null

InterviewDaniel Versteegh

Van singer-songwriter tot schapenherder. Daniel Versteegh leeft zijn jongensdroom

Beeld Patrick Post

Als singer-songwriter was hij jarenlang actief in de muziekindustrie. Tot hij zijn gitaar aan de wilgen hing en herder en mindfulnesstrainer werd. ‘De muziekwereld was dodelijk voor mijn ziel, de natuur is mijn ware bestemming.’ Een gesprek op basis van de zintuigen van Daniel Versteegh (40).

Dana Ploeger

RUIKEN - De geur van schapen relativeert je ego

“Ik word heel blij van de geur van schaap. Bij mijn schapen en bordercollie Lily voel ik me thuis. Mensen zien mij als een sociaal dier, maar ik ben van nature best introvert. In groepen open ik mezelf niet snel, maar schapen nodigen je uit je hart helemaal open te gooien. Wanneer ik de schapen en het bos ruik, weet ik dat mijn leven niet om mijn ego draait. De natuur relativeert, laat de beperkingen zien van al mijn gedachten. Dat vind ik heel bevrijdend.

Als herder heb ik een enorme ontwikkeling doorgemaakt. In het begin bakte ik er niks van. Ik begon als vrijwilliger en was in een half uur tijd de hele kudde kwijt, ik moest gelijk de hoofdherder bellen. Ik had de verkeerde kleren aan, was doorweekt en zakte tot mijn knieën in de modder. Gestrest stond ik te schreeuwen tegen die schapen. Ik wist niet eens het verschil tussen stro en hooi.

Het keerpunt kwam toen ik samen met mijn broertje mijn eigen twaalf schapen in de wei zette, dat is nu drie jaar geleden. Het was midden in de winter en ik was compleet in tranen, zo dankbaar was ik. Ik voelde echt dat dit mijn bestemming was. Ik volgde mijn hart. Compleet concessieloos. Dat moest ook wel, want alles wat ik in mijn leven had opgebouwd was compleet ingestort.

Jarenlang was ik vrij succesvol als singer-songwriter, iets waar ik vanaf mijn twaalfde hard aan had gewerkt. Geregeld maakte ik sombere periodes door. Mijn grootste instortmoment was in 2013, toen ik alle banden met de muziekwereld verbrak en iedereen de rug toekeerde. In één klap was ik alles kwijt. Ik verliet Utrecht, ging in Marken wonen, had geen inkomen meer en verloor mijn vrienden − want die zaten allemaal in de muziek. Zelfs mijn huisdieren liet ik achter. Dat was heftig en eenzaam. Ik heb mezelf helemaal opnieuw moeten uitvinden en opbouwen. Ik moest iets anders vinden om op te landen.”

HOREN - Altijd verdrietige liedjes zingen is ongezond

“Jarenlang streefde ik ernaar een beroemde gitarist te worden. Maar om succesvol te zijn en ervan te kunnen leven, moet je jezelf steeds pushen om de concurrentie voor te blijven. Daar kon ik moeilijk mee om gaan. Vanaf het begin had ik een haat-liefdeverhouding met de muziekindustrie. Die reflecteert totaal niet mijn waarden: ik kreeg er pijn van in mijn hart. In die wereld draait alles om banale dingen als macht en succes. Eigenlijk ga je op zielsniveau gewoon dood, elke dag een beetje.

null Beeld Patrick Post
Beeld Patrick Post

Ik heb er ook enorm van genoten. Het is absoluut leuk om meisjes dromerig naar je te zien staren en applaus te krijgen van volle zalen, dat streelt je ego. Mensen in beroering brengen met mijn liedjes was prachtig en het was fijn om mijn gevoelens van me af te zingen. Maar omdat al mijn liedjes persoonlijk waren en over verdriet, verlies en depressies gingen, was het niet zo gezond meer. Als luisteraar hoor je zo’n nummer vijf minuten, maar ik zat er de hele week middenin.

Ik hemelde als een ware romanticus, als dichter met een gewond hart, het verleden op: een typische eigenschap van kwetsbare, gevoelige kunstenaars. Het wegfladderen in doemgedachten is de schaduwkant van je scheppende vermogen, van je creatieve geest. Dat weet ik nu. Zo rond mijn dertigste ging dat eenvoudigweg niet meer. Ik had alle emoties in een grote kast weggestopt en toen pleurde alles eruit. Ik was de regie over mijn leven en ontwikkeling kwijt en kon niet meer tegen al dat narcisme.”

VOELEN - Je kunt ook te vaak vragen naar iemands emoties

“Als je in je jeugd niet gewend bent om te praten over emoties, dan helpt het vast om met een therapeut te spreken. Bij mij was het juist andersom: praten over mijn gevoelens zorgde eerder voor een soort overdosis. Ik kom uit een muzikaal, kunstzinnig milieu. In mijn jeugd was: ‘Hoe voel je je?’ de eerste vraag die ik kreeg als ik uit school kwam. Bij ons thuis werd boosheid er niet met een potje tennis uit gemept.

Mijn moeder was blokfluitiste en hoofd van de klassieke afdeling van het conservatorium in Amsterdam, mijn vader was psycholoog en kunstenaar, hij overleed toen ik 21 was. Alles kon, ik had veel vrijheid, dat was ongelooflijk fijn. Na blokfluit en drum begon ik op mijn twaalfde met gitaarspelen. Ik zat op de Kees Boekeschool in Bilthoven, ook een vrije omgeving en klasgenoten waren als tiener soms al beroemd. Ik ervoer veel druk om te presteren: dat ik op mijn twintigste nog niet bekend was, vond ik echt een tegenvaller.

Terwijl ik eigenlijk meer een natuurkind was, denk ik. Het hele jaar keek ik uit naar onze zomervakanties in de Alpen. Het allerfijnste vond ik het moment wanneer ik in de bergen een schaapskudde tegenkwam. Ik heb er nog een foto van, kijk, hier ben ik elf jaar. Sta ik ook al tussen de schapen. Ik ging in mijn eentje de bergen in, je zou nu zeggen: een wonder dat mijn ouders dat toestonden, maar het was een vanzelfsprekendheid. Je gáát niet naar de natuur, je bent er onderdeel van.

Daniel Versteegh (1982, Utrecht) studeerde gitaar aan de Rock Academy in Tilburg en ging daarna aan de slag als singer-songwriter. Hij studeerde een tijdje zang aan het Conservatorium van Amsterdam en deed er ook de opleiding Docent Muziek. In 2012 deed hij mee aan het programma De beste singer-songwriter van Nederland. Eric Corton noemde hem ‘de Don McLean van de lage landen’.

Zijn enige album Metanoia kwam een jaar later uit, maar dat was ook het moment waarop hij een stevige burn-out kreeg en zijn muziekcarrière stopzette. Daniel volgde diverse spirituele cursussen. Hij deed de opleiding tot mindfulnesstrainer en werd vrijwillig schaapherder. Tegenwoordig heeft hij zijn eigen Schaapskudde Doorn en geeft hij workshops op het gebied van teambuilding en mindfulness. Hij woont samen met zijn vriendin Jen in Doorn.

Het was multizintuigelijk: de wind langs mijn wangen, die wollige dieren, het geluid van hun bellen, het minimalistische leven in die kleine stenen huisjes. Mijn ideaal was de hele dag rondzwerven en dan ’s avonds een homp brood met wat worst eten. Ik leef nog steeds heel minimalistisch; dat past bij me. Als we na de zomer weer naar Nederland terugreden, was ik altijd verdrietig.”

INTUÏTIE - Heb vertrouwen in je eigen waarheid

“Een psycholoog zei jaren later dat ik me zo thuis voelde in de bergen, omdat het uiterlijke landschap net zo grillig is als mijn innerlijk. Dat klopt wel. Ik heb inderdaad een karakter dat zich uit in hoge pieken en diepe dalen. Ik kan heel vrolijk zijn en een half uur later intens verdrietig. Na mijn burn-out zat ik uren op de dijk te turen in het niets.

Na de uitputting kwam de fase van nieuwsgierigheid. Ik creëerde een menukaart vol mindfulness, mediteren, zenboeddhisme, klankschalen en het bestuderen van chakra’s. Ik gunde mezelf de vrijheid om alles te verkennen. Als ik dat nu hardop zeg krijg ik weer kippenvel, want daar ben ik voor mijn gevoel nog steeds mee bezig. Dat enorme vrije gevoel om de wereld te mogen ontdekken.

Mijn dagelijkse meditaties zijn hierin erg belangrijk, daarin vind ik de grond terug onder mijn bestaan. Ik leef heel bewust en ben alert op hoe ik me voel. Ik stap nergens zomaar even overheen. Dat kost inderdaad tijd en is niet altijd makkelijk, maar het zorgt er wel voor dat ik al vijf jaar niet meer ziek ben geweest.

Vaak zeggen mensen: je gaat vast wel weer eens muziek maken. Ik denk van niet. Mijn gitaar hangt al maanden onaangeraakt aan de muur. Dat is voor nu even klaar. Mijn missie is juist al mijn andere ervaringen te delen: de heilzame kracht van de natuur, overtuigingen leren relativeren en vertrouwen dat er iets diepers is waar je op kunt landen. Als ik mindfulness geef tussen mijn schapen in mijn trainingen ‘schaapfulness’ merk ik dat ik vaak helemaal niks hoef te zeggen of uit te leggen. De schapen laten intuïtief zien hoe jij je voelt en gedraagt.”

KIJKEN - Liefde is: vertel me wat jij ziet

“Een psycholoog zei jaren later dat ik me zo thuis voelde in de bergen, omdat het uiterlijke landschap net zo grillig is als mijn innerlijk. Dat klopt wel. Ik heb inderdaad een karakter dat zich uit in hoge pieken en diepe dalen. Ik kan heel vrolijk zijn en een half uur later intens verdrietig. Na mijn burn-out zat ik uren op de dijk te turen in het niets.

Na de uitputting kwam de fase van nieuwsgierigheid. Ik creëerde een menukaart vol mindfulness, mediteren, zenboeddhisme, klankschalen en het bestuderen van chakra’s. Ik gunde mezelf de vrijheid om alles te verkennen. Als ik dat nu hardop zeg, krijg ik weer kippenvel, want daar ben ik voor mijn gevoel nog mee bezig. Dat enorme vrije gevoel om de wereld te mogen ontdekken.

null Beeld Patrick Post
Beeld Patrick Post

Mijn dagelijkse meditaties zijn hierin erg belangrijk, daarin vind ik de grond terug onder mijn bestaan. Ik leef heel bewust en ben alert op hoe ik me voel. Ik stap nergens zomaar even overheen. Dat kost inderdaad tijd en is niet altijd makkelijk, maar het zorgt er wel voor dat ik al vijf jaar niet meer ziek ben geweest.

Vaak zeggen mensen: je gaat vast weer eens muziek maken. Ik denk van niet. Mijn gitaar hangt al maanden onaangeraakt aan de muur. Dat is voor nu even klaar. Mijn missie is juist al mijn andere ervaringen te delen: de heilzame kracht van de natuur, overtuigingen leren relativeren en vertrouwen dat er iets diepers is waar je op kunt landen. Als ik mindfulness geef tussen mijn schapen in mijn trainingen ‘schaapfulness’ merk ik dat ik vaak helemaal niks hoef te zeggen of uit te leggen. De schapen laten intuïtief zien hoe jij je voelt en gedraagt.”

PROEVEN - Soms slacht ik een schaap en eet het op

“Toen mijn vader overleed ervaarde ik: morgen kan alles totaal anders zijn. Ik weet nog goed dat ik besloot: als dit kennelijk het leven is, dan wil ik er alles uit halen. Lange tijd dacht ik dat te vinden in de muziekwereld. Nu weet ik dat mijn ware bestemming de natuur is. En daar hoort de dood ook bij. In het begin wilde ik het liefst alle schapen redden en ze allemaal in leven houden. Maar soms is het in het belang van de kudde om een bepaald schaap te slachten.

We zijn allemaal zo gefocust op het in standhouden van het leven. Terwijl de natuur een heel mooie manier heeft om de balans te bewaren. Dat brengt mij wel in moeilijke posities als herder, soms moet ik voor God spelen en beslissen: dit schaap ga ik gewoon opeten. Mensen snappen dat niet altijd. ‘Je geeft je schapen namen en vervolgens eet je ze op’, zeggen ze dan. Dat is inderdaad een zware taak, maar ik leer er gigantisch van. Een schaap slachten omwille van de kudde, vraagt een nieuw soort liefde en zorgzaamheid. Zo leert mijn kudde me steeds om verder te groeien.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden