NaschriftEl Gordo

Venezuela viel uit elkaar, maar El Gordo (1973-2020) was er altijd

Daniel Torres, El GordoBeeld Andrea Hernández

El Gordo werd hij genoemd, De Dikke, vanwege zijn postuur. Het was een koosnaam, want Daniël Torres was meer dan zomaar een Venezolaanse taxichauffeur; hij was de steun en toeverlaat voor een generatie buitenlandse verslaggevers in Caracas. El Gordo markeerde steevast het begin en het einde van hun reportagereizen, als hij hen op het vliegveld oppikte en wegbracht. Daartussenin was hij niet alleen chauffeur maar ook gids, fixer, reisgenoot en vriend. Werken in Caracas werd met de jaren steeds moeilijker. 

Bij het eeuwige verkeersinfarct voegden zich de explosief groeiende misdaad, het gebrek aan contant geld en de uitvallende stroom in hotels met haperende noodaggregaten. Venezuela viel uit elkaar, maar El Gordo was er altijd. Met een comfortabele blindado voor de klus buiten de stad of met een motor om de files te trotseren en de steile hellingen in een of andere volksbuurt. “Maak je geen zorgen, je bent bij El Gordo, er kan niks gebeuren.” Hij kende de stad als zijn broekzak, had overal contacten, regelde interviews en gaf uitleg bij de laatste ontwikkelingen.

Tussen de wereldpers

 Als 47-jarige vader van zeven kinderen en wonend in Caracas’ meest gewelddadige volkswijk Petare kende hij de rauwe Venezolaanse werkelijkheid uit eigen ervaring. Met zijn anekdotes en levenservaring was hij ook in figuurlijke zin een gids in een bizar labyrint. Zijn onverwoestbare opgewektheid maakte hem bovendien een onvervangbaar gezelschap, dat ‘s avonds omringd door de wereldpers graag een biertje meedronk en daarna een hapje meeat. Torres’ ‘internationale carrière’ begon op de historische dag in 2013 waarop toenmalig president Hugo Chávez overleed. De dag van nationale rouw markeerde een ommekeer in het leven van Torres, die de eindjes met moeite aan elkaar kon knopen.

Laat op de avond stapten twee BBC-journalisten in, en van het een kwam het ander. De jaren erna publiceerden media variërend van de Financial Times tot El País en van Trouw tot de Wall Street Journal verhalen die zonder hem nooit geschreven zouden zijn. Torres reed naar plekken waar anderen niet heen durfden, zonder roekeloos te worden. Hij kende de gevaren. De laatste keer dat hij deze verslaggever ophaalde, op een tijdstip dat anderen bedankten, kwam hij juist zónder de geblindeerde wagen, die op de verlaten weg naar Caracas direct de aandacht zou trekken. De tocht ging in een aftands rammelkarretje, ramen open, arm relaxed naar buiten. “Maar de motor is nieuw,” stelde Torres gerust.

Fatale ruzie

Op de fatale avond kreeg hij volgens getuigen ruzie met een andere automobilist. Het ging nergens over. Maar toen hij thuis uitstapte werd hij met twee kogels vermoord. De daders zullen nooit gepakt worden. De politie zal niet eens onderzoek doen. Zoals dat gaat in een land waar het leven geen waarde meer heeft. Maar op redacties van media overal ter wereld heerst verdriet en verontwaardiging over de zinloze dood van een onvergetelijke collega en dierbare vriend.

Daniël Torres is geboren in 1973 in Caracas en gestorven in Caracas 2020.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden