reactiesJehova's Getuigen

Reacties op: Terug de kast in

Vorige week schreef Pim Lammers over zijn ex-vriend die terugging naar zijn familie en naar de Jehova’s Getuigen. Een selectie uit uw reacties.

Onbegrijpelijk

Familie of niet, terug naar de omgeving waar jij als mens, voor wat en wie je bent, verketterd wordt, daar kan ik niet bij. Mensen die van jou verlangen niet geheel je jezelf te kunnen zijn. Het zou strafbaar moeten zijn. Dit geldt niet alleen voor een sekte-achtige beweging als de Jehova’s Getuigen maar ook voor onze zeer orthodoxe christenbroeders. Over gelukkig worden, liefst nog in dit leven, zoals de afsluitende zin van het artikel luidt: wij kennen alleen DIT leven en daar zullen we het mee moeten doen.

Piet van den Berg, Heerjansdam

Mijn verhaal

Mooi stuk over Lesley. Mijn situatie is een beetje vergelijkbaar. Ik ging op mijn achttiende studeren om zo ver mogelijk van mijn niet zo verlichte ouders te wonen. Daar kreeg ik na een tijdje mijn eerste serieuze relaties. Na een jaar of twee kwam ik tot een geloof (mystieke yoga) waardoor ik nieuwe mensen leerde kennen die heel anders in het leven stonden. Ze dronken geen alcohol, rookten niet, aten geen vlees, vis of eieren meer en mediteerden dagelijks alleen en wekelijks in de groep. Mijn oude vrienden trokken mijn veranderende levensstijl steeds minder. Hun cultuur was de mijne deels niet meer. Ik was weliswaar nooit de gayscene in gedoken, maar de jongens met wie ik omging hadden geen geloof of hadden die achter zich gelaten. Ik had er nooit een gehad, maar was daar al sinds mijn 17de naartoe gegroeid door mijn fascinatie voor filosofie en mystiek. Ik leef nu alweer jaren celibatair, maar echt geaccepteerd voel ik me niet. Ik heb wel een tijdje een relatie met een geloofsgenote gehad, maar dat liep stuk. De samenleving is voor vrijheid-blijheid, maar die moderne mentaliteit overtuigt mij niet, het voelt leeg en te beperkt. Toevallig ken ik een Jehova’s getuige die ook homo is, ooit wel uit de kast is gekomen, maar er uit angst niets mee doet. Ik probeer soms met hem te mailen, maar hij antwoordt altijd pas weken later en soms helemaal niet.

Arie Bos, Amsterdam

Mijn homogevoelens

Zelf heb ik mijn homo-zijn nooit uit de kast gehaald. Ondanks de goedbedoelende COC-voorlichter op mijn middelbare school, die verkondigde dat homoseksualiteit volkomen natuurlijk en normaal was, had ik het gevoel dat dat niet zo was. Ik heb mijn homoseksuele gevoelens volledig aanvaard, maar die liggen – als een paar gympen – al bijna dertig jaar ongebruikt in de kast. Ik ben bewust lid geworden van een kerk waar homorelaties niet geoorloofd zijn. Daar voel ik me thuis. De Nashville-verklaring van een jaar geleden was mij tot steun. Waarom zou ik mijzelf positioneren als homo? Dan doe ik mezelf toch ongelofelijk tekort? Ik ben toch veel meer dan mijn seksualiteit? Natuurlijk heb ik seksuele verlangens. Maar als geldt: ‘Wat je aandacht geeft, groeit’, dan geldt het omgekeerde ook. Ik heb mijn aandacht gericht op andere gebieden, waardoor mijn muzikale, sportieve, creatieve en intellectuele kwaliteiten tot bloei gekomen zijn. Misschien ben ik nu wel meer mezelf dan wanneer ik als homo zou leven. Ongelukkig ben ik er beslist niet van geworden.

Anoniem

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden