ColumnRob Schouten

Net als Harry en Meghan uit de openbaarheid stappen. Of liever niet?

Ik snap Harry en Meghan wel. En achteraf kun je zeggen dat het besluit om hun zoon naar Archie Bunker te vernoemen, in plaats van naar koning Edward of koning George, een eerste teken was.

Veel mensen proberen in hun leven een soort publiek aanzien te verwerven, maar hoe treed je úit de openbaarheid? Niet door het aan te kondigen in elk geval. Het is alsof je uit een sekte stapt, opeens weet je aller ogen op je gericht die je toebliksemen: weet wat je te wachten staat als je ons verlaat!

De kwestie deed me denken aan het gedicht ‘Poetry of Departures’ van Philip Larkin, door Jan Eikelboom vertaald als ‘Poëzie van het weggaan’: ‘Je hoort soms uit de vijfde hand, / bij wijze van grafschrift: / Hij gooide alles overboord, / verdween gewoon, / en altijd is zo’n stem er zeker van / dat je erachter staat: / deze vermetele, verfrissende / elementaire daad.’ Maar de dichter kiest uiteindelijk toch maar voor het ‘laakbaar perfecte leven’, zoals hij het noemt.

Zelf viel ik afgelopen zaterdag te bezichtigen op liefst drie verjaardagen en ik voelde me een prins die de feestelijke tewaterlating van een naar hem genoemd schip verlaat om elders een lint door te knippen.

Duistere pastei

Kennelijk verkeer ik in diverse kringen. De eerste verjaardag was van een neef, die nog in de luiers zit. De volwassen benen van de feestvierders werden omspoeld door klein grut, overal liepen twee- en driejarigen rond met knuffels, speelden hardhandig met autootjes en begonnen zo nu en dan te blèren. Ik voelde me oud en vertrok na twee uur naar de volgende verjaardag, die van een goede vriendin.

Daar stond het vol met schrijvers en uitgevers, die ik wel kende. Terwijl ik een duistere pastei in mijn mond stopte, had ik het met hen over weer andere schrijvers, wat vond ik nu écht van Herman Koch, en wist je dat er een boek over Joost Zwagerman verschijnt?

Hier was ik klaarblijkelijk thuis, dit was zo te zien mijn wereld. Maar om half negen moest ik toch echt nog naar de volgende verjaardag. Ditmaal in mijn intieme vriendenkring, mensen die ik al veertig, soms bijna vijftig jaar ken. Gezellig, ouwe jongens krentenbrood. We weten het wonderbaarlijk lang met elkaar vol te houden en nu we allemaal de zestig zijn gepasseerd, zal het wel zo blijven ook.

Geen elektriciteit

Gezamenlijk keken we, op bevel van enige voetballiefhebbers, naar Studio Sport. Ik waagde het op te merken dat Fortuna Sittard me gestolen kon worden. Nee, zei vriend Paul, jarig, Fortuna was een traditieclub, die moest blijven, net als wij.

En al die tijd brandde in mijn zak het berichtje van mijn vriendin die zojuist had gemaild dat ze een koppel zochten om een jaar lang op het eiland Great Blacknell te passen. Viereneenhalve kilometer land in zee aan de Ierse zuidwestkust, geen elektriciteit, geen warm water, geen wifi. Je moest er drie vakantiehuisjes onderhouden en een koffieshop runnen.

Het westelijkste puntje van Europa, hier moest je als eerste de stormen van de Atlantische Oceaan zien aankomen. Ja, dacht ik, ja, en daarna: hm, ik weet het niet.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden