null Beeld Brechtje Rood
Beeld Brechtje Rood

Ligfietsen

Voor het eerst op pad met de ligfiets: stress en kapotte ellebogen

Ontspannen achterover liggen in het zadel en in een mum van tijd het ganse land doortrappen, was de droom. De realiteit bracht pleisters en kapotte ellebogen.

Jeroen den Blijker

Als ik jou een rood fietsje geef, mag ik dan je lieve broertje?’ De kraamzuster stelde ieder dag vlak voordat ze naar huis ging dezelfde vraag. Natuurlijk zei ik dan, vijf jaar oud, ‘nee’. Maar op haar laatste dag ging ik door de ­knieën.

De ruil ging niet door, uiteraard, maar een diep verlangen was aangeboord. Dus reed kort daarop opa’s Fiatje 600 voor, met op de achterbank een kinderfietsje. Mijn eerste fiets, vijfenvijftig jaar geleden – vele volgden nadien. Degelijk Hollands fabricaat, afgewisseld met stijlvol Brits, vlot Frans of duur Japans. En een vouwfiets voor woon-werkverkeer.

Maar is er niet méér mogelijk met een zadel, trappers en wielen? Een ligfiets bijvoorbeeld? Elke keer als ik er een zie, groeit de nieuwsgierigheid. En dan vooral naar een ligfiets met bovenhands stuur: relaxt onderuitgezakt, net als op de bank thuis, ongrijpbaar voor de wind en dus lekker snel.

Zo’n ligfiets blijkt ook een dagje te huur, in Leusden. Om te proberen, zegt mijn vrouw. Proberen, denk ik nog. Hoe moeilijk kan het zijn? Bij een ligfiets trap je ­gewoon horizontaal naar voren, in plaats van verticaal naar beneden. Dus op weg naar Leusden droom ik al van mooie fietsvakanties, dwars door Nederland, lekker liggend in een mum van tijd grote etappes afleggend. Ik pols mijn vrouw. “Als ik de garage nou eens echt goéd opruim, zouden daar dan twee ligfietsen in passen?” Eerst maar eens kijken of het echt iets voor ons is, antwoordt zij.

Daar gaat ze

Hij heet Kees en is van Treeker Treks. Kees, een fitte vijftiger, heeft de twee gehuurde ligfietsen klaargezet. Ze ogen splinternieuw en schitteren in de zon. Kom maar, kom maar! roepen ze. Kees is aardig en neemt de tijd voor ons. “Sommige mensen vinden het in het begin best lastig”, zegt hij nog. “Maar onze buurvrouw fietste er zo op weg.” Ah, tot die laatste categorie behoren wij natuurlijk, denk ik.

We krijgen de ins en out uitgelegd van de ligfiets. Dat je lekker ontspannen in het zadel moet liggen en hoe je moet wegrijden (‘stevig afzetten op die pedalen en blijven trappen’). En hoe je moet sturen, want dat is echt anders dan we gewend zijn. Maar, begrijp ik, als je maar goed vooruit blijft kijken, dóórtrapt en op tijd afremt en terugschakelt, komt het allemaal goed. “Eerst maar eens een proefrondje”, zegt Kees dan.

Mijn vrouw installeert zich als eerste op een ligfiets. Inderdaad, heel comfortabel, zo’n zadel, zegt ze nog. En daar gaat ze, de grote parkeerplaats op voor Treeker Treks. Kees, die de bagagedrager vasthoudt, holt mee. Tot hij loslaat.

De precieze details van de val zijn me ontgaan, ik stond te veraf. Maar er was iets met die bocht en dat moeilijke sturen. Gelukkig is Kees erbij, hij heeft wat opbeurende instructies, heeft een pleister en heeft het vooral over doorzetten.

null Beeld Brechtje Rood
Beeld Brechtje Rood

Gewoon doorzetten

Een kwartiertje later zie ik mijn vrouw met twee kapotte ellebogen zwabberend de hele parkeerplaats oversteken. Het is een mijlpaal, maar oogt ook onwennig en ­gespannen. Maar Kees had gelijk: je moet gewoon doorzetten.

Dan mag ik mijn ligfiets proberen. Ik haal diep adem, repeteer wat ik Kees vlak te voren nog heb horen zeggen en fiets dan zowaar eigenhandig de parkeerplaats op. Oh, dat gaat best goed, denk ik nog, totdat ik ook tegen de grond smak. Stuurfout, schiet door me heen. Het stuur reageert zo enorm direct, op het neurotische af – het is bijna alsof je opnieuw moet leren fietsen.

Poging twee strandt op de grond, achter een geparkeerde Opel, opnieuw een stuurfout. De derde val verbaast me, achteraf gezien, nog het meest. Want ik kéék toch goed voor me uit en blééf toch doortrappen toen ik stuurde? Laten we alsjeblieft naar huis gaan, flitst door mijn hoofd. We geven die Kees gewoon zijn geld en gaan lekker naar huis, de tuin in is óók fijn.

Maar mijn vrouw heeft zowaar de smaak te pakken. Zij is vast van plan er een leuk dagje van te maken. Dus laat ik me niet kennen en ga het gevecht aan. Wonder boven wonder weet ik daarna zelfs met succes de hele parkeerplaats over te fietsen, al neem ik de bochten aanzienlijk ruimer dan ik wil.

Even later zwaait Kees ons uit, we volgen zijn advies, mijden bospaadjes en focussen ons op het kilometers-­lange, rechte fietspad langs de rijksweg. Je moet de moeilijkheden niet opzoeken.

Het stuur temmen

Onderweg verfijn ik mijn remtechniek – wat aanvankelijk totaal misgaat omdat ik, heel dom, vergeet beide voeten aan de grond te zetten – en probeer ik dat neurotische stuur met dat wiel direct onder mij krampachtig te temmen. En ik haal geregeld diep adem, omdat je nu eenmaal op zo’n ligfiets vooral ontspannen moet zijn. Maar als we worden ingehaald door e-bikers, racefietsen en scooters, slaat ieder keer de stress toe. Hoezo relaxed? Hoezo snel? Het is voor ons beginners vooral een onwennig, krampachtig gedoe.

Tien kilometer verder is gelukkig een natuurgebied. Ik ben doodmoe. Zullen we daar lekker gaan wandelen? Misschien ook wat eten in het restaurant? Goed idee. Op het terras appt mijn vrouw een foto van de ligfiets naar de kinderen. ‘Beide ellebogen kapot, heupen nog heel’, schrijft ze erbij. Twee uur later lonkt ook het grasveld, heerlijk luieren in de zon.

Totdat we er toch weer aan moeten geloven. Terug naar Treeker Treks. Bij het inleveren van de ligfiets knaagt er wat. Was dat het nou? En ook: de terugweg ging al wel wat beter, toch? En: misschien heeft Kees gelijk; je moet gewoon doorzetten.

Maar ach, onze eigen fietsen staan geduldig te wachten voor de thuisreis. En, ook fijn, de garage hoef ik voorlopig niet op te ruimen.

Huren

Treeker Treks verhuurt allerlei fietsen, dus ook ligfietsen, maar organiseert ook buitenactiviteiten voor particulieren, maar ook voor bedrijfsuitjes. Het bedrijf is te vinden op het terrein van Landgoed van ISVW, aan de Dodeweg in Leusden.

Lees ook:

Zijn al die elektrische fietsen nou een vloek of zegen voor het klimaat?

Scholieren die in plaats van met de omafiets elektrisch naar school roetsjen, zijn niet echt duurzaam bezig

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden