Beeld Marc Brester

ColumnRosita Steenbeek

Rosita Steenbeek en haar moeder zijn in de ban van de brieven van Van Gogh

Mijn moeder is verslaafd. Na onze ochtendgymnastiek via Skype vraag ik altijd wat haar plannen zijn. ‘Een aquarel maken van de tuin.’ Dat juich ik natuurlijk toe. Andere keren zegt ze verder te zullen gaan met haar ‘vergeet-mij-nietjes’, het opschrijven van her­inneringen. Ook heeft ze soms het voor­nemen een familielid of vriendin te mailen, haar bureau op te ruimen. Wanneer ik haar aan het eind van de dag verwachtingsvol vraag of ze haar plan heeft uitgevoerd, luidt haar antwoord al vele weken: “Nee, ik heb gelezen in de brieven van Van Gogh.”

“De hele dag?”

Ja, ze kon ze niet wegleggen. Ze had ze eerder al eens gelezen maar opnieuw wordt ze ‘meegesleurd’.

Jaren geleden logeerden we samen in Auvers, aten in de herberg waar Vincent de laatste maanden van zijn leven woonde, maakten een wandeling door de korenvelden van zijn laatste schilderijen en bezochten zijn graf naast dat van zijn geliefde broer Theo aan wie de meeste brieven zijn gericht.

Nu ik bij mijn moeder logeer zie ik met eigen ogen hoe ze verzonken is in deel drie van de vier dikke gele boeken. Ik pak het eerste uit de kast en raak al snel in de ban, van zijn directe, beeldende stijl, zijn scherpe en gretige observaties niet alleen van de ­buiten- maar ook van de binnenwereld, zijn worsteling, zijn streven naar waarachtigheid, zijn verlangen goed te doen en de ­innige band met zijn broer.

Net nu wijdt het Van Gogh-museum een tentoonstelling aan ‘Van Goghs mooiste brieven’. Daar ga ik heen met mijn zus ­Catherine. Er is vrijwel niemand. Na de ­entree komen we in een ruime hal vol Van Gogh-koopwaar. Haastig lopen we door naar de schemerige zaal waar de brieven zijn uitgestald met de erin genoemde schilderijen ernaast. Op de dichtbeschreven vellen staan schetsen van de werken in wording, zijn slaapkamer, de aardappeleters.

‘Het leven is ook een raar ding, broer’

Je wordt een wereld ingetrokken vol hartstocht en wijsheid: ‘Vind maar mooi zoveel je kunt, de meesten vinden niet genoeg mooi’.

Voor we de zaal verlaten wijst mijn zus op de tekst onder het plafond: ‘Het leven is ook een raar ding, broer’.

Dat zou Vincent eveneens hebben kunnen zeggen bij het zien van al die kleren, ­tassen, bekers, sieraden met fragmenten van zijn schilderijen. Bevreemd lopen we ertussendoor. En dan koop ik toch iets: een mondkapje met amandelbloesem. In Italië zullen ze dat waarderen.

Omdat de cafés dicht zijn halen we bij een kraam koffie en een oliebol.

Terug bij mijn moeder doe ik uitvoerig verslag en toon ik mijn aanwinst. Zij zou ook wel zo’n maskertje willen. Ik bestel er een via het internet. Drie dagen later rolt nog zo’n amandelbloesemkapje in de bus. Op het label staat: ‘Made in Italy’.

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome. Meer van haar columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden