null Beeld

Columnpo Polsku

‘Nach Hause!’, joelt Iwan. En ietwat onwennig rij ik mee

In het busje krijg ik de eer om Iwans telefoon uit te zetten. ‘Jetzt Urlaub’, zegt hij opgelucht.

Eigenlijk zouden we direct na de ochtendfiles vertrekken. Tegen tienen piept er een berichtje waarin staat: ‘12 Uhr genau’. Als ik rond 14.00 uur bel, belooft Iwan dat alleen Marek nog moet douchen. Hooguit een half uurtje.

Uiteindelijk begint het al te schemeren wanneer ik het toeteren van zijn busje hoor. “Dzien Dobry”, roept Iwan uitbundig. Over de zitting wordt nog vlug een plastic tas gefrommeld zodat mijn jas niet vuil wordt. Ik stap in met mijn boodschappentas vol cadeautjes en mueslibollen voor onderweg.

“Nach hause!”, joelt Iwan terwijl we optrekken. “Hier liggen sigaretten, daar de Red Bull.” Ik krijg een kleine rondleiding door het busje. “In deze fles kun je pipi machen als het moet.” Marek knipoogt naar me via de spiegel, hij zit op de middenstoel van de achterbank. Zijn vaste plek.
“Wo ist Patryck?”
“Al naar huis.”

Hij kon gisteravond onverwacht meerijden met een vriend die een plekje over had, waardoor hij vanochtend zijn vrouw en kinderen al kon verrassen.

Onze eerste kilometers ­samen in het busje hebben iets onwennigs. Ik ruik een mix van klusstof, deodorant, sigarettenrook, het cool-water geurboompje én de harslucht van de kerstbomen in de achterbak. Tot nu toe waren Iwan en zijn mannen altijd bij ons te gast. Maar in hun bus babbelen ze met elkaar ­zonder het nog voor me te ver­talen.

null Beeld Hanne van der Woude
Beeld Hanne van der Woude

Iwans telefoon riedelt om de paar minuten. Klanten vragen of hij nog snel een klusje kan doen. “Zo”, zucht hij na het vijfde ­afgewimpelde verzoek. “Jetzt ­Urlaub.” Ik krijg de eer om zijn telefoon uit te mogen zetten tot na Nieuwjaar.

Voordat we de Autobahn op gaan, moeten we eerst tanken. Ik stap mee uit en drentel rond de bus. Een kale man uit het busje naast ons vraagt me iets in het Pools. Ik glimlach verontschuldigend en draai me richting Iwan. Die antwoordt in mijn plaats zonder de vraag voor me te vertalen.

De kale man grijnst en stelt me een vraag die bestaat uit één enkel woord. Ik knik kleintjes, zoals de zwijgmannen dat ook altijd doen als ze me niet be­grijpen.

Op de snelweg blijkt een driving-home-for-christmas-optocht aan de gang van Poolse auto’s en klusbusjes. “Dat is altijd op de vrijdag voor Kerstmis en Pasen.” Elke thuisrijder lijkt continu bezig om zijn voorligger in te halen. Marek foetert vanaf de achterbank op een vrachtwagen. Vanuit een klein plastic foto­lijstje naast het stuur lacht in zwart-wit een vrouw naar Iwan.

“Is dat een oude foto van jouw vrouw?”
“Oh ja”, reageert Iwan geschrokken. Uit de autodeur grabbelt hij zijn Poolse mobieltje tevoorschijn om een tijdje mompelend te bellen.
“Ze vond het niet erg”, zegt hij nadat hij heeft opgehangen.
“Dat we later zijn?”
“Nee, nee. Dat jij meekomt.”
“Heb je dat nú pas gezegd?”
“Jaja.”

Zodra Iwan merkt dat ik naar hem kijk, blikt hij opzij. On­wennig glimlachen we naar elkaar. Hoewel Iwan en ik het gemakkelijkste met elkaar kunnen praten, ken ik hem van alle zwijgmannen het minst.

Schrijver Jaap Robben zoekt in dit feuilleton contact met de Poolse klussers in zijn woonboerderij net over de Duitse grens. Dit is de laatste aflevering. Lees op 24 december zijn afsluitende kerstverhaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden