SchrijverscolumnGerbrand Bakker

Vakantie vieren is moeilijk, in je eigen omgeving

null Beeld Trouw
Beeld Trouw

We vierden vakantie in eigen land. Heel verantwoord. Maar het was te warm. We zouden dit en dat en naar Trier, en naar Vianden (Luxemburg), en wijn proeven aan de Moezel, maar het was echt te warm. Hondje Floris was blij, ze kreeg heel veel aandacht, want er waren twee extra mensen die met stokken of de rubberen bal konden gooien. Ze heeft ontdekt dat water niet eng is, ze is niet uit de Kyll of de Nims te slaan als we er met de eerder genoemde, paarse, rubberen bal spelen. Ze steekt haar hele kop onder water om de bal, die zinkt, naar boven te halen. Ze heeft zelfs echt leren zwemmen, weliswaar ietwat paniekerig, maar ze zinkt niet.

Drie dagen waren er nóg eens drie extra mensen, twee daarvan hebben we collectief uitgefoeterd omdat ze net terug waren uit Portugal, waar ze met een vliegmachine heen gevlogen waren. En ook weer terug. Lissabon nota bene. ‘Weg!’ riepen we. ‘Weg van ons!’ Voor je het weet, ben je ziek. ‘Zijn jullie gek geworden, jezelf op laten proppen in zo’n vliegtuig?!’ Wij deden alles met de auto, of te voet of met de fiets. We bespraken de toestand van de wereld, dronken gin-tonics, lazen boeken, aten veel ijs, speelden Keezbord, sprongen in en uit riviertjes, gingen een paar keer uit eten.

Ondertussen, als niemand het zag, zorgde ik stiekem toch voor de tuin, die kent geen vakantie. Die kun je met zulk weer niet aan zijn lot overlaten. ‘Ho, ho’, zei één van de gasten, die onverwacht opdook. ‘Er wordt hier niet gemetseld!’ Hij had gelijk, dat muurtjes metselen was niet werkelijk nodig, dat was niet noodzakelijk voor het voortbestaan van de tuin. Maar ik had het even nodig. Ik moest even aarden. Vakantie vieren is moeilijk, zeker in je eigen, vertrouwde omgeving, met anderen er steeds bij. Zondag 9 augustus, vandaag, is de laatste dag van onze vakantie. Het is bewolkt, het rommelt, maar zoals gebruikelijk glijden donderbuien in een volgend dal voorbij. Het is schwül. Niet te verwarren met schwul. Ik heb hier al ettelijke malen ‘Wat een homoweer, niet?’ gezegd.

Oma smeet de bonbons in m’n gezicht. Of ik gek geworden was?

Morgen, 10 augustus, is het geen vakantie meer. De grote weersomslag is pas voor vrijdag opgegeven. Nog een dag of vijf doorbijten. Dat heb ik van mijn grootvader. Die had ook een enorme hekel aan heet weer. Maar hij bleef rustig en ging onder de berk achter het huis zitten, met een kruiswoordraadsel. De witte pauwstaarten koerden loom in de volière. Toen oma nog leefde, zaten ze er samen en dronken ze potten vol thee. In de wazige verte lag de West-Friese Dijk, en achter die dijk woonden wij. Ik stond op een hoge ladder in het dorp van opa en oma het huis van slager Louw te schilderen. Mijn schouders verbrandden en ik at altijd mijn meegebrachte brood bij opa en oma. Dan zat ik ook onder de berk, en keek uit op de West-Friese Dijk. We zeiden weinig. We luisterden naar de duiven en stilletjes hoopten opa en ik dat dat vreselijke warme weer eens over zou gaan in een donderbui. Als ik na een paar weken klaar was met schilderen, gaf ik oma een doos bonbons om haar te bedanken. Die smeet ze me bijna in het gezicht. Of ik gek geworden was?! Ja, dat was een aparte. Ik geloof dat ik dat dan weer van háár heb. Ik kijk nogal uit naar 29 augustus. Vanaf die dag zal de wereld weer min of meer zijn zoals hij was en neem ik weer vakantie. Drie weken lang.

Gerbrand Bakker schrijft met Franca Treur om beurten een column over lezen, schrijven en het literaire leven. Lees ze hier terug.  Dit was, na zeven jaar, de laatste column van Gerbrand Bakker voor Trouw. Reacties: zomertijd@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden