Klein Verslag Wim Boevink

Voor 1460 dollar op een kamer van 4 bij 3. Maar Jim klaagt niet, dit is New York

We kwamen ook voor Jim. Jim woont in Midtown, in de 46ste straat, vlakbij de kruising met de negende avenue. Ik weet niet of je dat zo vernederlandst kan zeggen zonder iets van de magie van dat grid van New York te verliezen.

Hij woont dus op West forty-sixth Street. Hell’s Kitchen heet de wijk waar zijn huis staat, een westelijk deel van Midtown. Tamelijk rustige woonstraat met bomen aan weerszijden en oude huizen van vijf verdiepingen en meer.

De naam Hell’s Kitchen is volgens een anekdote afgeleid van een conversatie tussen twee politiemensen, die midden in de zomer een straatgevecht moesten sussen. ‘Het is hier heet als in de hel’, zei de een. ‘In de hel is het koel’, zei de ander. ‘Dit is de keuken van de hel.’ De buurt had lange tijd een slechte naam; hij werd geregeerd door de onderwereld.

Hier woont dus mijn zoon Jim.

De buurt is niet meer in handen van de onderwereld maar van onroerendgoedspeculanten en huisjesmelkers wat misschien niet eens zo veel anders is.

Jim huurt een kamer in een verwaarloosd huis; de kamer is direct naast de voordeur. De huiseigenaar is een oudere Koreaanse dame die onder hem in het souterrain woont; haar ramen aan de straatkant zijn geblindeerd.

Wrakkemikkig

Jims kamer is betrekkelijk ruim, zo’n vier bij drie. De kamer is afgescheiden van de woonkamer, waar nog een extra kamer in is getimmerd, met raampjes die alleen uitzien op de woonkamer. Daar woont een huisgenoot, net als in de twee kamers aan de achterzijde. De vier jongens delen een kleine, wrakkemikkige keuken.

Voor zijn kamer moet Jim 1460 dollar in de maand betalen. Contant te voldoen. Hij is aan het eind van de maand drie dagen doende het geld uit automaten bijeen te pinnen.

Zo verhuurt de Koreaanse vijf verdiepingen. Jim berekende dat ze maandelijks vijfentwintigduizend dollar opstrijkt. Dat is driehonderdduizend dollar per jaar. Van haarzelf hoorde hij dat ze twee keer per jaar naar Zwitserland vliegt om haar geld weg te brengen.

Aan onderhoud doet ze vrijwel niets. Wel ziet ze nauwgezet toe op een juiste afvalscheiding bij haar huurders.

Jim klaagt niet. Hij woont in New York. Op een half uurtje lopen naar zijn werk, dwars door Manhattan, naar de PV. De PV is formeel de Permanente Vertegenwoordiging van het Koninkrijk der Nederlanden bij de Verenigde Naties. Daar volgt hij een stage.

Wollig praathuis

Vergaderingen bijwonen, verslagen schrijven, twee dagen de premier begeleiden. De wereld zien via een groot wollig praathuis.

Hij leidt ons er even rond. Het bezoekerscentrum zit op forty-sixth and first. Jim is in pak, draagt een badge. Het VN-hoofdkwartier ligt aan de East River, de vergaderzalen, die met een groot raam zouden kunnen uitzien op de rivier, zijn om veiligheidsredenen allemaal geblindeerd. De wandelgangen zijn breed. Net als de lobby zijn ze gedecoreerd met geschenken van landen.

De zaal van de Algemene Vergadering is ook heel breed. Er oefent een orkest. Kleiner is die van de Veiligheidsraad. Als we er binnenlopen wordt met een hoogwerker net een lamp verwisseld in het plafond boven de voorzittersstoel. Men manoeuvreert omzichtig om het meubilair. (Wordt vervolgd)

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden