Relatie-DNAHet verhaal van Tjerk

Tjerk (48) zocht telkens weer ‘een godin die hem moest redden’

null Beeld Brechtje Rood
Beeld Brechtje Rood

Tijdgeest verkent het DNA van de liefde: hoe werkt de relatie van je ouders door op je eigen relaties? Tjerk (48) voelde zich door zijn ouders emotioneel in de steek gelaten. De bevestiging die hij thuis miste, zocht hij bij vrouwen.

“Mijn ouders waren begaan met de wereld. Met het hele gezin demonstreerden we tegen kruisraketten. En ’s zomers kwamen er een katholiek én een protestants jongetje uit Noord-Ierland bij ons logeren, zodat ook zij vakantie hadden. Dat engagement was prachtig, toch had ik het gevoel dat die wereldproblemen belangrijker waren dan het persoonlijke. Er werd niet gevraagd: ‘Hoe gaat het met jou?’ Terwijl ik daar zo naar snakte.

Op mijn zesde waren we verhuisd naar een stadje in Friesland, mijn vader werd er dominee bij een gereformeerde kerk. Het was eind jaren zeventig, een tijd van polarisatie. Mijn ouders waren van het IKV, een linkse club. In verkiezingstijd hing bij ons een poster van de PPR of PSP voor het raam. In de buurt was dat Van Agt, het CDA.

We waren een stelletje mafkezen in een bastion van conservatisme. Ik schaamde me als we op zaterdag met een kraampje in het centrum stonden om buttons tegen kernwapens te maken. Of wanneer mijn moeder op Internationale Vrouwendag een wit laken uit het raam hing. Ik dacht vaak: kunnen we niet gewoon normaal doen?

Mijn vader wilde de kerk van binnenuit veranderen, maar stuitte op verzet. Er kwam een handtekeningenactie om hem weg te krijgen. Ook ouders van kinderen uit mijn klas hadden getekend. Er was veel spanning. Ik merkte hoe anderen mij bekeken, maar wilde mijn vader niet afvallen. Ondertussen had ik geen vriendjes en werd ik zelden uitgenodigd voor feestjes. Op straat voelde het alsof ik in de vuurlinie stond.

Ik was eenzaam, maar ik denk niet dat mijn ouders dat door hadden, ze waren bezig met overleven. Er werd niet gevraagd: ‘Hoe is dit allemaal voor jou?’ Terwijl ik me door die ‘achterlijke’ kerk zo ellendig voelde. Toen we uiteindelijk naar een grotere stad verhuisden, nam ik me dan ook één ding voor: ik vertel niemand meer wat mijn vader doet.”

Ik kon niet meer functioneren

“Op de middelbare school werd ik voor het eerst verliefd, op een meisje uit mijn klas. Ik dacht: als ik iets met haar krijg, komt alles goed. Dan zegt zij dat ze van me houdt en voel ik me niet meer alleen. Dus verklaarde ik haar de liefde. Maar die werd niet beantwoord. Ik ging volledig out. Ik kon niet meer functioneren. Een leraar moest me thuis brengen.

Het werd een patroon: ik vond een meisje leuk, bombardeerde haar tot godin en stortte me volledig op haar; de bevestiging van een vrouw was de ultieme bevestiging van mijn bestaansgrond. Maar als ze het uitmaakte, voelde ik me afgewezen. Het bewijs van mijn waardeloosheid. Dan raakte ik in paniek.

Pas bij Amy veranderde dat. Ik ontmoette haar toen ik negentien was, op een camping in Frankrijk. Zij was de eerste die er niet snel de stekker uit trok. Sterker nog: ze ging echt voor me, ze verhuisde zelfs naar Nederland. Na een paar jaar zijn we getrouwd.

Het onderwerp kerk meed ik naar de buitenwereld, maar gelovig was ik wel. Toen ik naast mijn baan een opleiding theologie ging doen - ik ben inmiddels dominee – moest ik met de billen bloot. Collega’s maakten grappen. Ik werd geframed als zo’n CDA’er uit mijn jeugd, iemand die niet zelf nadenkt en in een zorgzame pappie in de hemel gelooft. Ik durfde niet te zeggen: ‘Dit wil ik, het interesseert me niet wat jullie denken’.

Amy en ik hadden het goed. Toch ging het mis. Alsof de veiligheid die ik bij haar had gevonden een houdbaarheidsdatum had. Steeds vaker was ik met andere vrouwen bezig, opnieuw op zoek naar bevestiging. Ik werd ook verliefd. Het ging te ver. Vorig jaar zijn we gescheiden.

Mijn ouders waren er na de scheiding in praktisch opzicht altijd voor me. Ze vroegen hoe het ging, zoals iedereen dat aan elkaar vraagt, maar deinsden terug als ik zei dat ik somber was. Ze maakten een grote pan soep toen ik verhuisde, dat soort dingen, maar emotioneel zocht ik eigenlijk iets anders, al jarenlang: meer verbinding. Maar misschien overvraag ik mijn ouders wel, ik zit nou eenmaal emotioneel anders in elkaar, dat besef ik nu pas. Dat voelt soms eenzaam, dat hoort blijkbaar bij mij.”

Bij één dame dacht ik: wow

“Ik heb een zwaar jaar achter de rug. Een paar maanden na de verhuizing voelde ik me alleen, dus maakte ik een profiel aan bij een datingsite - ik verzweeg dat ik dominee ben. Bij één dame dacht ik: wow. Zij werd de godin die recht uit de hemel kwam om mij te redden. Na acht maanden maakte ze het uit. De golf van paniek die toen kwam was hoog. Hoger dan ooit.

Ik heb therapie, om patronen te doorbreken. Eén ding heb ik inmiddels geleerd. Als iemand aan me vraagt wat ik doe, zeg ik voortaan meteen: ‘Ik ben dominee’. Of je het nou leuk vindt of niet. Want dit is wie ik ben.”

De namen in deze tekst zijn gefingeerd om privacyredenen. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Wilt u ook worden geïnterviewd over de invloed van uw ouders op uw relaties? Mail: relatiedna@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden