null

FotoalbumToni Tack

‘Petertje was zo jong en toch moesten we al afscheid van hem nemen’

Peter (59), zoon van Toni Tack (85), werd gezond geboren, maar liep een hersenbeschadiging op. ‘Als ik kom, kijkt hij naar mijn tas. Hij associeert mij met de smoothie die ik altijd meebreng. Het is wat het is.’

“Het doet me geen pijn als ik naar de foto kijk: het bewijst dat er een sterke band was tussen Petertje en mij toen hij nog niets mankeerde. Het zal eind 1961 zijn geweest, hij was hier ongeveer drie maanden. Je ziet liefde, van beide kanten. Ik vind het heel mooi dat ik dat als moeder met hem heb ervaren.

Zijn vader Peter en ik waren een jaar eerder getrouwd. We wilden graag een gezin, maar dat ik zo snel zwanger werd, was niet gepland. Petertje was een makkelijke baby. Hij was levendig, keek naar de dingen om zich heen en lachte veel. Ik was heel gelukkig, al voelde ik me in het begin een beetje onzeker. Ik ervoer opeens een grote verantwoordelijkheid. Ik kon mijn ouders niet vragen om te helpen als er iets was: ze woonden in de buurt van Liverpool, waar ik ben opgegroeid.

Kort nadat deze foto is genomen, moest Petertje, zoals alle kinderen, ingeënt worden tegen pokken. Op de dag van de afspraak was het koud en het sneeuwde. Hij was verkouden. Ik heb de afspraak verzet. Toen we een week later kwamen voor de prik was hij nog een beetje verkouden en de dokter vroeg niet of hij weer beter was. Ik had geen idee dat een vaccinatie gevaarlijk kan zijn als je niet helemaal in orde bent.

De twee weken daarna leek er niets aan de hand, tot hij in de box opeens een rare beweging met zijn armpje maakte. Zijn ogen verdraaiden, we vermoedden dat hij een stuip had. Hij kreeg medicijnen, maar de kinderarts wist niet wat hij had. De stuipen hielden aan, het was een vreselijke tijd. ’s Nachts lag hij bij ons in de kamer en hoorden we hoe hij vreemde geluidjes met zijn tong maakte.

Er werd besloten een lumbaalpunctie te doen. Hij bleek postvaccinale encefalitis te hebben. Hersenontsteking. De specialist meende dat het wel goed zou komen, niemand vertelde ons over de blijvende rampzalige gevolgen. De eerste die dat durfde, was een bevriende Engelse kinderarts en neuroloog die hem een jaar later onderzocht in Liverpool. Hij schetste een zwart beeld: Petertjes hersens waren burnt-out zei hij, de schade was onherstelbaar.

Hij raadde ons aan hem in een tehuis voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen te laten opnemen. Het was de moeilijkste beslissing van mijn leven: Petertje was zo jong en toch moesten we al afscheid van hem nemen. Maar het kon niet anders. Hij ging naar een tehuis op Texel, later naar Sittard.

Ik dacht: twee gehandicapte kinderen, dit kan ik niet aan

In die tijd kregen we nog twee kinderen: Jackie en Niels. Met Jackie ging het goed, maar Niels kreeg meningitis toen hij vier maanden was. Ik dacht: twee gehandicapte kinderen, dit kan ik niet aan, het was zo verschrikkelijk. Hij heeft het niet gered: korte tijd later is hij gestorven.

Voor Jackie was het moeilijk. Ik weet nog dat ze eens op de schommel zat en tegen vrienden zei: ik heb twee broertjes, de ene woont in Sittard, de andere is in de hemel. Petertje is weleens thuis geweest en toen wilde ze dat hij bleef. Hij zag er minder gehandicapt uit dan nu, misschien leek het voor haar daarom niet zo ernstig als het was. Hij kon niet praten, maar leerde wel lopen. Ik bezocht hem vaak en hij lachte als hij me zag, er leek iets van herkenning, heel ontroerend. Maar als ik wegging had hij dat niet in de gaten.

Peter en ik hebben ons verdriet niet samen kunnen verwerken. Hij dekte het toe en werkte en werkte, zo ging hij ermee om. Ik ben emotioneel en wilde er juist over praten. Allebei voelden we ons eenzaam. We hebben met Jackie vijf jaar in Indonesië gewoond toen Peter daar een baan had. Het was een mooie tijd, maar het was een soort vlucht. Terug in Nederland is ons huwelijk stukgelopen.

Jarenlang zag ik Petertje weinig toen ik zelf werk kreeg in Indonesië. Nu ga ik regelmatig naar hem toe. In alle opzichten is hij achteruitgaan, veel ontgaat hem. Maar als ik kom, kijkt hij naar mijn tas, omdat ik altijd een smoothie meebreng. Hij associeert mij met een smoothie, het is wat het is, ik ben blij als hij ervan geniet. Hij heeft een sterke wil: als ik mijn armen om hem heen sla duwt hij me weg, dat vind ik wel humoristisch. Ik voel een onvoorwaardelijke liefde voor hem, hij is nog steeds my little boy.”

Wilt u ook geïnterviewd worden naar aanleiding van een bijzondere foto? Mail: fotoalbum@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden