null Beeld

ColumnRosita Steenbeek

Toch geen grote verjaardag voor mijn moeder, mag niet van Rutte

Anders dan een jaar geleden kon ik nu wél naar Nederland om de verjaardag van mijn moeder te vieren. Er waren twee coronatesten nodig.

De officiële reden voor de reis was het verschijnen van een nieuw boek, maar voor mij was de eigenlijke reden vieren dat mijn moeder zevenentachtig werd.

Haar vorige verjaardag beleefden we via Skype met over het scherm opstijgende ballonnen.

Natuurlijk zouden we voorzichtig zijn, lunchen met alleen haar eigen kinderen, drie dochters en een zoon.

Al meer dan een jaar lang treffen we elkaar elke middag om half zes op de computer vanuit Amersfoort, Amsterdam, Rotterdam en Rome, om samen met onze moeder gymnastiekoefeningen te doen. Nu zou de Skype Sit-upclub bijeenkomen rond de grote ovalen tafel van mijn moeder voor een feestelijke driegangenlunch uit een naburig restaurant.

‘Mag niet,’ zei een zus kort nadat de afspraak was gemaakt.

‘Waarom niet? Het huis is ruim, mamma is gevaccineerd.’

‘Je mag maar één persoon per dag ontvangen.’

‘Daar trekken we ons niks van aan,’ reageerde mijn moeder die op haar achtste al actief was in de illegaliteit toen ze tijdens de oorlog met haar poppenwagen de verboden Trouw rondbracht.

Na rijp beraad leek het ons toch beter er een estafettefeest van te maken.

Jammer, maar ook leuk, dacht ik, dan zien we mijn zussen en broer toch allemaal: een bij de koffie, een bij de lunch en een bij de thee.

‘Eén per dag. “Geen blokjesverjaardag,”’ zei Rutte.’

‘Nou zeg.’

‘De besmettingen lopen op.’

Tja, dan maar volgens de regels, we zouden elkaar binnenkort toch allemaal zien in ‘de huisjes’.

Die traditie had mijn moeder in het leven geroepen toen ze, nadat mijn vader was overleden het grote huis verliet en we niet meer met de hele familie inclusief kleinkinderen tegelijk konden blijven logeren.

Je moet wat doen om de familiebanden te onderhouden, of zelfs te verstevigen. Al bijna twintig jaar kruipen we in de lente bij elkaar in een paar huisjes, telkens in een andere provincie om een kleine week met elkaar op te trekken, samen te eten, te wandelen, varen, stad en land te verkennen en veel te praten.

‘Mag ook niet.’

‘Elk gezin zit toch in een eigen huis?’

‘Maar we mogen niet bij elkaar op bezoek.’

‘In plaats van ’s avonds met elkaar eten kunnen we buiten lunchen.’

‘Buiten met zo’n groep mag ook niet.’

‘Juist jongeren raken nu besmet.’

‘We laten ons allemaal van tevoren testen.’

Misschien moeten we toch hetzelfde doen als vorig jaar, de samenkomst doorschuiven naar de zomer. Dat was een warm weerzien na de maanden isolement, al moest een van de neven meteen na aankomst weer vertrekken toen een medestudent bij wie hij op bezoek was geweest, appte dat hij corona had.

Het blijft tobben.

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome. Meer van haar columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden