ZelfgemaaktSlakkenkwekerij

Slakken eten: duurzaam + lokaal + alternatieve eiwitbron

Beeld Hans van der Beele

Na het kweken zitten Ans en Pieter Gielen dagenlang met een naaldje slakken uit hun huisjes te priegelen. Ze verkopen ze aan horeca en houden proeverijen.

Ans Gielen (65) kan er uren naar kijken. “Die oogjes, die voelsprieten, de prachtig getekende huid. Hoe ze traag voortgaan, maar toch heel grote afstanden kunnen overbruggen, ze kunnen dat weke lichaam zelfs helemaal strak spannen.” Ze heeft het over haar slakken. Zij en haar man Pieter (67) hebben er duizenden.

Op dit moment houden de slakken een winterslaap in de koelcel in Gielens tuin in het Noord-Limburgse Melderslo. Een leek zou denken dat ze dood zijn: “Zodra het koud wordt, trekken ze zich helemaal terug in hun huisje, de opening sluiten ze af met een vliesje”, legt Gielen uit.

In het voorjaar mogen ze naar ‘buiten’; dan verplaatsen de Gielens de slakken naar hun plastic kas waar ze rondkruipen in de kweekbakken vol snijbiet, palmkool en kruiden. “Overdag verstoppen ze zich, want zonlicht vinden ze verschrikkelijk. ’s Avonds laten we het regenen met onze sproei-installatie, en komen ze tevoorschijn.”

Beeld Hans van der Beele

Het eerste wat Gielen en haar man de volgende ochtend doen: ontsnapte slakken opsporen en terugzetten in de bakken. Daarna checken ze of er eitjes gelegd zijn. Dat doen de slakken het liefst in de bakjes die Gielens man hiervoor geknutseld heeft. “In de natuur graven ze zelf een gat – nu vinden ze het denk ik wel makkelijk dat dat niet hoeft.”

‘Slakken zijn niet vies en slijmerig’

In één seizoen groeien de eitjes uit tot volwassen slakken, en zijn ze klaar voor de oogst. Dan begint het werk pas echt. “Er is in Nederland geen markt voor levende slakken, dus moeten we ze zelf bereiden”, vertelt Gielen. “We doden ze door ze kort in kokend water te leggen, dat doet mijn man altijd. Daarna halen we ze samen uit hun huisjes.” Dagenlang zitten de Gielens met z’n tweetjes met een naaldje de slakken uit hun huisjes te priegelen, 15.000 stuks waren het er vorig jaar. “Daarna garen we ze een paar uur in zelfgemaakte groentebouillon.” Alleen het pasteuriseren hebben ze uitbesteed.

Beiden werkten ze 42 jaar in het onderwijs. Hij als docent biologie, natuurkunde en techniek, zij in directie-functies in het hbo. Ze gingen met vervroegd pensioen, omdat ze nog zo graag iets sámen wilden opzetten. “Tweeënveertig jaar lang stap je ’s ochtends in de auto, ieder naar z’n eigen werk. Met een beetje geluk eet je ’s avonds samen, maar lang niet altijd. En na het eten nog even achter de computer voor werk – dat is niet erg ‘samen’.”

Ans en Pieter Gielen Beeld Hans van der Beele

Bovendien wilden ze nu weleens werken met hun handen. Ook op hun lijstje: duurzaam, lokaal, op zoek naar alternatieve eiwitbronnen. Ze dachten aan een pluktuin, onderzochten de mogelijkheid van insectenteelt, maar een slakkenkwekerij voldeed werkelijk aan al hun criteria en wensen.

Een deel van hun slakken verkopen ze aan horeca, maar veel leuker nog vinden ze het de slakken zélf bij de consument aan de man te brengen. “Veel Nederlanders hebben nog het foute beeld van vies en slijmerig, er valt nog heel veel te winnen.” Daarom organiseren de Gielens proeverijen en excursies aan huis en staan ze op markten. Veel groter hoeft hun kwekerij niet te groeien. “Dan zouden we mensen moeten aannemen. We willen dit juist met z’n tweeën doen.”

Meer info: www.slaque.nl

In de rubriek Zelfgemaakt vertellen mensen hoe ze van hun ambacht hun beroep gemaakt hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden