null Beeld

ColumnRosita Steenbeek

Tussen de luxe jachten van Sail Amsterdam laveert de boot van Rederij Lampedusa

“Er zaten 282 mensen op deze boot”, zegt Karl Giesriegl, directeur van Rederij Lampedusa, “Eritreeërs en Ethiopiërs.” Ze werden in 2013 opgepikt door de Italiaanse kustwacht en hebben de gevaarlijke tocht overleefd. Karl leunt tegen de stuurhut, mijn zus Catherine en ik zitten op een bank op de grootste van de twee kleurige houten boten die zijn aangemeerd in een lieflijk haventje van kunst- en voedsel-biotoop Mediamatic vlakbij Amsterdam CS. Straks gaan mijn zus en ik lunchen in een van de reeks tweepersoonsserres aan het water. Gedrieën nemen we een aperitief op de zonovergoten boot.

Het was het idee van een kunstenaar, vertelt Karl, om een boot uit Lampedusa naar Amsterdam te halen en die tijdens Sail Amsterdam tussen de luxe zeiljachten door te laten varen. Een mooie gedachte, maar wat hadden de vluchtelingen eraan, behalve aandacht? Die krijgen ze al, helaas vaak negatieve. Toen werd Rederij Lampedusa opgericht, gedreven door vluchtelingen.

“Ik wil over vijf jaar plaatsmaken voor een vluchteling.”
“Dat ben je toch?”, zegt mijn zus.
Hij lacht. “Ja, uit extreemrechts Oostenrijk.”

De Rederij organiseert rondvaarten met deze twee boten en er is nog een derde. De stuurman of -vrouw is een vluchteling en de gids eveneens. Die vertelt over de migratiegeschiedenis van Amsterdam en over de eigen vluchtgeschiedenis: nieuwkomers van vroeger en nu. Velen hebben inmiddels hun papieren, alleen Sami uit Eritrea heeft verblijfsvergunning noch paspoort, wel heeft hij afgelopen jaar zijn vaarbewijs gehaald, het enige document waar zijn naam op staat en dat daarom veel voor hem betekent.

De boot waar we op zitten komt uit Egypte en vervoert gewoonlijk vijfendertig mensen. Tussen kleding en reddingsvesten werd ook een gitaarboek gevonden. In de andere boot, voor twaalf personen, lag enkel een duikersbril.

Ik kijk naar het felle blauw, geel, rood waarmee het hout is beschilderd en zie voor me hoe de zon vlammend opkwam toen ik een paar jaar geleden van Sicilië naar Lampedusa voer. De hemel explodeerde van kleuren. Net als destijds dringt het beeld zich op van de kleurig geklede migranten die dood in het water dreven in datzelfde Kanaal van Sicilië.

Nadat we afscheid hebben genomen van Karl en hebben afgesproken eens mee te gaan met een rondvaart, verhuizen we naar onze serre.

Daar kijken we uit over het water, het Scheepvaartmuseum in de verte. Intussen blijven mensen verdrinken in onze Middellandse Zee waar wij graag weer met vakantie naartoe willen. Van velen zullen we de naam nooit weten. Wel van Kofi, van wie alleen het schoolrapport werd teruggevonden.

20 juni is het wereldvluchtelingendag. In Rome worden elk jaar in de basiliek van Santa Maria in Trastevere de mensen herdacht die de dood vonden op weg naar Europa. Elk jaar weer met de titel Sterven aan Hoop.

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome. Meer van haar columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden