NaschriftGer Löhr (1964-2020)

Ook als Ger ziek was, moest de muziek door

Ger Löhr achter zijn Hammond in Beilen.

Vroeger, als de lamp in de woonkamer van zijn ouderlijk huis bewoog zei zijn vader: ‘Ger zit weer boven op zijn keyboard’. De eigenzinnige Drent speelde, speelde en speelde, ook toen hij volwassen was. De eerste aanslag op zijn lichaam bedierf de pret, maar die kwam hij wel te boven.

Ger kreeg je zoals hij was. Mooipraterij was er niet bij. Hij had er een grote ­hekel aan. Mensen die achter je rug om praatten of die het een zeiden en het ander deden. Nee, dan hijzelf. In plat Drents vertelde hij precies wat hij ergens van vond. Dat was soms even slikken. Nieuwe ­muzikanten die kwamen oefenen in het tuinschuurtje dat hij had omgebouwd tot muziekstudio in zijn woonplaats Westerbork, kwamen soms in tranen weer naar buiten. ‘Dat klinkt nergens naar’, had hij dan gezegd. Soms probeerde Ger zichzelf nog te corrigeren, want door de jaren heen hadden zijn vrouw en vrienden geprobeerd hem wat tact bij te brengen. ‘Dit nummer past niet bij jou’, verwoordde hij nog, maar het kwaad was al ­geschied.

Wonderlijk genoeg keerden deze mensen vaak toch weer terug naar Ger. En naar zijn geliefde studio. Op het eerste gezicht een ­gewoon opbergschuurtje, maar eenmaal binnen leek het alsof je in een foute kroeg ­terecht was gekomen. Houten latjes aan de muren, een bar, een groot raam bedekt met roze gordijn, klompen aan het plafond, volle asbakken, flesjes bier, jenever, dierbare ­muziekfoto’s aan de muur en natuurlijk overal muziekapparatuur en Ger’s grote trots: zijn hammondorgel. 

Het was de plek waar hij het liefst zat, vaak met medemuzikanten, met zoon Dion die al jong goed gitaar speelde en ook dikwijls alleen. Als zanger en toetsenist was hij autodidact, hij las geen noten, maar speelde en zong alles op het gehoor. Hij ­oefende urenlang, het moest altijd nog een stapje beter. Dat was misschien ook waarom mensen graag met hem speelden, hij eiste kwaliteit.

Op het strand van Texel.

Wanneer hij na het oefenen uit zijn rokerige studio naar buiten stapte, kwam hij terecht in de paradijselijke tuin met slingerende druivenranken, weelderig groen en idyllische zithoekjes. Ook dat was zijn werk. Die verschillende werelden waarin hij zich thuis voelde, typeerden hem. Dat was terug te zien in de ­diversiteit aan banen die hij had. Als jongen werkte hij tijdens vakanties bij de bakkerij in het Drentse dorp Witteveen, waar hij woonde met zijn ouders en vijf jaar jongere broer. Hij maakte de lts-metaalbewerking af, maar bleef bij de bakkerij waar hij ook een opleiding kon doen. Tien jaar lang was Ger banketbakker. 

Een einzelgänger die toch altijd mensen om zich heen had

Voor buitenstaanders was de stap van bakker naar ongediertebestrijder wat groot, maar Ger vond het een prachtig avontuur. Hij kwam in grote fabrieken waar hij ratten en duiven ving, in achterstandswoningen waar hij kakkerlakken moest verdelgen, gevangenissen met een muizenplaag. ‘s Avonds kwam hij vol beeldende verhalen thuis bij zijn vrouw Tineke, die hij als twintiger in de discotheek had ontmoet. 

Na zijn werk als ongediertebestrijder werkte hij nog bij een tuinbedrijf, in een houtzagerij, klompenmakerij, op de vuilstort en als chemisch reiniger.

Zijn vrije tijd was voor de muziek. Dat had hij van huis uit meegekregen. Moeder zong en speelde als meisje gitaar en vader orgel en ­accordeon. Ger had als tiener een keyboard op zijn kamer en zat uren te pingelen, zijn voet tikte enthousiast de maat op de vloer waardoor de lamp in de woonkamer bewoog. ‘Ger zit weer te spelen’, zei zijn vader dan. Als twintiger speelde hij in het bandje Take Five, waarmee hij optrad op bruiloften en dorpsfeesten. Met zijn typerende stemgeluid met een flinke rasp erin zong hij en begeleidde zichzelf op de toetsen.

Met zijn jongere broertje.

In 2003 vormde hij met vijf andere muzikanten de huisband van een kroeg in Beilen. Local noemden ze zichzelf, ze speelden covers van dansbare rockmuziek. Ger reed in die tijd in een metallic blauw Mercedesbusje, droeg gekke hoedjes op het podium en was de gangmaker. Een einzelgänger die toch altijd mensen om zich heen had.

Arbeidsethos

Het viel de bandleden na verloop van tijd op dat hij altijd zo bruin was. ‘Ben je weer ­onder de zonnebank west, Gertje?’ vroegen ze hem plagend. Het bleek een symptoom van zijn nieraandoening. Na de diagnose in 2005 werd het leven van Ger zwaarder. En dat van het gezin, want Tineke en hij hadden ondertussen ook een dochter en zoon. Drie middagen in de week moest Ger dialyseren, de avond en nacht gebruikte hij om te herstellen en ’s morgens ging hij weer aan het werk. Want dat mocht er nooit onder leiden, een ­arbeidsethos dat hij van zijn ouders had meegekregen.

Met zijn jonge gezin.

Ook de muziek moest doorgaan. Zelfs op een dag dat hij was flauwgevallen, wilde hij ’s avonds toch weer optreden. Ger was niet ­altijd aanwezig voor zijn kinderen, de opvoeding delegeerde hij aan Tineke. Al klaagde hij nooit, door zijn zwakkere gezondheid was hij wel vaker chagrijnig. Voor de vrijbuiterige ­rokende en jenever drinkende rocker was de beperking van zijn nierziekte een hard gelag. De gekkigheid ging er soms wat af, zijn kritische houding behield hij wel. Vooral zoon ­Dion had er onder te lijden dat zijn vader hem altijd stevig de les las over wat er niet goed was aan zijn gitaarspel, maar nooit een complimentje gaf. Tegen dochter Kim was hij minder fel, misschien omdat zij rustiger op hem reageerde.

‘Dan stop ik d’r met’

Zijn nukkigheid werd ook merkbaar in de band die inmiddels ook buiten het café optredens had. De overige bandleden van Local ­besloten Ger, die altijd maar negatief commentaar had, uit de band te zetten. Met lood in de schoenen bracht de leadzanger het slechte nieuws bij Ger en Tineke aan de keukentafel. Nadat Ger het had aangehoord keek hij de zanger aan en zei: ‘Dan stop ik d’r met’. Hij stond op, liep naar zijn studio en kwam ­terug met de spullen van de band. Met de ­afwezigheid van Ger leek ook het hart weg uit de muziekgroep.

Hoewel Ger was gekwetst, bleef hij gepassioneerd muziek maken, onder meer met zijn zoon. Na een paar jaar ging hij toch weer ­spelen met Local. Veel woorden werden niet vuilgemaakt aan deze episode. Ja, Ger snapte wel dat hij niet altijd handelbaar was geweest, maar de manier waarop hij eruit was gezet, vond hij niet deugen. Daar hadden de bandleden minstens zo hard onder geleden. De optredens waren van dorpsfeesten tot grote evenementen als de Nacht van de TT in Assen of het voorprogramma van de Golden Earring.

Tijdens de middagen dat hij aan de dialyse apparatuur lag in de kliniek in Beilen keek Ger vaak televisie. Hij bedacht zich tijdens die uren dat een dvd-speler daar wel handig zou zijn, dan kon je tenminste nog zelf kiezen wat je keek. Zo besloot hij een benefietconcert te organiseren voor een dvd-recorder voor de kliniek en voor geld voor de Nierstichting.

Lokale held

Tijdens zijn voorbereidingen voor dit evenement werd volkomen onverwacht op een ochtend naar huis gebeld met het nieuws dat er een donornier voor hem was. Nog dezelfde avond werd Ger geopereerd. De niertransplantatie kostte een paar maanden intensief herstel en het bleef zoeken naar de juiste medicijnen, maar langzamerhand kreeg Ger meer kracht en energie. Vier maanden na zijn operatie speelde hij naast Idols-winnares Raffaëla met zijn eigen band Local op het door hem georganiseerde ­benefietconcert in Westerbork. Hij haalde tienduizend ­euro op en was de lokale held.

Door de niertransplantatie kon hij weer meer doen, al bleef zijn gezondheid fragiel. Zijn gezinsleden wilden met hem op vakantie, maar moesten hem soms wegsleuren van zijn studio en geliefde tuin. Eenmaal op pad kreeg hij de smaak te pakken en kwam onmiddellijk met allerlei mensen in contact. Hij werkte, trad regelmatig op met een bevriende gitarist, bewerkte de tuin en hielp dochter Kim met het opknappen van haar nieuwe huisje. De band Local werd opgeheven en Ger maakte met een deel van de oud-bandleden en zoon Dion enthousiast plannen voor een nieuwe band.

De bruiloft in 1996.

Dit jaar begon hij te kwakkelen, mede door de zware medicijnen die hij sinds de transplantatie moest slikken, waardoor zijn weerstand minder groot was. Hij kreeg last van zijn ogen, liep een longontsteking op en had begin dit jaar een hartinfarct. Drie stents werden ­geplaatst en daar knapte Ger opvallend snel van op. Hij zag er goed uit. Trad zelfs nog op.

In maart voelde hij zich moe en benauwd en vermoedde dat hij een longontsteking had. Hij kreeg een paar kuren die niet hielpen en werd negatief getest op corona. Een biopt bracht duidelijkheid. Ger had leverkanker.

Dat er door de medicijnen een verhoogde kans op kanker was, wisten Tineke en hij, maar dat hadden ze veilig weggestopt. Met zijn nieuwe nier zou hij nog elf goede jaren hebben. Ger mocht naar huis. Daar had het gezin twee intieme dagen samen. Ze luisterden naar een cd met zijn eigen muziek, als hij niet te moe was maakte Ger nog een grapje. ‘s Nachts bleef de muziek aan. Ger was geen man voor een emotioneel afscheid. Hij dacht dat er nog wel een morgen was.

Ger Löhr werd geboren op 17 augustus 1964 in Emmen en overleed op 19 april 2020 in Westerbork.

Lees ook: 

Rebelse Jo Radersma bracht overal reuring in het leven

Jo Radersma was een flamboyante verschijning die waar ze ook kwam de aandacht trok. Ze was ook een begenadigd boekenredacteur, met een feilloos taalgevoel. Vertalingen die door haar handen gingen, knapten zienderogen op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden