Yeliz Çiçek: ‘Ik ben niet voor quota van vrouwen van kleur, zoiets moet organisch gaan’.

De zintuigen vanYeliz Çiçek

Vogue-hoofdredacteur Yeliz Çiçek: ‘Mode kan oppervlakkig lijken, maar ik wil graag de kracht ervan benadrukken’

Yeliz Çiçek: ‘Ik ben niet voor quota van vrouwen van kleur, zoiets moet organisch gaan’.Beeld Patrick Post

Van de nieuwe hoofdredacteur van de Nederlandse Vogue, Yeliz Çiçek (35), mag haar tijdschrift wel wat diepgravender en activistischer. ‘Ik wil de kracht van mode benadrukken.’

Dana Ploeger

KIJKEN - Kies andere rolmodellen voor een nieuwe blik

“Voor ik deze functie kreeg, was ik hoofdredacteur van LINDA.meiden en eerder adjunct-hoofdredacteur bij Glamour. Toch wordt er nu anders naar me gekeken. Terwijl ik al tien jaar in de bladenwereld werk. ­Kennelijk betekent hoofdredacteur zijn van Vogue echt iets anders. Voor mezelf voelt dit ook als een ander en nieuw leven. Deze functie komt precies op het goede moment. Ik ben nu 35, dit past perfect bij mijn levensfase. De onderwerpen waar ik graag meer over wil weten kan ik allemaal kwijt in ons blad. Als het aan mij ligt, mogen de reportages en ­interviews iets diepgravender en een tikkeltje activistischer.

Zo hadden we op de cover van ons eerste nummer curvy model Jill Kortleve. Iemand die niet alleen prachtig is, maar ook een boodschap heeft. Jill brengt internationaal echt wat teweeg met haar curves en is toegankelijk, lekker nuchter en vol positieve energie. Voor mij zet zij op verschillende manieren de toon die we willen: ­zorgen voor positieve verandering op het gebied van ­gelijkheid tussen mannen en vrouwen, diversiteit, ware inclusie en duurzaamheid.

Dat proces zet ik heel organisch in. Ik ben niet voor quota van vrouwen van kleur. Ik heb een groot netwerk en ken altijd wel iemand van kleur met dezelfde kwaliteiten. Zo moet verandering gaan.

Mode kan oppervlakkig lijken, maar ik wil graag de kracht ervan benadrukken. Deze creatieve industrie biedt een mooie vertaalslag van wat er om ons heen ­gebeurt. Als je goed kijkt naar talentvolle modeontwerpers en designers, zie je dat hun werk laat zien wat er speelt in de samenleving. Zo zijn de zomercollecties nu lekker vrolijk en kleurrijk. Daar zijn we wel aan toe.”

HOREN - Open je oren, dan hoor je andere verhalen

“Ik ken de verhalen van stagiaires die bij modebladen alleen maar hebben staan inpakken, maar zelf heb ik die ervaring totaal niet. The devil wears Prada is een Hollywoodfilm, niet de echte wereld. Als stagiaire heb ik tien jaar geleden Marie Claire als een warm bad ervaren; een werkplek vol fantastische vrouwen, zoals hoofdredacteur Claudia Straatmans en adjunct-hoofdredacteur ­Agnès Michot. Zij verwelkomde gelijk mijn stem en vroeg op een mooie manier naar mijn netwerk, dat ze als zeer waardevol zag. Agnès snapte dat ik als vrouw van kleur wellicht andere rolmodellen wilde terugzien. Ik werd gehoord en liet ook mijn stem horen. Ik was haantje-de-voorste, altijd aanwezig en proactief.

Mensen zeggen vaak dat je je voelsprieten moet uitzetten, maar ik zeg: open je oren. Als je niet luistert en op voorhand het verhaal al denkt te weten, krijg je blinde vlekken. Daarom ga ik vaak naar talks, luister naar podcasts en doe heel veel koffies. Dan ontdek je verhalen die buiten je bubbel liggen. Dat kost best veel tijd, maar ik blijf dat doen. Zo kan ik in een vergadering ­verhalen of modellen voorstellen die nog niemand kent. We zijn een heel divers land, dus stap uit je eigen omgeving en begeef je in verschillende gemeenschappen.

Die instelling heb ik van thuis, van mijn ouders. Ik groeide op in een Nijmeegse volksbuurt, mijn ouders zijn echt een veilige haven voor iedereen. Dat was voor mij als enig kind heel fijn, vriendinnen waren altijd welkom, konden mee eten en logeren.

Dat heeft vast met de Turkse gastvrijheid te maken. Bij mijn vader staat de deur altijd open, maar mijn Nederlands-Engelse moeder is net zo. Het was een zoete inval van buren, maar ook zakenpartners van mijn vader, die horecaondernemer is. Mijn ouders oordelen nooit, maar luisteren veel. Mijn moeder zegt altijd: wij zijn niet beter of slechter dan iemand anders, wij zijn heel gewone mensen.”

Over Yeliz Çiçek

Sinds een maand is Yeliz Çiçek (1986, Nijmegen) de nieuwe hoofdredacteur van Vogue, daarvoor werkte ze als hoofdredacteur van LINDA.meiden en als adjunct-hoofdredacteur bij Glamour. Ze groeide op als enige dochter in een Turks-Nederlands gezin in de Benedenstad in Nijmegen, waar haar vader horecaondernemer is. Ze studeerde communicatiewetenschappen aan de UvA en deed modestyling aan Artemis.

Na een stage marketing bij ontwerper Ilja Visser en een redactiestage bij Marie Claire ging ze als freelancejournalist aan de slag. In coronatijd richtte ze het platform The Female Initiative op waarin ze vrouwelijke ontwerpers een podium geeft. In haar vrijetijd ontdekt ze graag nieuwe restaurants en doet aan surfen – het liefst in Marokko. Ze is getrouwd met mode-ondernemer Jordi Chris en woont in Amsterdam.

Yeliz Çiçek: ‘Toen al, op mijn zestiende, bepaalde ik alles, nu lachen we daar smakelijk om’. Beeld Patrick Post
Yeliz Çiçek: ‘Toen al, op mijn zestiende, bepaalde ik alles, nu lachen we daar smakelijk om’.Beeld Patrick Post

RUIKEN - De geur van linzensoep geeft een warm familiegevoel

“Als puber op het vwo was ik weleens boos op ze, want mijn ouders konden mij lastig helpen met Nederlands of wiskunde. Later zag ik in dat ik juist van hen de belangrijkste levenslessen had geleerd. Zoals elk verhaal telt. En ze gaven me een fantastisch arbeidsethos mee. Ze werkten beiden dag en nacht. Als zoon van een Turkse immigrant is mijn vaders motto: als je hard werkt en hard studeert, kun je alles bereiken. De horecazaken van Çiçek staan in Nijmegen voor kwaliteit.

Ik hielp altijd vrolijk mee, vanaf mijn dertiende stond ik naast hem in verschillende cafetaria’s, zo zag ik mijn vader meteen wat meer. Tegen de tijd dat ik zestien was wist ik het allemaal beter. Ik maakte het proces van bestellen strakker en verzorgde de planning en administratie. Toen al bepaalde ik alles, nu lachen we daar smakelijk om. Met een frietje doe je mij alleen geen plezier meer, ik heb te veel in de geur van patat gestaan.

Dan liever de geur van verse linzensoep, die staat voor het echte familiegevoel. Bij Turkse families eet je gewoon samen linzensoep, wanneer je ook maar binnenvalt, je krijgt altijd meteen een bakje soep met een lekker stuk brood. En dan bespreek je de dag.

Bij mij is het ook altijd de zoete inval. Ik heb misschien niet altijd verse linzensoep, maar wel iets lekkers om te eten. Niet alleen een koekje.”

Yeliz Çiçek: 'Goede smaak ontwikkel je het beste door naar tijdloze modestukken te kijken'. Beeld Patrick Post
Yeliz Çiçek: 'Goede smaak ontwikkel je het beste door naar tijdloze modestukken te kijken'.Beeld Patrick Post

PROEVEN - Door alles uit te proberen, word je wereldser

“Ik probeer alles uit. Op de middelbare school zat ik in allerlei klasjes: dansen, creatief schrijven, de theaterclub, de schoolkrant. Ik ben altijd op zoek naar iets nieuws. Mijn man gaat liever naar een plek waarvan hij weet dat de koffie en het eten goed is. Ik hou van nieuwe dingen. Dat is mijn nieuwsgierige aard en ik sta open voor alles. Het leven is te leuk en er zijn zoveel mooie dingen en mensen te ontdekken.

Dat heeft te maken met het milieu waaruit ik kom; naar een museum of lezing gaan was geen vanzelfsprekendheid zoals bij vriendinnen thuis. Ik zocht alles zelf uit en ging erop af. Al ging mijn moeder graag overal mee naartoe, naar een tentoonstelling of de modebiënnale in Arnhem. Al die ervaringen hebben me wereldser gemaakt en mijn smaak ontwikkeld.

Smaak is heel persoonlijk, kledingstukken met merklogo’s vinden sommigen wansmaak, terwijl een artiest er juist iets geweldigs mee kan doen. ­Goede smaak ontwikkel je het beste door naar tijdloze modestukken te kijken. Zelfs als student kocht ik al wat duurdere stukken, sommige heb ik nog steeds, zoals een mooie Dries van Noten-top uit de uitverkoop. Kies voor tijdloos, dat is duurzamer.”

VOELEN - Tranen laten juist je kracht zien

“Omdat ik zo ondernemend ben, lag het in de verwachting dat ik de zaken van mijn vader zou overnemen. Dat had prima gekund. Maar de media en de modewereld trokken me meer. Mijn ouders hebben daar nooit een punt van gemaakt, ze waren juist trots dat ik naar de universiteit ging. Studeren werd gestimuleerd, daar moest alles voor wijken.

Ik heb veel geluk gehad dat ik ben opgegroeid met twee culturen. In beide kan ik me goed verplaatsen. Het maakt van mij een soort mix van de mooie kanten. Zo vind ik het prachtig dat Turkse mensen makkelijk hun emoties tonen, in Nederland is huilen bijna een zwakte. Zelf huil ik heel snel, vooral als ik emoties bij anderen zie. Op bruiloften snotter ik wat af. Voor Turkse mensen ben je een mooi mens als je alle kanten van jezelf laat zien, wanneer je iemand uit je omgeving verliest bijvoorbeeld, of meeleeft wanneer iemand iets heftigs meemaakt. Dan koken de vrouwen samen, brengen ze eten naar de rouwende familie, en huilen ze samen heel hard. Alle emoties mogen er zijn.

Mijn moeder is juist nuchter en kan een situatie luchtig maken, ook dat heeft mooie kanten.

Emoties voelen en uiten is een kracht. Mijn belangrijkste emotie is blijdschap. Al die affirmaties van dankbaarheid die mensen tegenwoordig inzetten, dat doe ik mijn hele leven al. Ook wij kenden moeilijke tijden thuis, maar de dankbaarheid overheerste altijd.”

Yeliz Çiçek: ‘Vooral als ik emoties bij anderen zie, zoals bij bruiloften, dan snotter ik wat af’. Beeld Patrick Post
Yeliz Çiçek: ‘Vooral als ik emoties bij anderen zie, zoals bij bruiloften, dan snotter ik wat af’.Beeld Patrick Post

INTUÏTIE - Als iets goed voelt, vecht er dan voor

“Het enige moment waarop ik in conflict kwam met mijn vader, was toen ik met een Nederlandse jongen thuiskwam. Onze liefde was puur intuïtie. Jordi is mijn rots in de branding, mijn stabiele basis. Maar ja, ik was wel mijn vaders parel en hij was ervan overtuigd dat ­Nederlandse jongens in relaties wel kijken waar het schip strandt. Terwijl hij zelf met een Nederlandse vrouw getrouwd is. Het liep zo hoog op dat we anderhalf jaar niet met elkaar hebben gepraat. Maar ik wist: dit is mijn grote liefde.

Mijn vader kon niet anders dan hem accepteren en vindt hem nu uiteraard een fantastische man. We zijn zestien jaar samen, getrouwd en nog steeds super verliefd. Misschien komt dat ook omdat we veel hebben overwonnen samen. Die moeilijke periode heeft onze band onverwoestbaar gemaakt. Het contact met mijn vader is daarna alleen maar beter geworden, we praten vaker en kennen elkaar beter.

Mijn intuïtie is dus heilig, ook in mijn carrière. Als iets niet goed voelt, doe ik het niet. Zo werd ik eens ­gevraagd als adjunct-hoofdredacteur voor een andere ­titel. Heel vleiend, maar ik heb het niet gedaan. Het team klopte niet, ik voelde geen klik.

Ik ben altijd positief, energiek en luister goed naar wat mensen tegen mij zeggen, van stagiaires tot coördinerend eindredacteuren. Iedereen is bij mij gelijk. Ik ­tolereer het niet als een assistent wordt afgeblaft of ­iemand schreeuwt dat de koffie niet goed is.

Ik hoop dat lezers die instelling straks in het blad ­terugzien, dat vrouwen geïnspireerd raken en zich ­herkennen. Dat betekent voor mij warmere foto’s en verhalen die dichterbij voelen. Nog steeds veel mode, maar dan toegankelijker.”

Lees ook:

Ophef rondom Franse Vogue: ‘Is een hoofddoek alleen oké als een witte vrouw hem draagt als fashion statement?’

‘Ja tegen de hoofddoek!’, jubelde de Franse uitgave van Vogue op Instagram. Het komt het modeblad op kritiek te staan.

Is het een topmodel op de cover van Vogue? Nee, het is Ibrahim uit 5 havo in de Bijlmer

Het exclusieve Vogue wil niet langer een modeglossy voor een kleine groep witte vrouwen zijn. Ze vroegen leerlingen van de Open Schoolgemeenschap Bijlmer om model te staan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden