Koers houdenTrea van Vliet

Tijdens de lockdown ging het mis met mijn vader

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

Ik ‘mag’ voor het slaapkamerraam van mijn vader gaan staan. Een hoog raam, dat bovenin open kantelt. Alleen al de gedachte dat ik daar straks sta, maakt dat ik me een mak schaap voel. Een idioot die zich voegt naar nieuwe, krankzinnige ­regels. Of is iets beter dan niets?

Het gaat niet goed met mijn ­vader. Na een jaar stabiel te zijn geweest, een jaar waarin hij alleen zijn gewone gekte van boten bouwen liet zien, is het misgegaan.

We gingen de lockdown in en Skype kwam in de plaats van onze uitstapjes. Iedere ochtend namen we samen even de wereld door met een kop koffie erbij. Mijn vader kijkend naar mij, ik kijkend naar zijn plafond, want het lukt hem niet goed om zijn iPad rechtop te houden. ­Terugkerend onderwerp: het aantal coronadoden, waarmee mijn vader elk gesprek monter aftrapte. Wat ik dan op mijn beurt weer relativeerde door te zeggen dat die cijfers nog steeds niet erger zijn dan gewone griepcijfers.

Ik wilde voorkomen dat de zwaarte toe zou slaan. Maar dat is toch gebeurd, op mijn verjaardag.

Paniek, hallucineren, niet meer slapen

Mijn vader had gelezen dat sommige restaurants eten bezorgen en zijn plan was om naar mij te komen. Konden we samen iets lekkers bestellen en zo thuis uit eten gaan en mijn verjaardag vieren. Ik ontdekte toen dat mijn vader tot dat moment had gedacht dat het bezoekverbod alleen van mij naar hem gold, dat hij nog niet in de gaten had dat hij zijn woongroep niet meer uit mocht. ‘Dus ik zit opgesloten?’, had hij gevraagd, toen ik uitlegde dat ik hem niet mocht ophalen.

‘Het is meer dat we allemaal thúis moeten blijven pap’, had ik gezegd, een neutraliteit veinzend die ik beslist niet heb ten aanzien van onze collectieve reactie op het virus. De dag erna was het mis. Paniek, hallucineren, niet meer slapen. Skypen ging niet meer, de dagen die volgden sprak ik alleen zijn begeleiders nog die soms ook ten einde raad waren.

Meer haldol. Alle indien-nodig medicatie erin. Nog niet slapen. Een waarnemer schrijft in het weekend een injectie voor die mijn vader meer dan 24 uur platlegt. Een nieuwe week van angst en paniek.

Af en toe krijg ik een blik op mijn vader, ook weer via Skype. Ik zie hoe hij, bleek en kilo’s lichter, gejaagd en bang om zich heen zit te kijken en ik krijg geen contact met hem. Ik vraag of ik bij hem mag zijn, een commissie zegt twee keer nee.

Ik trek aan twintig bellen en krijg uiteindelijk een telefoontje: wegens ‘schrijnend geval’ mag ik voor het slaapkamerraam van mijn vader gaan staan.

Het is net gestopt met regenen als ik op pad ga.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft de komende weken weer op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden