Po Polsku (op z’n Pools)Jaap Robben

Ongemak bij het gluren naar de facebookprofielen van de klussers

Kort na elkaar ­ontvang ik drie vriendschaps­verzoeken op ­Facebook. Lange Poolse namen, geen gemeenschappelijke vrienden. Als ik ­beter kijk, herken ik de profielfoto’s. Wojtek heeft een selfie. Die heeft iets ontroerends. De normaal zo vermoeide en norse man met dat slappe mutsje ­poseerde in een lege keuken. Zonnebril op zijn hoofd en zijn beste wang richting de camera. De rest van zijn profiel blijkt leeg.

Bij Patryk vind ik veel foto’s van boswandelingen met zijn gezin. Ik vertaal een zinnetje dat erboven staat: ‘Heerlijke dag hartje hartje'. Er volgen enkel foto’s van zijn twee kinderen. Die kroelen met een hond, sturen luchtkusjes naar de camera. Hoe verder ik doorklik, hoe jonger die kinderen worden. Ze krimpen tot de foto waarop Patryk ze beduusd toont aan de camera, ­allebei kort na hun geboorte. Nog verder in zijn verleden kom ik bij feestfoto’s met vrienden. Armen juichend omhoog of om elkaars nek geslagen. Meestal ­zonder shirt. Ze zitten altijd bij iemand thuis op een bank. ­Wodka brengt mensen samen.’ Soms is er een verlegen meisje bij. Een keer herken ik de vriendin van Patryk. ‘Bedankt voor weer avond.’ Ik wil verder kijken, maar voel me ongemakkelijk bij mijn gegluur in zijn ­leven.

Tot ik een paar avonden later zie dat Patryk een foto van mij liket. Dat blijkt een oude klassefoto, waar ik jaren geleden eens in ­getagd ben. Daarna volgt een duimpje bij een vriendenfoto uit 2009, toen ik nog een bos krullen had. Meteen daarna ontvang ik van Tomasz een luid lachende smiley bij diezelfde krullenfoto. Ze zitten nu gewoon sámen in mijn profiel te neuzen!

Dan mag ik ook. Bij Tomasz ­ontdek ik dat hij Patryk al kent vanaf de basisschool. Ik gokte hun leeftijden ergens halverwege veertig. In ieder geval voel ik me veel jonger dan zij. Maar ze blijken uit 1992. Allebei wonen ze in het gehucht waar ze ook geboren zijn. De kaart van ­Google Maps is bespikkeld met soortgelijke dorpen in de regio met de Kuifje-achtige naam Woiwodschap Mazovië.

Klik, klik en ik wandel door hun straten. Nieuwe villa’s naast ­oude houten huisjes. Over de straten en tuinen hangen stroomdraden. Bij de stoplichten ga ik rechts. Flatblokken die haast groter zijn dan het dorp. Mintgroen geschilderd. Of mosterdgeel. In de andere richting kom ik bij het gebouw waar ­Patryk en Tomasz naar school gingen. Langs de stoep staan stalletjes waar groente en dagelijkse boodschappen worden verkocht. Ongetwijfeld herkennen Patryk en Tomasz de verkopers achter de wazig gemaakte gezichten. Misschien is die man met dat witte hondje familie of een buurman. Drie klikken ­verder ben ik het dorp weer uit en word omringd door velden. Ik realiseer me dat Patryk en ­Tomasz aan ­deze ­straten denken wanneer zij het hebben over ­zuhause.

De volgende ochtend gaat onze deurbel. Er staan vijf mannen. “Dzien dobry”, zeg ik. “Dzien ­dobry”, brommen ze. Tomasz en Patryk groeten met een ­geheimzinnig glimlachje dat ­onzichtbaar is voor de rest van de ­wereld.

De echte namen van de klussers zijn bekend bij de redactie.

Schrijver Jaap Robben zoekt in dit feuilleton contact met de Poolse klussers in zijn woonboerderij net over de Duitse grens.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden