null Beeld Loek Buter
Beeld Loek Buter

ColumnMerijn de Boer

Wakker worden met hardrockmuziek in Jeruzalem

Merijn de Boer

Iedere morgen om vijf uur word ik wakker van de muezzin. Omdat het geluid van ver komt en melodieus is, onderbreekt het mijn slaap alleen, op een milde, niet onprettige manier­­.

Afgelopen nacht werd ik een uur eerder al wakker. Rond een uur of vier klonk er plotseling harde, tamelijk maniakale hardrockmuziek.

We wonen in een kalme, doodlopende straat in Oost-Jeruzalem, waar je overdag alleen het rustieke gekwetter van vogeltjes hoort. Maar heel soms parkeren er ’s nachts weleens jongens, die elkaar dingen toeschreeuwen om boven het volume van hun autoradio uit te komen. Ditmaal hoorde ik geen gepraat, alleen die volkomen gestoorde muziek.

Mijn vrouw was inmiddels ook wakker, en mijn zoon ook. Mijn dochter leek door te slapen.

De achterbuurman maakte een patjepeërige indruk

Ik bedacht dat de muziek ook bij onze nieuwe achterbuurman vandaan kon komen. Een paar dagen geleden had ik hem langs het raam zien lopen en toen maakte hij een beetje een patjepeërige indruk. Misschien had hij drugs gebruikt en had hij niet door dat de muziek zo hard stond.

“Ik ga naar buiten om te zeggen dat ze die muziek uit moeten doen”, zei mijn vrouw.

Dat leek me niet zo’n goed idee. Ik voorzag een ingewikkelde situatie.

Ondertussen was ik de muziek gek genoeg eigenlijk wel gaan waarderen. Het verbaasde me dat Arabieren naar dit soort muziek luisterden.

Ik zei dat ik wel even door het raam ging kijken wat er aan de hand was. Toen ik de gang in kwam, bleek het geluid uit de logeerkamer te komen. Ik nam aan dat de ramen daar openstonden. De muziek had toen denk ik een half uur door het huis gedreund.

Op de vensterbank stond de iPodspeaker

De deur stond op een kier. De poes, die de logeerkamer als haar terrein beschouwt, rende in paniek de gang op. Op de vensterbank stond de iPodspeaker, die we al jaren niet meer gebruikten maar die ik die middag had ingeplugd om de iPod op te laden. Toen ik de stekker uit het stopcontact haalde, hield het krankzinnige kabaal eindelijk op.

Terug in bed bekommerden we ons vooral om de buren. Boven ons wonen Britten (heel stijf, heel afstandelijk) met hun dochter. Ze zijn dermate beschaafd, dat we ze nooit horen. Als we ze niet af en toe in en uit hun huis zagen gaan, zouden we denken dat de etage boven ons leegstond. Wat zouden ze nu van óns vinden? Een Nederlands gezin, op het eerste gezicht kalm en beschaafd, met een kleuter en een dreumes in huis, dat midden in de nacht, op het luidst mogelijke volume, naar het album Angel Dust van Faith No More luistert, met daarop nummers als: Everything’s Ruined, Be Aggressive­­ en Crack Hitler.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden