In thuisisolatieSofie Govaert

Onze dochters lijken braaf, maar nu komt hun ware aard naar boven

Het gezin van Sofie Govaert uit Breda raakte besmet met het coronavirus. Ze houdt voor Trouw een dagboek bij.

“It takes a village to raise a child” – de betekenis van dit Afrikaanse gezegde dringt pas echt tot mij door nu we drie weken verstoken zijn van dit letterlijke en figuurlijke dorp. Verstoken van het letterlijke dorp, met de lieve juffen van onze kinderen, klarinetles en scouting, de oppasmoeder en de vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt, maar ook het figuurlijke dorp met opa en oma’s, neefjes, nichtjes en familie en vrienden verder weg. 

Als je ziet wat er allemaal afvalt als je in beperkingen leeft, bedenk je dat het een wonder is dat je normaal gesproken je kinderen nog tegenkomt in huis. Je leert elkaar wel meteen een stuk beter kennen. Onze beide kinderen blijken namelijk een stuk vervelender dan wij dachten. Onze meisjes lijken heel braaf, beleefd en welwillend maar na drie weken thuiszitten en onderwijs van hun ouders, komt hun ware aard naar boven. 

Ze zijn eigenlijk best verwend, brutaal en veeleisend. Als het videobellen met de klas mislukt, wordt mijn man naar de kamer van de jongste (6) gecommandeerd om, zodra hij zijn diensten bewezen heeft, weggewuifd te worden, want ze heeft recht op privacy. Als de oudste (9) niet oplet en daardoor de verkeerde stekker meeneemt, gaat ze echt niet nog een keer lopen als haar vader dat soms denkt. Om over het commentaar op het avondeten nog maar te zwijgen. 

Uit eigenbelang besluiten we de heropvoeding van onze kinderen niet langer uit te stellen en we nemen ons voor er weer vol tegenaan te gaan. Vervelend gedrag wordt niet meer door de vingers gezien en klagen over het avondeten betekent op de gang eten. Het helpt overigens niet dat we alle vier een kort lontje hebben door de naweeën van de corona. We zijn erg moe en aan het einde van de dag kunnen we niet zoveel meer van elkaar verdragen. 

’s Avonds lees ik de jongste voor uit Otje, als de kerkklokken beginnen te luiden. Dat is waar ook, op woensdagavond luiden de protestante en de katholieke kerk een kwartier lang de ‘klokken van hoop en troost’ . Samen, zittend op de rand van haar bed, luisteren we in stilte.

In thuisisolatie

Ja papa en mama, ik heb het ook tegen jullie
De corona was weg, voor even dan
‘De Slag om Boodschappen’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden