Beeld Jörgen Caris

ColumnErik Jan Harmens

Soms stuurde u een handgeschreven brief. Eén keer zelfs met lipstickafdruk, jammie!

Dichter Paul Celan (1920-1970) vergeleek poëzie schrijven met flessenpost: je werpt je boodschap in het water en hoopt dat deze aankomt, maar bij wie blijft onbekend. Er is een afstand tussen zender en ontvanger en die afstand is er ook bij een column, want ik weet niet wie u bent en zie u niet terwijl ik dit schrijf. Toch voel ik een connectie.

Gaat u in het theater naar een optreden van mij kijken, dan zie ik u ook niet, want de spotlights schijnen in mijn bakkes en de zaal is een zwart vlak, maar ook dan heb ik het gevoel dat we dicht bij elkaar staan. Ik ben vergeten welke componist het betrof, maar laten we zeggen dat het Beethoven was die (voordat hij doof werd) graag achter zijn piano werkte terwijl hij elders in het huis de kinderen hoorde spelen. Hij zag ze niet, maar was wel met hen verbonden.

En heel soms wordt u ook echt zichtbaar en staat u ineens bij mij aan de deur

Soms komt u dichtbij, reageert u via sociale media of stuurt u een mail aan de krant en die wordt dan aan me doorgestuurd. Soms stuurt u een handgeschreven brief (één keer met lipstickafdruk, jammie!) en heel soms wordt u ook echt zichtbaar en staat u ineens bij mij aan de deur. Jammer dat mijn adoptiehond Nina niet van onverwacht bezoek houdt, anders had ik u zeker op de koffie uitgenodigd.

Dat laatste is niet waar, ik hou net zo min van onverwacht bezoek als mijn trouwe viervoeter. Ik heb geen hekel aan mensen, wel heb ik altijd wat tijd nodig om aan het idee te wennen dat iemand er ineens ís. Daarom stond ik als kind graag boven aan roltrappen, dan zag ik mensen stukje bij beetje bovenkomen, in plaats van ineens helemaal. Later werd dronkenschap het middel om de boel gradueel te maken, het dagelijks leven speelde zich in slowmotion af, stemmen werden zachter, alles was met mist omringd.

Nu drink ik niet meer en wordt het dagelijks leven op dubbele snelheid afgedraaid. Alles komt binnen met een boem en daar schrijf ik over in deze column. Schrééf, want de krant wordt gemoderniseerd en dit is de laatste, mijn column stopt. De rest van mijn leven had ik het voor u in het water willen blijven gooien, mijn flessenpost. Op afstand en dichtbij: ik in de spotlights, de lezer in een zwart vlak. Voor u schrijven was voor mij de ideale vorm van menselijk contact.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels diehet druk maken in zijn hoofd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden