Naschrift

Pastoor René Graat (1945-2020) stierf een dag voor Pasen, geen slecht moment denkt zijn broer

René Graat. Beeld Ilse van Kraaij
René Graat.Beeld Ilse van Kraaij

Toen René Graat, oud-missionaris en pastoor van Banholt, Noorbeek en Reijmerstok in Zuid-Limburg, op 24 maart doodziek per brancard uit zijn pastorie werd gedragen, zei hij tegen iemand: “Bel Huub”. Huub is Huub Graat, zijn broer. Die maakte zich al een paar dagen ongerust over de pastoor; hij hield maar niet op met hoesten. Dat was al sinds het carnaval. Dan zei René: “Ik neem een lepel hoestdrank en dan gaat het wel over”. Maar het ging niet over.

Ze vervoerden de pastoor naar het Maastricht UMC en brachten hem meteen in slaap. Drie weken lang leefde zijn familie tussen hoop en vrees. Telkens als de artsen iets nieuws probeerden, sloeg het niet aan. Op paaszaterdag werd de familie gebeld: ze konden maar beter komen. Het ging nu wel heel slecht met René. Hij lag alleen op een kamer. Huub, zijn andere broer Sjef en de geestelijk verzorger stonden om hem heen. Ze spraken tegen René alsof hij wakker was en baden samen. Toen stierf René. Het was 11 april. “De dag voor Pasen – het feest van de verrijzenis van Christus – is voor een christen en zeker voor een priester, geen slecht moment om te sterven”, denkt Huub nog weleens.

Het bericht van het overlijden van pastoor Graat kwam bij zijn parochianen hard aan. Het duurde niet lang of in de drie dorpen waar hij herder van was, hing aan bijna elk huis de vlag halfstok. 4 mei was er niks bij. Hij was enorm geliefd.

Hij kon zijn mensen toch niet in de steek laten?

Als kleine jongen had René al roeping tot het priesterschap, of beter gezegd: hij wilde naar de missie. Hij trad toe tot de missiecongregatie van Mill Hill. In 1972 vertrok hij naar Congo, dat toen nog Zaïre heette. Daar bleef hij 37 jaar, maakte er burgeroorlogen mee, de aidsepidemie, ebola en keek meerdere malen in de loop van een geweer. Maar altijd bleef hij bij zijn mensen.

In 2007 kwam hij terug naar Limburg. Hij vroeg de bisschop om één parochie, maar kreeg er drie. Als pastoor was René in het bijzonder begaan met de kwetsbare ouderen in de tehuizen. Als zijn familie hem uitnodigde voor een paasbrunch of het kerstdiner, sloeg hij de uitnodiging beleefd af. Hij kon zijn mensen in de tehuizen toch niet in de steek laten?

Op de zaterdag na Pasen werd René Graat naar zijn laatste rustplaats gebracht. Zijn lijkkist lag op een kar en reed nog een keer door Banholt, Noorbeek en Reijmerstok. De doodsklokken luidden en honderden parochianen stonden langs de weg. Hij zou ze allemaal herkend hebben. Het waren tenslotte zijn mensen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden