Marijke Schermer

Ik heb een droomMarijke Schermer

‘Taal maakt het ongrijpbare reëel’

Marijke SchermerBeeld Jorgen Caris

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts. Vandaag: Marijke Schermer.

“Ik ben een avondmens: vaak moet ik mezelf dwingen om naar bed te gaan omdat ik de volgende ochtend vroeg op moet, maar liever zou ik nog van alles doen. Meer slapen zou mijn dromen ten goede komen. Als ik weinig en niet diep slaap, gaat het denken ’s nachts door; dingen die mij overdag in de greep houden komen in mijn dromen terug, maar net in een andere vorm. Vlak voordat mijn boek ‘Liefde, als dat het is’ verscheen, droomde ik dat bladzijden waren omgewisseld en de inhoud was veranderd. Maar is dat wel een droom? Misschien moet je het een dagmerrie noemen: iets tussen dagdroom en nachtmerrie in.

Nu zit ik in een prettige fase: ik denk na over een nieuw boek, maar ben nog niet met schrijven begonnen. De tijd dat het idee kan rijpen is een soort droom: het is alsof je een brilletje zoekt waarmee je naar de wereld kunt kijken. Schrijven begint bij mij met een vage flard die ik in woorden omsingel, zo krijg ik langzamerhand vat op het verhaal. In die zin lijkt schrijven op het je herinneren van een droom: het ongrijpbare dat je hebt meegemaakt wordt pas reëel als je het in taal probeert te vangen.

Marijke Schermer (1975) is roman- en toneelschrijver en ­regisseerde eigen en andermans stukken. Afgelopen zomer verscheen haar roman ‘Liefde, als dat het is’. 

Vijf pagina's zonder handeling

Vanaf het moment dat ik kon lezen, begon ik te schrijven: verhalen, gedichtjes. Ik was ook een snelrijmer en hielp mijn familieleden met sinterklaasgedichten. Dat ik schrijver kon worden kwam niet in me op. Ik ben afgestudeerd als actrice, maar na de toneelschool heb ik nooit meer geacteerd. Ik ben gaan regisseren en schrijven. Toneel draait om dialogen. Ik vind het een geweldig middel om subtekst te gebruiken: impliciet blijkt wat iemand niet zegt. Ik vroeg me af hoelang je een dialoog kunt rekken zonder handeling te beschrijven. In ‘Liefde, als dat het is’ heb ik het één keer vijf pagina’s volgehouden.

Het boek gaat over een huwelijk dat op de klippen loopt, bekeken door de ogen van verschillende personages. Bij onder anderen Virginia Woolf keek ik de kunst af van zo’n verglijdend perspectief: ik begin bijvoorbeeld een zin in het ene hoofd en eindig in het andere hoofd, maar ik heb wel getwijfeld of het een werkbaar idee was en niet een soap zou worden. Mijn droom is dat je als lezer wordt voortgestuwd omdat je wil weten hoe het verdergaat, terwijl het wisselende perspectief een vernuftig spelletje blijft voor de goede verstaander.

Dromen in boeken zijn trouwens niet geliefd: beschrijf een droom, verlies een lezer. Een droom is, denk ik, te veel buiten de orde. Mooi in mijn eigen dromen vind ik dat alles kan: je moeder is opeens je vriend en toch weet je dat zij het is. Ik krijg meteen zin in een goede droom. Meer slapen dus.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden