Beeld Trouw

Column Gerbrand Bakker

Op naar Parijs!

Als u of je dit leest, ben ik bijna onderweg naar Parijs. In de auto. Dat is niet erg klimaatvriendelijk, maar een bench met een druk hondje erin in de TGV is niet erg handig. In de hoofdstad van Frankrijk is een hondvriendelijk hotel voor ons geregeld, zó zelfs dat het dier in het Bois de Vincennes uitgelaten kan worden. Dat is allemaal dik in orde. Ik heb de auto gewassen; het ding is wit, maar zag er niet uit, er zaten zelfs algen op. Het was een heel werk, maar het resultaat is Parijswaardig. Zelf kan ik, zoals bijna iedereen wel weet, niet rijden. Winegums uitdelen vanaf de bijrijdersstoel kan ik des te beter, en zo nu en dan een hondensnoepje tussen de spijlen van de bench door steken. Vanuit de Eifel is het vierhonderd kilometer rijden, en daarna weer vierhonderd kilometer terug.

In de tussentijd wordt ‘Parce que les fleurs sont blanches’ er gepresenteerd. Ik weet niet precies wat ik me daarvan moet voorstellen. De Franse uitgever - Jean Mattern van Grasset – spreekt van een ‘comeback’ en hij heeft flink wat vooruitexemplaren extra laten drukken omdat zijn vertegenwoordigers zo enthousiast waren. Een comeback impliceert dat er sprake was van een vergeten, een uit beeld verdwenen zijn. In dat opzicht is het wel ironisch dat die comeback moet komen van het allereerste boek dat ik schreef. Of beter: de allereerste roman. Of nog beter: het allereerste jeugdboek, hoewel ik de eerste ben om het strikte onderscheid tussen verschillende soorten van boeken te laten vallen. Een boek is een boek. Met uitzondering van kookboeken natuurlijk.

‘Perenbomen bloeien wit’ is twintig jaar oud. “Je zet er toch wel ‘moderne klassieker’ of zoiets op?” vroeg ik Jean Mattern een paar maanden geleden. Net zoals uitgeverij Cossee ‘Cossee Century’ heeft, zodat de lezer weet dat het om een heruitgegeven boek gaat dat aan de vergetelheid wordt ontrukt? Welnee, antwoordde Jean. Nergens voor nodig. “Maar er komt een antwoordapparaat in voor!”, zei ik. Ook een mobiele telefoon, zei Jean. Ik moest heel hard nadenken en wist het toen weer, er zit inderdaad een mobiele telefoon in. Bestonden die in 1999 al? Nou ja, het zal wel. 

Je kunt je onge­mak­kelijk voelen als een oud boek uitgegeven wordt, schamen misschien wel, maar aan de andere kant: een boek is een boek. Wat maakt het uit hoe oud het is? Als het maar goed is. En blijkbaar vond Grasset ‘Perenbomen bloei­en wit’ goed genoeg om nu, in 2020, alsnog uit te geven. Ik laat het allemaal lekker over me heen komen. Wel zal ik het voor vertrek nog eens lezen, ik heb geleerd van een lezing die ik ooit op een Friese school deed en die rampzalig verliep omdat ik zelf geen flauw idee meer had wat er eigenlijk allemaal in dat boek stond, terwijl de scholieren het boek net gelezen hadden. Dat was pijnlijk. En niet erg netjes en professioneel. Immers: een boek is een boek, voor mij wellicht oud, maar voor een lezer op welk moment dan ook splinternieuw.

De titel is veranderd omdat er in Frankrijk – zo vertelde Jean – nogal wat mensen zijn die Poirier als achternaam hebben. Perenboom. Die zouden dan blijkbaar kunnen denken dat zij wit bloeien en daarom het boek niet ko­pen? ‘Omdat de bloemen wit zijn’ vind ik ook geen verkeerde titel. Hoeveel titels beginnen er met een onderschikkend voegwoord? Niet veel, lijkt mij. ‘That They May Face the Rising Sun’ schiet me te binnen, een ongelofelijk mooi Iers boek van John McGahern. Nooit vertaald in het Nederlands. Onbegrijpelijk.

Gerbrand Bakker schrijft met Franca Treur om beurten een column over lezen, schrijven en het literaire leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden