Ik heb een droomMyrthe Helder

Myrthe Helder: vroeger wilde ik chirurg worden, nu kan ik me geen leven voorstellen zonder viool

Beeld Jorgen Caris

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts. Vandaag: Myrthe Helder.

“Dromensymboliek zegt me weinig, maar een paar jaar geleden vroeg ik me toch af waar­om ik droomde dat mijn tanden uitvielen, of dat een lieve poes of dierbare persoon overleed. Als verklaring vond ik dat iets of iemand loslaten kan staan voor volwassen worden. Dat klopte precies met de fase in mijn leven waarin op dat moment veel veranderde.

Het mooiste is de sluimertoestand wanneer je niet zeker weet of je droomt of halfwakker bent, en alles met elkaar vermengd raakt: dingen die ik heb meegemaakt, die ik moet doen of nog graag zou willen. Dat zijn creatieve momenten die mij op ideeën brengen als ik voor Club Classique een programma maak waarin alles samenkomt: muziek, poëzie, persoonlijke verhalen, filmfragmenten. Als ik zo’n voorstelling creëer, zoals onlangs over de belle époque in Parijs, ben ik meer dan alleen violist.

Ik ging al op mijn zevende naar het conservatorium. Ik dacht weleens: wil ik dit wel, maar nu maak ik graag deel uit van die wereld. Toch wilde ik daarnaast ook iets anders doen. Zo ontstond in 2012 Club Classique: met mijn partner in crime Leonard Besseling ging ik een soort jam­sessies organiseren. We begonnen in een Amsterdamse kroeg voor een divers publiek waarvoor het Concertgebouw een te hoge drempel is. Het sloeg aan en de mensen verhuisden met ons mee naar grotere locaties, eerst naar De Rode Hoed en nu naar ons nieuwe huis: de Koepelkerk in Amsterdam.

Podiumstress

De muziekwereld is moeilijk: orkesten vallen weg, er is steeds minder werk. Maar dat leidt ook tot nieuwe initiatieven. Zo gaan we elk jaar met een nieuwe voorstelling de theaters in. We maken met Abdelkader Benali een voorstelling met persoonlijke verhalen uit de hele wereld. Via verhalen leren we elkaar kennen, door de emoties uit de verhalen te verklanken maken we contact. Ik heb me lang heel stoer voorgedaan en muren opgetrokken, nu durf ik mijn kwetsbare kant te laten zien, ook in mijn muziek. Hoe je je instrument bespeelt, toont wie je op dat moment bent.

Op het podium staan heeft een lichte en een donkere kant. Een onderbelicht onderwerp is podiumstress. Voor veel musici is het een ta­boe, een vorm van zwakte, maar we hebben het allemaal. Je loopt het podium op met lood in de schoenen, opeens lijkt het een onmogelijke opgave om je vinger precies daar te zetten voor die ene noot, de mooiste die je ooit hebt gespeeld. Dat botst met wat je van jongs af aan hebt geleerd: je moet presteren. Het zijn twee hersenhelften die met elkaar vechten en tegelijk naast elkaar kunnen bestaan.

Vroeger leek het me wel wat om hersenchirurg te worden, nu kan ik me geen leven voorstellen zonder mijn viool. Club Classique ligt zo na aan mijn hart. Ik ben het eigenlijk zelf.”

Violiste Myrthe Helder (1983) en cellist Leonard Besseling, artistiek leiders van Club Classique, organiseren jaarlijks vier voorstellingen in de Amsterdamse Koepelkerk. Ook elders geven ze concerten en zijn vaak te gast bij ‘Podium Witteman’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden