Klein VerslagWim Boevink

Vergaat het velen niet zo? Dat werk en privé een brij van corona, corona, corona worden

Nee, het valt niet mee. De tirannie­­ van de pandemie is bedrukkend. Het is avond als ik dit schrijf, de beslotenheid van het huis is groter dan ooit, de wereld daarbuiten stilgevallen met veel lamplicht achter de ramen.

Ik lees een bericht over het Elmhurst Hospital in Queens, New York, en het grijpt me naar de keel; al dat menselijk tekort, al dat lijden. Totale overmacht. Elmhurst is destroyed. Elmhurst is vernietigd.

We houden ons vast aan strohalmen, een lichte buiging van een curve, maar het is juist ook onze geest die aangetast raakt. Maar wat is ‘ons’?

Er overvalt me nu een grote somberte en ik vraag me af waarom ik dat hier neerschrijf, waartoe. Wie dien ik ermee?

Niet mijn werkgever, die zijn personeel bestookt met bemoedigende e-mails over een groots presterend bedrijf, juist nu bijna iedereen van huis uit werkt en kijk eens hoe verwarmend: de collega’s stuurden foto’s van hun kantoor aan huis, met hond, kind en kamerplant, met koffie uit de eigen mok en familiefoto’s aan de muur. Lachende gezichten in zonnige woonkamers.

Zie elders in deze krant.

Maar het is verwoestend.

Het kantoor dringt overal in door, als een eigen virus, in privéruimtes, in privétijd, in nachtelijke hoofden, in rusteloze dromen; het legt zich, bevrijd uit zijn sick buildings als meeldauw op heel het bestaan.

Ik hoorde Kim Putters, die aan het hoofd staat van een flink instituut, het SCP, op de radio zeggen hoe moe hij aan het eind van de dag was van het telefoneren, het videovergaderen, het facetimen. Vergaat het velen niet zo?

Dat werk en privé een brij worden?

Corona, corona, corona.

Meer abonnees door goede premiumverhalen over het coronavirus, jubelt de werkgever. En biedt gratis online-programma’s aan om je nog beter te scholen. Thuis. ‘In België heeft de Learning & Development-afdeling voor alle Belgische collega’s gratis livestreams over je mentale welzijn en hoe om te gaan met deze onzekere, stresserende periode.’

Nee, ga weg! Uit mijn huis!

De moraal hoog houden.

Dat zou ik hier moeten doen.

Maar het lukt me even niet.

De radio staat de hele dag aan. Net als ’s avonds de televisie. Maakte het RIVM geen grove fouten? Hebben we echt genoeg IC-bedden? Hoe groot is de economische recessie? ‘Straks! Een jongen­­ van zestien diezeven dagen in coma lag!’

Misschien is het goed je af en toe af te sluiten van alles, de blik te wenden naar het binnenleven van een roman, het verzorgen van de tuin, een wandeling in de natuur, desnoods naar die troost-televisie, al zou ik zoveel mogelijk weg willen blijven van schermen.

Beeld Wim Boevink

Die televisie staat nu geluidloos aan, uit de radio stroomt Bach. In het geluidloze beeld een registratie van de vaste camera van de Tweede Kamer, die vastlegt hoe Henk Krol, de voorman van 50Plus, formulieren verdeelt in de banken van het parlement, telkens zijn vingers bevochtigend met zijn tong. Een ooit volkomen onschuldige reflex.

Maar soit. Ik bied u mijn excuses aan voor dit schrijven. Een lezer bedankte me onlangs voor alle bemoedigingen in de verslagen. Vandaag liet ik het afweten. Komende week frisse moed!

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden