Ik heb een droomRodaan Al Galidi

Rodaan Al Galidi: ‘Ik heb lawaai nodig om diep te kunnen slapen’

Beeld Jorgen Caris

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts. Vandaag: Rodaan Al Galidi.

“De rivier overstroomde vaak in het Iraakse dorp waar ik als kind opgroeide. Ik werd ziek van de rivier. Zo ziek dat ik bijna dood was. Mijn moeder droeg mij door water en modder op haar schouders naar een medisch centrum, kilometers verderop. In een droom zag ik mijn moeder mij door waterlelies dragen. Zelf vloog ik.

Zijn er waterlelies in Irak? Heb ik ze echt gezien? Ik weet het niet, in mijn dromen waren ze echt. Ik vind het nog altijd de prachtigste bloemen. Ze hoeven niet te wortelen in de grond om water te zoeken en hoeven de dorst nooit te leren kennen. Ze liggen gewoon op hun leven.

Sommige raketten lieten de grond in ons dorp erg trillen. Dan braken de ruiten. Ik lag er wakker van. Daarna werd het stil. De kippen, de auto’s, alles en iedereen werd stil. Nog altijd heb ik een hekel aan plotselinge stiltes. Ook als het hier in Zwolle stil wordt, vind ik dat vervelend, terwijl ik weet dat hier nooit raketten vallen. Ik heb lawaai nodig om diep te kunnen slapen.

‘Word wakker!’

In mijn nieuwste boek ‘Holland’ droomt Semmier Kariem regelmatig dat hij een dier is en in het donker loopt. Het puntje van zijn staart geeft licht en draait rond. Zijn oudste broer roept: ‘Word wakker! Loop toch niet je staart achterna!’ Mijn oudste broer overleed tijdens het schrijven van ‘Holland’. Mijn oudste zus vlak daarna, van verdriet. Ook droomt Semmier ervan om naar het Spaanse Tarifa te verhuizen. Daar fantaseer ik zelf ook over. Ik wil­de na mijn tijd in het asielzoekerscentrum naar Zuid-Spanje emigreren. Ik kom er graag. In de dorpjes slaap ik diep, want de kippen maken er de hele tijd lawaai, de honden blaffen en de wind waait. Ik woon er nog niet. Het is zoals een Arabische dichter zei: ‘De wind waait niet altijd zoals de zeilen willen.’

Als kind wilde ik graag een viool. Mijn vader kocht er een terwijl we weinig geld hadden. Ik maakte een grote fout door hem te beloven dat ik er na een paar maanden alles op zou kunnen spelen. Het werd een nachtmerrie. Na een paar maanden kon ik nog steeds niets met het instrument. Zo ontdekte ik al vroeg dat de realiteit een harde steen is waarop veel dromen kunnen botsen en breken.

Ik heb nog nooit een droom waargemaakt. Als je geen dromen waarmaakt, verpest je ze ook niet door ze om te zetten in realiteit. Mijn dromen blijven wat ze zijn en dat is helemaal niet triest. Ik blijf fantaseren over een appartement in een dorpje in Spanje. Dat ik daar helemaal alleen woon. Zonder te schrijven of dichten, zonder vrienden, en elke dag wakker word met stralende zon en kraaiende hanen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden