zeggen: “Dat heb ik liever niet, ik hoop niet dat je dat een probleem vindt.” In plaats daarvan wil ik zeggen: “Ik wil dat niet.” En als het niet goed met me gaat, wil ik dat op kunnen schrijven zonder het meteen te willen backspacen.

Misschien komt mijn wens om nergens nog doekjes om te winden ook wel door de alomtegenwoordigheid van social media, waarop we het ene succes na het andere delen en als het ware elke dag opnieuw een album met onze greatest hits uitbrengen. Mensen die in plaats daarvan openlijk twitteren over hun angstervaringen, onzekerheden of andere minder vrolijke staten van zijn (ik noem een Charlotte Bouwman, een Harriët Duurvoort, een Matt Haig) moeten zich allerlei beledigingen of zelfs bedreigingen laten welgevallen, simpelweg omdat ze in het openbaar eerlijk zijn over hoe ze zich voelen.

Naar aanleiding van de beginzin van deze column krijg ik het ongetwijfeld ook voor de kiezen, maar gelukkig zijn er ook veel lieve mensen die eerlijkheid waarderen, zelf ook aan de dag leggen of er in hevige mate naar verlangen. Voor hen schrijf ik.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden