Renske Jonkman Beeld Loek Buter

Column Renske Jonkman

Moe van de stikstofregels willen mijn zwagers in Canada gaan boeren

Mijn zwagers – melkveehouders – maken serieuze plannen om te emigreren naar Canada. Moe van alle regels in Nederland al voor de stikstofcrisis, beu van het boeren op kavels die als puzzelstukken aan elkaar zijn gesmeed. Waarom niet de horizon verbreden? Het visum is al aangevraagd.

De afgelopen jaren reisden mijn twee zwagers meerdere malen af naar Alberta, Canada, om vanuit de pick-up te kijken waar ze een nieuw boerenbedrijf willen opzetten. Als pioniers rijden ze over de kaarsrechte wegen, vijftienhonderd kilometer recht vooruit, met Johnny Cash op de speakers. Om de zoveel dagen sturen ze ons foto’s en filmpjes van de meest uiteenlopende plekken: op de tribune tijdens een rodeo, onder een donkere hemel met een naderende thunderstorm, zittend op een houten veranda met uitzicht op de Rocky Mountains, op de wit besneeuwde akkers waar een eland eenzaam naar een ijzige vlakte loopt, heldere lucht, witte bergtoppen aan de horizon. Maar vooral zijn het foto’s van moderne grote stallen met zo veel ruimte dat menig boerenhart er sneller van gaat kloppen. Ze zoeken hun weg in het voor hun beloofde land, behendig manoeuvrerend tussen het onbekende en wat misschien ooit een nieuw thuis kan zijn.

Regels veranderen tijdens de wedstrijd

Mijn schoonvader – die twintig jaar geleden met dezelfde emigratieplannen rondliep – past intussen op de driehonderd koeien in Nederland. Ooit begonnen met twintig koeien groeide de stal uit tot een gloednieuw modern boerenbedrijf. Luxe in- en uitloopstallen met zachte rubberen matten op de vloer. Hightech melkapparatuur en automatische voedersystemen. “We wachten het af”, zegt hij als we over de plannen spreken. Zwijgend gaat hij door met zijn werk. Dat zijn bedrijf ooit verhuist naar een ander continent, net als zijn zoons, hun vrouwen en de kleinkinderen, daar kun je maar beter niet te veel over praten. Niks is zeker, wil hij maar zeggen. Hij zet de melkstellen onder de spenen van de koeien die rustig blijven staan.

Eenmaal thuis van hun laatste vlucht heeft mijn zwager een Canadese stal voor de verjaardag van zijn zoontje getimmerd, met een rood dak, twee openslaande staldeuren en het nummer erop. Onze neefjes en nichtjes krijgen leren cowboylaarzen en, zonder dat ze het zelf weten, staan ook zij met de ene voet nog hier en de andere voet al overzee.

Hoofdschuddend volgt mijn schoonfamilie al jarenlang het nieuws in Nederland. Over fosfaatrecht, over stikstof, het afschaffen van het melkquotum, ze hebben het allemaal voorbij zien komen. “Weer hetzelfde riedeltje”, zegt mijn jongste zwager. “Telkens veranderen ze de regels tijdens de wedstrijd.” Staken doen ze niet, dat stadium zijn ze al voorbij, want één aantekening in hun paspoort en ze kunnen dat visum op hun buik schrijven. 

Elke ochtend staan ze om kwart over vijf op, melken hun koeien, rijden over Hollandse akkers en zien in de verte de witte toppen van de Rocky Mountains aan de horizon verschijnen.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden