Natacha Harlequin

InterviewNatacha Harlequin

Natacha Harlequin: Empathie is mijn toverwoord, dat is de kern van alles wat ik doe

Natacha HarlequinBeeld Jildiz Kaptein Fotografie

Soms vragen mensen zich af of advocaat ­Natacha Harlequin zich wel in het racismedebat mag mengen, omdat ze zelf te weinig last zou hebben gehad van ­discriminatie. Of omdat ze te mild is. Haar eigen toverwoord is empathie.

“Natacha Harlequin houdt zich niet de hele dag bezig met racisme en discriminatie”, grapt de strafpleiter in een kille vergaderzaal. Ze heeft Surinaamse ouders, maar thuis werd geen Sranantongo gesproken, behalve als er vrienden op bezoek kwamen. Harlequin (47) onthield vooral de schunnige woorden. “Ik ben een zwarte vrouw. Maar daarin is mijn vrouw-zijn het belangrijkste, dat keert terug in alles wat ik doe. Andere labels komen daar achteraan.”

Tv-redacties bellen haar vaak als misdaad of racisme in het nieuws is. “Maar ik schuif alleen aan als het onderwerp echt bij me past.” Eén gesprek maakte veel indruk op de kijker. Vorige zomer ging Harlequin in gesprek met Johan Derksen bij VI, over racisme in Nederland. Hij had eerder grappen gemaakt over Akwasi, en Harlequin riep Derksen op om meer empathie te tonen voor mensen van kleur. Ze kreeg veel lof voor haar kalme, genuanceerde aanpak. Harlequin mocht daarna een eigen debatprogramma presenteren: Dit vindt Nederland. Maar het programma flopte en werd na enkele weken weer van de buis gehaald. Sindsdien schuift Harlequin geregeld aan bij Shownieuws, als misdaaddeskundige.

Waarom werkte Dit vindt Nederland niet?

“De kritiek was dat er te veel snelheid in het format zat, maar ik vond dat juist vernieuwend. Het was misschien iets te veel bij elkaar, met te veel gasten. Maar ik vond het zelf een mooi programma. Ik kies ook nooit voor de makkelijke weg.”

Is dat waarom u voor SBS6 werkt, dat nogal een populistische signatuur heeft?

“Shownieuws is geen moetje, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ik vind het interessant om met de crimeredactie dat thema uit te bouwen. In mijn werk verdedig ik allerlei cliënten: wit, zwart, activisten, en ook mensen met een rechts of zelfs extreemrechts gedachtegoed. Daar kan ik mee werken. Op tv wil ik ook een breed publiek bereiken.”

De andere presentatoren zijn vrij rechts, botst dat niet?

“Hoeveel mensen van kleur zijn er bij Shownieuws? Airen Mylene, Dyantha Brooks, Patty Brard en ik. Dat is al meer dan ik bij de publieke omroep zie. Als wij het over de ronde billen van Beyoncé hebben, weten wij alle vier hoe moeilijk het is om broeken te vinden die passen. Iedereen heeft het altijd over de zogenaamd rechtse signatuur aan tafel, terwijl alles juist bespreekbaar is, in een veilige setting.”

Natacha Harlequin: 'Als ik voor tv word gevraagd is mijn eerste gedachte 'wat valt er te verliezen?'
Natacha Harlequin: 'Als ik voor tv word gevraagd is mijn eerste gedachte 'wat valt er te verliezen?'"Beeld Jildiz Kaptein Fotografie

Welke reacties krijgt u van kijkers?

“Ze vinden vaak dat ik zaken duidelijk uitleg. Maar er zijn ook mensen die het vervelend vinden om zwarte mensen op tv te zien, of mij in het bijzonder. Dat mag, niet iedereen hoeft van me te houden. Ik hoor ook van jongeren dat ze me een rolmodel vinden. Zij vragen me welk pad ik heb bewandeld, als vrouw in de advocatuur. Mensen hebben het vaak over powervrouwen, maar ik heb gewoon bepaalde keuzes gemaakt. Terwijl andere vriendinnen aan het feesten waren, studeerde ik voor een suf tentamen. Relaties verliepen ook altijd anders, omdat ik voorrang gaf aan mijn loopbaan.”

Komt die bedachtzame houding op tv door uw werk als strafpleiter?

“Ik doe dit al 19 jaar, dus mijn werk en persoonlijkheid gaan redelijk in elkaar over. Kijk, als ik tegen een rechter ga schreeuwen, luistert-ie niet meer naar mij. Ik wil dat mensen altijd naar me blijven luisteren, want anders bereik ik mijn doel niet. Wierd Duk (Telegraaf-journalist en uitgesproken, conservatief twitteraar, red.) zei een keer: ‘Je bent altijd zo rustig en weloverwogen’. Dat is zo. En soms weet ik gewoon nog even niet wat ik van iets vind.”

Krijgt u weleens kritiek van zwarte activisten, die misschien wat radicaler zijn?

“Niet persoonlijk, maar ik lees wel berichten op sociale media. Dat ze zich afvragen of ik me wel in het racismedebat moet mengen, omdat ik weinig of geen discriminatie zou hebben ervaren. Of omdat ik te mild ben. Empathie is mijn toverwoord, dat is de kern van alles wat ik doe. Maar we kunnen ons steeds minder goed verplaatsen in de ander. Iedereen denkt echt alleen maar aan zichzelf.”

Mensen zijn ook steeds banger om iets verkeerds te zeggen.

“Klopt. Als ik nu voor iets op tv word gevraagd, is mijn eerste gedachte niet of ik het leuk vind, maar of er wat valt te verliezen. Ik zie ook dat mensen hun baan kwijtraken door één verkeerde opmerking. We moeten allemaal perfect zijn en krijgen niet de tijd om te leren van fouten. Dan denk ik: doe even een beetje relaxed. Mensen mogen mij ook alles vragen, zelfs intieme onderwerpen ga ik niet uit de weg. Als ik strafzaken moet voorbereiden, stel ik ook gedetailleerde vragen. Zo vroeg ik een cliënt wanneer ze haar hoofddoek eigenlijk afdeed. Dat was relevant voor de zaak, maar het werd ook een leuk gesprek. Dat mis je als je het alleen bij huis-, tuin- en keukenvragen houdt.”

Hoe zou u die interesse vertalen naar een tv-programma?

“Ik zou graag een mooi interviewprogramma presenteren, en dan echt de diepte ingaan. Daarnaast wil ik graag met jongeren werken, omdat ik merk dat ze de laatste maanden veel contact zoeken met mij. Ik heb ook redelijk veel adolescenten als cliënten.”

Hoe kijkt uw 11-jarige zoon naar zijn identiteit?

“Hij is half-Nederlands en half-Surinaams, maar volgens zijn leeftijdsgenoten ben je dan zwart. Ik ben zwart, dus hij ook, is de gedachte. Dat bedenken die kleintjes dus zelf, wat ik heel bijzonder vind. De vriendengroep van mijn zoon bestaat uit meer mixjes, die allemaal heel knap zijn. Dat weten ze ook, dus daar hoeven ze het ook niet meer over te hebben. Dan zegt mijn zoon: mam, het gaat toch om wat er in je hart zit.’

Natacha Harlequin (1973) groeide op in Delft en studeerde rechten in Leiden. Ze liep stage bij het advocatenkantoor van Bénédicte Ficq, met wie ze nog altijd contact heeft. Haar eerste baan was bij het Amsterdamse kantoor van Britta Böhler. Tot ze een eigen praktijk begon met haar man: Taekema Harlequin Advocaten in Den Haag. Harlequin verdedigt verdachten in allerlei strafzaken, van moord tot terrorisme en verkrachtings- en drugszaken.

Lees ook:

Hou eens op met dat hokjesdenken

Het is moeilijk een coherent zelfbeeld te vormen als je overal een beetje bij hoort, schrijft Haroon Ali – half-Nederlands, half-Pakistaans, ex-moslim én homo. En het verhitte identiteitsdebat maakt het zo beladen.

Rob Jetten: ‘Waarom wordt mijn geaardheid er altijd bij gehaald?’

Hij zou van de partij van ‘dood en verderf’ zijn, vanwege de D66-standpunten over abortus en euthanasie. Maar ook van de moslim- en buitenlanderknuffelaars. Zelf vraagt Rob Jetten zich af: waarom wordt zijn geaardheid er toch altijd bij gehaald? 

Sunny Bergman: Eén onhandige opmerking maakt je niet gelijk een slecht mens

Geef nu gewoon maar toe dat we allemaal vooroordelen over elkaar hebben, zegt activist, feminist en documentairemaker Sunny Bergman. Juist dan ontstaat ruimte voor gesprek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden