null Beeld

ColumnLiesbeth Mende

Spekkoek, een Nintendo of twaalf balletpakken, mijn neef nam van alles mee

De vriezer zit tjokvol met ijs. Ik krijg de laden amper open. In de bovenste la tussen het losse ijs, het lijkt meer op sneeuw, vind ik een paar oude perenijsjes en een stukje spekkoek. Die spekkoek is echt oud. Hanne heeft het ooit meegebracht. Kunnen dingen in de vriezer bederven? Ik durf het niet meer op te eten.

Mijn neef Hanne bracht vaak spekkoek mee. Nooit een klein stuk, maar altijd vier of vijf grote ronde spekkoeken. Ze waren meestal net over de datum. Ik sneed ze meteen in grote taartpunten, wikkelde ze stukken in plastic folie en vroor ze in. “Altijd wat lekkers in huis”, zei Hanne.

Hanne bracht wel vaker spullen mee. Een keer duwde hij een plastic zak in mijn handen. “Je zit toch op ballet.”

“Toen ik nog in Wouw woonde”, zei ik.

In de tas zaten een stuk of twaalf blauwe balletpakken. De pakken hadden lange mouwen en lange pijpen. Ik heb er eentje aangepast, het pak zat veel te strak. Ik kon er amper in ademen. Toch ligt er nog steeds een zo’n balletpak in mijn kast. Voor je weet maar nooit. Of om in Hannes woorden te spreken: “Kan handig zijn, toch?”

null Beeld Werry Crone
Beeld Werry Crone

Hoe hij aan die dingen kwam, weet ik niet. Soms kwam hij met een zak bapao’s aanzetten, een andere keer met een Nintendo met spelletjes. Hanne sloot de Nintendo aan op de televisie en startte het spel Mario Bros op. Hij hield de controller stevig in zijn handen vast en ging vlak voor de tv zitten. Zijn neus raakte bijna het scherm. Met geknepen ogen tuurde hij door zijn vette bril en drukte op de knoppen. Het muziekje van Mario Bros begon te spelen en Mario begon te lopen. Twee seconden later viel Mario in een klif.

“Hè”, zei Hanne. “Hoe kan dat nou?”

“Je moet springen, Han”, zei ik.

“Ik spring toch.”

Hij drukte weer op start en Mario begon te lopen. Het dodenmuziekje was snel te horen: “Krrr tututututuduuu”.

Hij begon steeds opnieuw en steeds op hetzelfde punt viel Mario naar beneden.

“Hoe kan dat?” vroeg hij verbaasd.

“Springen, Han. Die rode knop.”

Hij bekeek de controller en boog zich daarna weer naar voren. Hij drukte op start en even later klonk weer de dodenmuziek. Hij bleef het wel een halfuur volhouden.

Een van de leukste dingen die Hanne ooit meebracht waren afritsbare schoenen. Het waren crèmekleurige gympen met een dikke zool. Rondom de zool zat een rits, zo kon je de zool eraf ritsen en in de gang laten liggen. Met schoenen met een schone stoffen onderkant kon je de woonkamer binnenlopen. Die schoenen heb ik niet meer, jammer dat ik ze heb weggegooid.

Schrijfster Liesbeth Mende (1975) is gescheiden en moet kleiner gaan wonen. Ze schrijft over wat ze tegenkomt tijdens het opruimen. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden