De Kraai

Rotonde

Beeld Sjoerd van Leeuwen

De thermoskan op de salontafel staat in een plas bruin vocht. De vrouw des huizes komt nerveus aangesneld met een vaatdoekje. Voorzichtig dept ze het vocht op. “Ik wil mijn goede kleren niet vies maken”, zegt ze.

Iedereen verzamelt zich bij haar voor de uitvaart van haar man. Hij was begin tachtig. Zij is bijna tien jaar jonger. “Hij heeft een jonge blom aan de haak weten te slaan”, vertelde ze met een glimlach tijdens de voorbespreking.

Het is druk in huis. Ze wordt er zenuwachtig van. De plaats waar haar man wordt begraven, ligt een eindje buiten Amsterdam. “We moeten vertrekken”, zeg ik met luide stem. Opgelucht kijkt ze me aan. De helft moet nog even naar het toilet, een vrouw kan haar jas niet meer vinden en een man is zijn autosleutels kwijt. Ruim een half uur later rijden we de straat uit. Achter de rouwwagen volgt een stoet auto’s. Aan de zijspiegels wapperen zwarte lintjes. De vrouw is ingestapt bij haar dochter, schoonzoon en kleinkinderen. Na twintig minuten rijden komen we bij een rotonde aan. We zijn er bijna. Ik kijk nog een keer in de papieren om alle gegevens voor het praatje van straks goed in mijn hoofd te hebben.

Familiekamer

“Oei, dat wordt druk”, zegt de chauffeur. Ik kijk op en zie vanaf de overkant een andere rouwstoet met exact dezelfde rouwauto tot stilstand komen. Wij moeten de rotonde driekwart nemen. De stoet aan de overkant blijft staan. “Ik ga rijden”, zegt de chauffeur. De stoet volgt. We knikken naar de collega’s in de andere rouwauto.

Bij de poort van de begraafplaats staan de dragers klaar en stap ik uit. Samen met de dragers loop ik plechtig voor de rouwauto uit tot aan de entree van de aula. Daar wacht ik op het gezelschap. In de verte zie ik ze parkeren en een voor een uitstappen. De rouwauto rijdt door tot aan de ingang met de kist. De vrouw, haar kinderen en kleinkinderen komen mijn kant op. De rest volgt, iedereen gaat de familiekamer binnen.

Een echtpaar stapt op mij af. Ik kan me niet herinneren dat ik ze die ochtend heb gezien. “Is dit het crematorium?” vraagt de man. “Nee, dit is de begraafplaats”, antwoord ik. “Maar wij moeten naar de crematie.” Ze noemen de naam van een vrouw. “Sorry, maar dit is de begrafenis van een meneer.” Er voegen zich meer mensen bij het echtpaar. Ineens snap ik wat er aan de hand is. “Reed u mee met de rouwstoet?” vraag ik. “Ja, we zijn achter de rouwauto aangereden.” “Dan vermoed ik dat u bij de rotonde achter de verkeerde rouwauto bent aangereden.” De paniek slaat toe. Ik scheur een blaadje uit het condoleanceregister en teken de juiste weg voor ze uit. Ze snellen naar buiten, de familiekamer is plots een stuk ruimer.

Mickelle Haest tekent elke week de ervaringen op van een uitvaartverzorger of die van een verloskundige.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden