Koers houden Trea van Vliet

Naar Curaçao, Cyprus, Cuba of toch... Cadzand?

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

“Ik heb de arts gisteren verteld dat jij en ik op vakantie naar Cyprus gaan”, zegt mijn vader naast me op het terras aan de Westerschelde. “Zo. En wat zei de arts?”, vraag ik terwijl ik de menukaart bekijk. “Dat hem dat een uitstékend idee lijkt”, antwoordt mijn vader monter. Vanbinnen glimlach ik. Vorige week zat ik nog met diezelfde arts om tafel om te overleggen hoe ik nou toch moet omgaan met al die grootse plannen van mijn vader.

Een paar weken terug wilde hij met me op vakantie naar Curaçao. Hij had een mooie aanbieding gezien en zag het helemaal zitten. Kosten, de lange reistijd, jetlag, zijn gezondheid; mijn vader zag geen enkel bezwaar. Pas toen ik uiteindelijk maar zei dat ik te veel werk heb om op vakantie te kunnen, accepteerde hij een nee. Dacht ik, want een week later stelde hij voor naar Cuba te gaan. En nu is het dus Cyprus. Kennelijk moet het een eiland met een C zijn. Dat ik nu bij mijn vader in de buurt woon, maakt dat ik zijn grenzeloosheid van een heel nieuwe kant leer kennen. 

Loopmeisje

Elke keer dat ik hem zie heeft hij een heleboel plannen die er allemaal op neerkomen dat ik zijn loopmeisje word. Even naar scheepswerf zus, even naar groothandel zo, kan hij mooi eens even spijkers met koppen slaan. Mijn eeuwige dilemma over hoe ver mee te bewegen met mijn vaders gekte wordt hierdoor enorm verscherpt, en dat ik nu zo vaak nee tegen hem zeg doet de sfeer geen goed. Mijn vader begrijpt niet wat het probleem is, ik heb immers geen reistijd meer sinds ik ook in Zeeland woon. “Me dunkt dat er een bom tijd vrij is gekomen”, presteerde hij het om te zeggen toen ik hem zei dat ik ook dingen te doen heb. Ik trok aan de bel bij zijn begeleiders en we hebben een nieuwe aanpak afgesproken. De sleutelzinnen zijn dat hij zijn werk heeft, en ik het mijne. Dat hij zijn eigen klussen moet klaren, net zoals ik dat moet. En dat hij en ik samen de leuke dingen doen, de dingen om te ontspannen. “Waarom zou je nou moeten ontspannen?”, had mijn vader gevraagd. En of ik dan zo gespannen was. Zucht.

Als we onze tosti’s besteld hebben zeg ik tegen m’n vader dat hij echt iets haalbaarders moet verzinnen. En dat hij eerder aan Cadzand moet denken dan aan eilanden met een C, gezien het feit dat hij amper kan lopen, niet tegen veel prikkels kan en soms hele dagen moet slapen omdat hij zo moe is. Mijn vader denkt even na. Zegt dan dat we ook met een hovercraft naar Jersey kunnen. En ik, ik ga het nog zitten overwegen ook.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden