Boźena Leszczyńska.

InterviewsTrots zijn

Trots op je lijf, je huisdier of je eigen zaak: ‘Ik mag mezelf best een schouderklopje geven’

Boźena Leszczyńska.Beeld Martijn Gijsbertsen

Hoe kan trots eruitzien? Boźena Leszczyńska is trots op haar rashonden, Samuel van Keeken op zijn lichaam en Karin Looijesteijn op haar werk als bloemist. Fotograaf Martijn Gijsbertsen legde hun trots vast.

‘Mijn drie honden zijn mijn leven’

Boźena Leszczyńska (24) heeft drie rashonden (v.l.n.r.): Bushra (3), een Perzische windhond, en Gayeri (4,5) en Laganè (7 maanden), azawakhs. Ze werkt voor een hondenuitlaatservice.

“Ik weet niet beter dan dat we thuis op het Poolse platteland honden hadden. Een leven zonder honden kan ik mij niet voorstellen. Toen ik twee jaar geleden naar Nederland verhuisde, hebben mijn vriend en ik tien maanden gezocht naar een geschikt appartement voor ons en de honden. Die waren nog in Polen­­. Vreselijk om zonder ze te zijn. Eenmaal in Amsterdam waren ze snel gewend aan de stad.

“Mijn honden zijn jachthonden. De Perzische windhond is een eeuwenoud ras, vroeger gingen ze in de woestijn – waar ze oorspronkelijk vandaan komen – achter antilopes aan. In het park houd ik ze dan ook meestal aangelijnd, maar als ik weet dat er geen konijnen of andere dieren in de buurt zijn, mogen ze van mij loslopen. Dat gaat meestal goed, al is het altijd spannend of ze terugkomen.

“Mijn honden zijn mijn leven en mijn trots. Iedere dag sta ik om zeven uur ‘s ochtends op om ontbijt voor ze te maken: ze krijgen rauw vlees en ik voeg supplementen toe voor extra voedingsstoffen. Ik ben trots op hun karakter, op hoe ze eruitzien en op hun prestaties tijdens hondenshows en -races: Gayeri is bijvoorbeeld de junior kampioen van Polen, Oekraïne en kampioen van Polen. Maar ik ben ook trots op ze als ze niet winnen hoor. Ik ben altijd trots, want ze doen hun best.”

Samuel van Keeken Beeld Martijn Gijsbertsen
Samuel van KeekenBeeld Martijn Gijsbertsen

‘Mijn lichaam is mijn werk, ik zet het op insta’

Samuel van Keeken (25) is student aan de mime-opleiding. Hij werkt als acteur en sportinstructeur.

“Ik probeer een keer per dag flink af te zien en ‘door het stof te gaan’, zoals ik dat noem. Om half zes ‘s ochtends sta ik op en neem ik een koude douche. Daarna begint mijn training. Standaard is er tijdens mijn work-out wel een moment dat ik denk: ‘Ik ben te moe’ of ‘Ik kan dit niet’. Mijn lichaam bewijst vervolgens dat het toch anders ligt. Je gaat tijdens zo’n sessie door van alles heen, na afloop voel ik me zo licht als een veertje.

“Gisteren heb ik 160 kilo ge­squat. Mijn deadlift ligt op 210 kilo, maar dat is door corona wel wat ingezakt. Al mijn trainingen zijn overwinninkjes, daar ben ik supertrots op. Als het om mijn ­lichaam gaat ben ik specifiek trots op mijn onderrug, daar til je bijna alles mee. Je voelt dat er emoties doorheen stromen. Als mijn rug sterk en soepel is, merk ik dat gelijk in mijn acteren.

“Regelmatig plaats ik foto’s van mijn lichaam op mijn Instagram-account. Mijn lichaam is mijn werk en voor mensen van mijn generatie is een digitale identiteit bijna onmisbaar. Ik ben er alleen wel terughoudend mee. Ik vind dat er in deze tijd van social media zoveel nadruk ligt op het fysieke vertoon. Terwijl voor mij het belangrijkste is dat ik tijdens mijn trainingen fysieke én mentale barrières doorbreek.”

Karin Looijesteijn. Beeld Martijn Gijsbertsen
Karin Looijesteijn.Beeld Martijn Gijsbertsen

‘Ik denk in bloemen’

Karin Looijesteijn (42) groeide op tussen velden met tulpen, anemonen en fritillaria’s in de kop van Noord-Holland. Inmiddels heeft ze al jaren haar eigen bedrijf: Meester in Bloemen in Amsterdam.

“Ik denk in bloemen. Elke bloem heeft zijn eigen charme. Als ik een opdracht krijg, voor een bruiloft, een begrafenis, of een zakelijk event, luister ik goed naar wat de klant wil. De bloemen vertellen namelijk het verhaal. Als je mij de vrijheid geeft en het vertrouwen om er wat moois van te maken, haal ik het beste uit mezelf.

“Als meisje was ik altijd in de bollenschuur te vinden. Juist daarom besloot ik later niets te gaan doen met bloemen. Toch ben ik er gaandeweg wel in beland. Ik ben nu zelfs officieel meester in de bloemsierkunst, dat is in de bloemenwereld zoiets als meester in de rechten.

“Een van mijn favoriete tulpen is de Flaming Parrot, een geelrode gevlamde parkiettulp. Mijn vader kweekte de bloem, hij staat zelfs op mijn arm getatoeëerd. Ja, ik ben trots op alles wat ik tot nu toe heb bereikt: dat ik meesterbinder ben geworden, mijn zaak heb neergezet en dat ik de wereld over ben gevlogen voor allerlei evenementen – waar ik soms niks over mag zeggen (dan gaat het inderdaad om bruiloften van beroemdheden). En niet te vergeten ben ik er trots op dat ik na een jaar corona, waarin ik negentig procent van mijn omzet verloor, nog altijd besta. Ik mag mezelf daar wel een schouderklopje voor geven.”

Lees ook:

Het ongemak bij het opgestoken duimpje: Je hoort trots te zijn op je kinderen, maar ik voel het niet

Terwijl ze iedereen achteloos ‘trots-op-jou’-tjes ziet uitdelen op sociale media, vindt Jacqueline Kuijpers het al lastig om tegen haar kinderen te zeggen dat ze trots op ze is. Waar komt dat ongemak vandaan?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden