null Beeld
Beeld

ColumnLiesbeth Mende

Op het klokje in de slaapkamer is het al jaren half twaalf

Veel klokken in huis zijn kapot. Drie wekkerradio’s doen het niet meer, de grote klok in de keuken staat stil en op het goudkleurige klokje in de slaapkamer is het al jaren half twaalf. Dat klokje is van Oompie geweest. Het stond altijd op zijn breedbeeldtelevisie, naast de zwart-witfoto van oma Mende. Als ik op de bank bij Oompie zat, keek ik soms ineens recht in de strenge ogen van mijn oma. Ze scheen heel lief te zijn geweest, maar met haar haren strak naar achteren in een knot en haar serieuze blik kwam ze streng over. Ik keek ook vaak naar het klokje. Van een afstandje kon ik nooit de tijd zien, maar de bewegende radar onderin had een hypnotiserende werking.

Als ik bij Oompie logeerde, haalden we bakjes Indisch eten bij de toko in het winkelcentrum. We aten het op voor de tv. Ik mocht kiezen waar we naar keken, behalve op zondagavond, als Studio Sport kwam. Tijdens het kijken naar de samenvattingen van de voetbalwedstrijden, begon Oompie te mopperen. “Ach, hij ook altijd.” Hij schudde zijn hoofd. “Moet je zien, dat is toch niks.” Met zijn hand wuifde hij naar het beeld. “Steeds weer hetzelfde.”

Na het eten zette hij thee en pakte hij vier tompoucen uit de kast, voor ieder twee. Ik haalde de glanzende roze bovenkanten van het gebak af en bewaarde die voor het laatst. De wedstrijden werkten vaak door in Oompies hoofd.

“Ach”, zei Oompie.

“Wat, oom?”, vroeg ik.

“Je weet wel. Is toch allemaal onzin.”

“Wat is onzin?”

“Ze doen altijd zo, je weet wel”, zei Oompie. “Slappe hap.”

Ik begreep niet waar hij het over had.

“Die Overmars, altijd hetzelfde. Altijd weer zo, ach...”

Ongezouten cashews

Later op de avond kwamen de ongezouten cashewnoten op ­tafel en dronken we feloranje mierzoete tropische drank. Oompie vertelde over de familie in Bandung. Oom Bert was lang ziek geweest en de vrouw van neef Jonkie, die was in verwachting.

“Eric heeft weer vissen gekocht”, vertelde Oompie. “Hij heeft toch dat aquarium?”

“Wat gaat hij met die vissen doen?”, vroeg ik.

“Kweken”, zei Oompie. “Kweken en doorverkopen. Zo’n groot aquarium. Dat ding staat bij oom Bert in huis. Dat heb ik je toch verteld?”

Ik knikte.

“Vissen. Daar zit toch geen toekomst in? Hij had beter door kunnen leren.” Oompie bewoog zich naar voren en nam een handje cashewnoten. “Wat moet-ie ermee? Het worden er steeds meer. Aan wie verkoop je dat? Hij wil geld van me lenen voor een tweede aquarium. Weer zo’n groot ding.”

Hij boog zich naar voren voor nog een handje cashews. Hij stopte er een paar in zijn mond. Ik pakte de Avrobode en keek of er nog iets op tv kwam.

Schrijfster Liesbeth Mende (1975) is gescheiden en moet kleiner gaan wonen. Ze schrijft over wat ze tegenkomt tijdens het opruimen. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden