null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Nee, nee, nee, onderbrak de grijsbehaarde gastheer me, wie bént u?

Merijn de Boer

Mijn vrouw was in Tunis een oude vriendin tegengekomen, met wie ze tien jaar geleden had gestudeerd in Engeland. Een week later werden we door haar uitgenodigd voor een etentje. Ze woonde met haar man in een enigszins verstopt appartement in La Marsa. De muren verdwenen achter de boeken en schilderijen. Op de vloer lagen Tunesische tapijten.

Er waren ook andere gasten. Ze zagen elkaar duidelijk regelmatig. Wij waren de nieuwelingen in dit clubje.

Het deed me denken aan de kring van de Verdurins waar Proust erg vermakelijk over schrijft. Meneer en mevrouw Verdurin doen er alles aan om mensen die ze interessant vinden aan zich te binden en tegelijkertijd rekenen ze genadeloos af met gasten die in hun ogen niet ‘presteren’.

Dat zijn de mensen die verkeerd getimede grapjes maken, zich gedragen als een zeur of domweg saai zijn. Over het personage Swann oordeelt mevrouw Verdurin: ‘Swann, in mijn huis, dat werd niets, daar ging niets van uit. Ik verveelde me dood bij hem.’

Ik voelde me de Swann van de avond, want de hele avond, tijdens het eten, waren alle anderen geanimeerd aan het praten en was ik stil. Ik was misschien geen zeur, maar ik was absoluut saai.

Ze dachten allemaal hetzelfde: ik was vergeten dat hij er ook nog was

Tegen het einde van de avond zei ik ineens iets, een beetje tot mijn eigen verbazing. Het ging over het filmfestival van Carthago en ik merkte op dat ik er ook wel naartoe wilde. Aan tafel viel een verbijsterde stilte. Iedereen staarde me aan en het was duidelijk dat ze allemaal hetzelfde dachten: ik was helemaal vergeten dat hij er ook nog was. Vanachter zijn rode bril keek de grijsbehaarde gastheer me indringend aan, ver voorovergebogen over de tafel, zo ver dat ik bang was dat zijn sik in zijn bord zou belanden.

Who áre you?”, vroeg hij, met een belangstelling die ik had gewonnen door zo raar lang gezwegen te hebben.

“Nou, eh, ik ben schrijver. Vader, man van…”

“Neeneenee, dat weten we allemaal al”, onderbrak hij me geërgerd. “Dat heb je bij binnenkomst gezegd. Maar wie bén je? Waar schrijf je over?”

Ik vertelde over mijn boeken en de schrijvers die ik bewonderde. Hij vond het machtig interessant, wat misschien ook kwam omdat hij de hele avond flessen wijn had geopend en opgedronken.

Of de rest het ook interessant vond, vroeg ik me af. Al keek mijn tafeldame, die eerder op de avond waarschijnlijk dacht dat ik leed aan afasie, ook belangstellend. Aangemoedigd door hun blikken ratelde ik door, tot iedereen aan tafel stil was behalve ik.

Het eindigde ermee dat de gastheer allerlei bijzondere eerste drukken uit de kast trok en aan me liet zien. Hij omhelsde me bij het afscheid.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Tijdgeest, het weekendmagazine van Trouw, bespreekt iedere week romans, geschiedenisboeken, kinderliteratuur en nog veel meer. U leest onze boekrecensies hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden