Tuin in de Eifel

Tijdens het snorkelen vond ik een symbolische kei

Gerbrand BakkerBeeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Ondanks het feit dat mij de zwembril niet goed past en er steeds maar zout zeewater mijn neus binnenloopt waardoor ik me verslik, snorkel ik zo vaak mogelijk. Gisteren zag ik mijn eerste rode vis. Eén was het er. Dat vond ik niet raar, want ik had al ontdekt dat alle felgekleurde vissen alleen of in tweetallen zwemmen. De zeg maar saaie vissen zwemmen in grote scholen, zoals de ansjovisjes en een heel donkerbruin visje, waarvan ik de naam natuurlijk niet ken. Dat vind ik niet erg, die vissennamen niet kennen, ik steek hier al mijn tijd al in het leren kennen van mij onbekende bomen en struiken.

Ik was skeletten van zee-egels aan het verzamelen, had er al vier in mijn zwembroek zitten, toen ik een vreemde kei zag liggen in het zand. Een kei met gaten. Ik dook onder en pakte de kei op. Ik draaide hem om. FEAR stond in zwarte letters op de aan die kant gladde kei. Daar hang je dan met je volgelopen snorkel en je kijkt naar die tekst, die je loepzuiver ziet. Ik had hem uit mijn handen kunnen laten vallen, net doen alsof ik hem niet gevonden had. Dat deed ik niet. Ik nam hem mee het water uit en liet hem zien aan een Schotse dichteres. We kwamen samen tot een theorie. Toen ik me ging douchen, kon ik maar drie zee-egelskeletten in mijn zwembroek terug vinden. Hoe ik ook graaide, de vierde bleef zoek. Dat was heel erg vreemd.

De theorie van de Schotse dichteres en mijzelf klopte. Een tijd terug is hier een speciaal soort yoga-workshop gehouden. De bewoners van dit Griekse huis met tuin vertelden tijdens het eten dat alle deelnemers op een bepaald moment 'iets uit de natuur' moesten pakken en daarop schrijven waar ze vanaf wilden. Toen iedereen dat gedaan had, moesten ze de 'dingen uit de natuur' in zee gooien. Die akelige, vervelende karaktereigenschap zo ver mogelijk van zich afwerpen. Iemand wilde dus van haar angst af. Angst die ik vervolgens een paar maanden later weer opdook. 'Húh!' vonden sommigen. Ik niet. "Het is niet mijn angst", zei ik.

Ze bouwden het verhaal nog iets uit: uitgerekend deze steen vormde onderdeel van een bouwwerkje in hun tuin. Ze hadden deze steen gebruikt, het was dus niet 'iets uit de natuur' meer. Ze hadden het zien gebeuren, en hadden zich - alles vond in gewijde stilte plaats - verbeten. Nu waren ze blij de kei terug te hebben, die kon mooi terug in het bouwwerkje. Ook hen kon het woord, die angst van een ander, niks schelen.

Eén prangende vraag blijft: krijgt de workshopdeelneemster die haar angst symbolisch aan de kei meegaf en die in de zee wierp, haar angst nu terug? En persoonlijk zit mij dat vierde zee-egelskelet dat op onverklaarbare wijze mijn zwembroek uitgeglipt is nog een tikje dwars. Na de laatste punt hier ga ik maar weer eens snorkelen.

Schrijver en hovenier Gebrand Bakker verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Video

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden