Ik heb een droom Richard Kofi

Richard Kofi: Verhalen uit ‘onze’ gemeenschappen zijn ondervertegenwoordigd, terwijl er zoveel kennis en talent is

Beeld Jörgen Caris

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts. Vandaag: Richard Kofi.

“Mijn dromen zijn soms heel beeldend, met landschappen in bepaalde kleuren of geometrische vormen. Ik onthoud vooral intense en rare dromen, zoals toen ik met iemand anders op een beer joeg, en onderweg alles verloor, inclusief mijn metgezel. Tenslotte ontdekte de beer mij en hadden we een prettige ontmoeting.

Er gaat vaak iets mis in mijn dromen, ik raak de controle kwijt terwijl ik heel druk ben. Ik ontmoet veel mensen, mensen met wie ik heb samengewerkt maar ook mijn vader, die op mijn zeventiende overleed. Om me niet te laten schrikken, heeft hij zich vermomd als een klasgenote van mijn middelbare school. Pas als hij mij een hint geeft herken ik hem. Die droom geeft mij het gevoel dat hij zich om mij bekommert en een oogje in het zeil houdt.

Mijn vader kwam uit Ghana, mijn moeder is Nederlandse. Mijn ouders bereidden mij voor op anders zijn. Mijn vader leerde me: kleed je netjes en let op schone nagels, want als je niet vies bent en iemand noemt je een vieze n..., dan weet je dat hij een racist is. Ik ben me altijd bewust geweest van mijn herkomst, en herken mezelf in mensen met een migratie- of bi-culturele achtergrond. Er is te weinig aandacht voor de thema’s die leven in ‘onze’ gemeenschappen. In musea en universiteiten zijn deze verhalen vaak ondervertegenwoordigd, terwijl er zoveel kennis, ervaring en talent is. Mijn studie Algemene Cultuurwetenschappen bijvoorbeeld was heel westers georiënteerd.

Richard Kofi (1988) is beeldend kunstenaar, performer en curator. Hij is onlangs uitgeroepen tot tweede beste Museum­- talent van 2019. Zijn podcast ‘Project Wiaspora’, in samenwerking met het Van Abbemuseum, is te beluisteren via Spotify. 

Meerstemmigheid

Toen ik in 2017 in het Amsterdamse Tropenmuseum meewerkte aan een tentoonstelling over het slavernijverleden, stelden we zwarte perspectieven voorop. Wat ik me de afgelopen jaren als tentoonstellingsmaker in het Nationaal Museum van Wereldculturen steeds afvroeg is: zijn onze onderzoeksvragen relevant voor de mensen die je wilt bereiken? Herkennen ze zich erin? Ik betrek bij de onderzoeken niet alleen specialisten en onderzoekers, maar ook gemeenschappen, om vanuit verschillende disciplines en levensvisies een onderwerp te belichten. Niet voor niets ben ik in mijn dromen veel in gesprek met anderen: meerstemmigheid vind ik belangrijk.

Musea willen een divers en jong publiek binnenhalen, maar dan moeten ze meer grip krijgen op initiatieven die nu plaatsvinden in buurtcentra, concertzalen en bij mensen thuis. Ikzelf stop met mijn museumwerk en wil mijn methode voortzetten in eigen projecten, onder meer als programmeur in het Bijlmer Parktheater en in mijn podcast, die ik samen met ­Simone Zeefuik presenteer. Ik vind het leuk op die manier mensen met verschillende achtergronden, specialismen en verteltradities bij elkaar te brengen en samen iets te maken dat voor iedereen relevant is.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden