Relatie-DNAHet verhaal van Lotte

Neem gewoon tien minnaars, zei mijn moeder, daar word je blij van

null Beeld brechtje rood
Beeld brechtje rood

Tijdgeest verkent het DNA van de liefde: hoe werkt de relatie van je ouders door in je eigen relatie? Lotte (46) kreeg van haar moeder te horen: ‘Je kunt het beste tien minnaars nemen’. Dat advies heeft ze opgevolgd.

“Als kind zag ik hoe liefdevol mijn ouders met elkaar konden zijn. Dan kroop mijn moeder bij mijn vader op de bank en knuffelden ze een beetje. En twee of drie keer per jaar deden ze op zaterdagavond in de huiskamer een dansje, op de muziek van Bruce Springsteen; hij houterig en stijf, zij zwierend om hem heen. Zo schattig, zo lief.

Toch leefden ze vaak langs ­elkaar heen. Toen ik zes was, ­besloot mijn moeder naar de kunstacademie te gaan. Door­deweeks was ze vaak weg, ze ­logeerde dan elders. Mijn vader werkte. Oma deed de was en streek onze kleren.

‘Ik ben gewoon niet gemaakt om het huishouden te doen’, zei mijn moeder als ze er was. Dat vaste gezinsritme, elke ochtend ontbijt maken, ze vond het allemaal vreselijk. Het leven moest een feest zijn. Regels of kaders kregen mijn zus en ik niet echt mee van haar. En ze lette niet op geld. Als mijn moeder boodschappen deed, kwam ze met ­lychees thuis of andere exotische vruchten. En bloemen. Bij vriendinnen stond er een bosje tulpen op tafel, bij mijn moeder was het meteen vier vazen vol, met hoge en lage bloemen, heel artistiek.

Toen ik dertien was, zag ik op haar crea-tafel een aantal handgeschreven gedichten liggen. Erotische teksten, open en bloot naast de inktpotjes. Ze waren gericht aan een onbekende man. Mijn moeder beschreef hoezeer ze naar hem verlangde en wat een burgerlijk leven ze toch had. Ik schrok, maar hield mijn mond.

Een jaar later zei mijn zus op een zaterdag: ‘Mama is zo vaak weg, er klopt iets niet’. Ze ging op onderzoek uit. Achter een gordijn op de slaapkamer trof ze mannenlaarzen aan, elegante tangoschoenen in een te grote maat – mijn vader droeg sandalen of ­degelijke schoenen. Nog dat weekend is mijn moeder vertrokken naar haar minnaar.”

Ik zag hem op straat en dacht: dit is ’m, al vond ik hem niet eens zo knap

“Ik ontmoette Angelo in Italië, in het kuststadje waar ik op mijn achttiende au-pair werd. Hij was mijn eerste grote liefde. Ik zag hem op straat en dacht: dit is ’m, al vond ik hem niet eens zo knap. Hij was klein, met een bos krullen, een beetje gezet; een soort Maradona. We werden ­verliefd, toch ging ik terug naar Nederland, om twee jaar later alsnog in Italië te gaan samenwonen.

Ik werd erg aangetrokken door zijn energie. Als Angelo iets deed, was het vol overgave. Dan ging hij ook een beetje zweten. Als hij kookte, werd het een enorm slagveld in de keuken. En uiteindelijk serveerde hij dan maar een klein bordje pasta, maar dat maakte niet uit.

Toen ik 23 was en onze zoon net was geboren, begon ik me minder op mijn plek te voelen in ­Italië. Angelo was aan het flierefluiten. Altijd weg. Hij beloofde van alles, maar deed niets, terwijl we samen een verantwoordelijkheid hadden: een kind. Ik ­besloot terug naar Nederland te gaan. Zonder hem. Na driekwart jaar kwam hij me achterna. De relatie werd gelukkig weer fijn.

Samen hebben we drie kinderen gekregen. Zij zeggen weleens: ‘Jullie konden echt heel lief zijn met elkaar, zo heerlijk knuffelen’. Dat deden we niet vaak, maar als het er was, was het inderdaad heel teder en fijn. Door het voorbeeld van mijn moeder wist ik ook altijd zeker: ik ga nooit vreemd. Toch gebeurde dat wel.

Ik was dertig, we waren net ­verhuisd naar een wat kleinere stad, de jongste was 3,5. Angelo werkte alleen maar en ik moest wennen in onze nieuwe woonplaats. Bij de sportschool van mijn dochter ontmoette ik een man die wist hoe hij een vrouw moest aanspreken. Een charmeur. Ik trapte er gewoon in. Al snel spraken we meerdere keren per week af, in de mooiste hotels.

Het was verslavend. Fysiek was het fijn met hem. En ik was weg uit die dagelijkse sleur, maar het leverde ook stress op. Al die leugens, ik vond het ingewikkeld. Dus ging ik te rade bij mijn moeder. Toen ik haar vertelde misschien te willen stoppen met de affaire, zei ze: ‘Ach, neem gewoon tien minnaars, daar word je blij van’. Dus ging ik door. Na twee jaar kwam Angelo ­erachter. Hij zag een sms’je. Ik heb de affaire beëindigd, maar tussen Angelo en mij is het niet meer goed gekomen.”

Soms had ik wel drie of vier keer per week een afspraakje

“Sinds ik weer alleen woon, zit ik veel op Tinder en andere dating-platforms. Tenminste, tot de corona-uitbraak. Soms had ik wel drie of vier keer per week een afspraakje. Dan stond ik aan het einde van de avond weer te zoenen in een steeg. Heerlijk, spannend, maar ook vluchtig. Ik mis de liefde, het gevoel dat er iemand aan je zijde staat, de innigheid die ik ooit als klein meisje bij mijn ouders zag.

Uitgerekend mijn moeder zegt nu: ‘Hou toch op met al die losse contacten, daar word je onrustig van’. Ze heeft gelijk. Al weet ik ook: geen enkele liefde zal zo diep zijn als de eerste liefde.”

De namen in deze tekst zijn om privacyredenen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Heeft u ook een verhaal over de liefde, uw relatie(s) en uw ouders? relatiedna@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden