Klein Verslag Wim Boevink

Plagiaat, zei de ombudsman, gedekt door een hoogleraar; een zwaar woord, vond ik

Toen de hoofdredacteur mij vroeg om voor de kerstkrant van 24 december een stukje, een verslag, een vertelling, te leveren voor de voorpagina was ik vereerd. Weliswaar was de tijd krap – er was minder dan een week en er waren nog andere verslagen te schrijven – maar de voorpagina blijft een bijzonder podium.

In mijn langzaam aflopende tijd bij de krant heb ik daartoe een paar maal gelegenheid gehad. De eerste keer betrof een schrijnende reportage uit een overstroomd Bangladesh, waar ik naartoe was gezonden.

Uitzonderlijk was ook de plaatsing van het Klein Verslag op de voorpagina op de dag na de uitspraak in het proces- Demjanjuk. Ook werd me gevraagd een korte tekst te schrijven bij de foto van het dode Koerdische jongetje dat was aangespoeld aan de Turkse kust. Vanuit Lech berichtte ik over de herdenking van prins Friso. Zware onderwerpen. Nu was er misschien gelegenheid voor iets lichts. Maar waarover te schrijven? En in welke vorm?

Met nog maar een paar dagen te gaan, kreeg ik een cadeau in de schoot geworpen. Mijn lieve dochter stuurde een link door van een verzamelsite die een ontroerend Engels stukje bevatte over een stem in de Londense metro die op een bepaald station de waarschuwing ‘Mind the gap’ uitspreekt. Pas op het gat.

Ik las het en dacht: dit is het. Een sprookje uit een grote stad. De bron was Twitter. Het betrof een serie verhalende tweets van iemand die zich John Bull noemde – een denkbeeldige en symbolische Engelse naam. In de ban van de schoonheid van de vertelling onderzocht ik het verder niet en begon de tweets om te zetten in een vloeiend Nederlands, dat zou passen bij een iets eerder geschreven en toonzettende inleiding.

Het ging heerlijk vlot; er overviel me een zekere gretigheid en in mijn roes om snel te leveren waarschuwde niets in mijn hoofd me voor het mogelijke verwijt dat ik hier plagiaat pleegde, misschien ook – onbewust – vanwege de onbestemde status van Twitter als een open verzameling van informatie en desinformatie.

Toen via datzelfde Twitter op de dag van publicatie de tweets en mijn tekst naast elkaar werden gelegd was ikzelf – geloof het of niet – verrast over hoe nauw ik de verhaallijn in de tweets had gevolgd. Dat John Bull op zijn beurt een verhaal had herverteld – iemand wees op een ouder BBC-bericht – was niet relevant voor mijn black-out, mijn niet-zien, al zou ik zelf dan weer wel de BBC als bron hebben opgevoerd. Zo werkt nog de traditionele, journalistieke hiërarchie in mijn brein. John Bull zelf kaartte die scheve blik in de waardering van online-journalistiek terecht aan in een van zijn tweets. Hij en ik moesten maar eens een Guinness drinken.

Mijn enthousiasme voor het verhaal hadden me een domheid doen begaan, ik had het cadeau als cadeau doorgegeven zonder de oorspronkelijke schenker te bedanken. Plagiaat, zei de ombudsman, gedekt door een hoogleraar en een docent journalistiek. Een zwaar woord, vond ik, ik proefde er kwade zin in. Maar ik ben wel in een gat gevallen, waar ik voor op had moeten passen. Mind the gap. Ik excuseerde me voor mijn verzuim. Mind the gap, vooral als je in een roes verkeert.

Lees ook:

Ook al is van opzet geen sprake, ‘sorry’ is niet genoeg na plagiaat

Driekwart van de Trouwcolumn is in opbouw, stijl, ingevoegde conversaties, afsluitende zin en soms letterlijke vertaling, in grote lijnen een kopie van de reeks Britse tweets. Die is aan de lezer gepresenteerd als eigen verhaal. De enige juiste term daarvoor is plagiaat.

Bij metrostation Embankment klinkt de stem van Laurence, voor die ene vrouw die er troost in vindt

Grote wereld, kleine mens. In de metropool van Londen neem ik de Nor­thern Line. Tufnell Park, Camden Town, Charing Cross, Embankment. De metro is een spoeling, hij spoelt mensen door onderaardse buizen. De Northern Line is de diepst liggende. In Hampstead, dat ook aan de lijn ligt, ligt hij bijna zestig meter onder de grond. Ik denk daarover niet teveel na als hij oorverdovend onderweg is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden