null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Waar kameel naar smaakt? Rundvlees, maar dan muf

Sinds het schooljaar is begonnen, breng ik nogal wat tijd in de auto door. Ik zou mijn kinderen liever met de bakfiets brengen, maar er is in Tunesië niet bepaald een fietscultuur. Bovendien zou ik dan een stuk over de snelweg moeten.

Het autorijden in Tunesië vind ik wel een stuk ontspannener dan in Jeruzalem, waar we hiervoor woonden. Daar had ik het idee dat de opgefoktheid en de agressie van de weggebruikers een uiting waren van het conflict. In Tunesië is het eerder dat ik me afvraag of iedereen die achter het stuur zit nog wel wakker is.

Ik ga m’n eige baan

Enigszins verwarrend is alleen dat de witte wegmarkeringen vrijwel overal vervaagd zijn. Daardoor is het me vaak niet duidelijk of ik op een twee-, drie- of vierbaansweg rijd. Die verwarring ontstaat ook doordat veel automobilisten het adagium van de Amsterdamse non-conformist Apie Prins lijken te huldigen, die een autobiografie schreef met de titel: Ik ga m’n eige baan (1958).

’s Ochtends breng ik eerst mijn dochter naar haar school en daarna mijn zoon naar de crèche. Die zitten vlakbij elkaar maar het blijkt nog ingewikkeld om die ene kilometer in een half uur af te leggen. Er is namelijk erg veel verkeer in deze buurt van Tunis.

De eerste keer dat ik dit traject aflegde, zag ik op de hoek van een straat een kameel staan. Hij was met een touw vastgebonden aan een paal en staarde loom naar de traag passerende auto’s. Wat een leuk exotisch beeld, dacht ik.

De dag daarna stond er een koe. Omdat ik weleens vaker koeien heb gezien – zij het niet in hun eentje midden in de stad – keek ik dit keer wat beter om me heen. Nu pas viel me op dat aan de andere kant van de weg een slager was gevestigd. Op zijn raam stonden afbeeldingen van koeien, schapen en ook kamelen.

Iedere ochtend overweeg ik serieuzer om vegetariër te worden

Iedere ochtend staat er een nieuw beest op de hoek van de straat. En iedere ochtend overweeg ik serieuzer om vegetariër te worden.

Ondertussen traint onze eenjarige zoon op de achterbank zijn dierengeluiden. Er klinkt luid ‘boe’ als er een koe staat, ‘bèèh’ als er een – nou ja, dat weet u wel. Alleen: hoe klinkt een kameel? Als er een kameel staat, blijft het stil op de achterbank.

Als ik mijn zoon naar de crèche heb gebracht, ga ik eerst zwemmen in de zee en daarna schrijven. Tot de schooldag is afgelopen. Dan stort ik me weer in het Tunesische verkeer.

In de avond kijken we soms naar First Dates. ‘Wat is het raarste dat je ooit gegeten hebt?’, vroeg een jongen aan een andere jongen­­.

‘Kameel.’

‘Waar smaakt dat naar?’

‘Rundvlees. Maar dan muf.’

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden