null

De zintuigen vanNizar El Manouzi

Mocro Maffia-acteur Nizar El Manouzi: Ik geef mensen snel mijn hart

Beeld Patrick Post

Kijken, voelen, horen, proeven, ruiken en de intuïtie: onze zintuigen maken wie we zijn. Deze week: acteur Nizar El Manouzi (25), die opnieuw in Mocro Maffia speelt en sinds kort Het Klokhuis presenteert. Dat combineert hij met zijn studies geneeskunde en filosofie. ‘Ik voelde als kind al een niet te stoppen drive.’

tekst Dana Ploeger en foto's Patrick Post

INTUÏTIE – Acteren is luisteren naar je binnenwereld

“Mensen vragen me vaak: wat ben je nu? Acteur, student, arts of presentator? Ik ben het allemaal. Ik kan mezelf prima als acteur én als dokter zien, het liefst word ik kinderarts of psychiater. Ik wil mijn leven juist niet te veel inkaderen, eerder alles uitproberen. Sinds dit voorjaar presenteer ik Het Klokhuis. Hoe leuk is het om ingewikkelde dingen voor kinderen begrijpelijk te maken. Deze baan past goed bij me, omdat ik houd van dingen uitzoeken en begrijpen. Daarnaast werken er hele leuke mensen, die anders en uniek zijn. Daar voel ik me bij thuis.

Ik houd ook enorm van leren en studeren, maar mijn opleiding geneeskunde ligt nu stil, ik wacht tot ik ingeloot word om coschappen te lopen. Tot die tijd richt ik me op presenteren en acteren.

Ik werk het liefste met herinneringen die ik kan koppelen aan de rol die ik op dat moment speel. Ik luister dan sterk naar mijn binnenwereld. Als ik in een serie of film speel, merk ik dat het ook de andere kant op werkt. Dan ben ik in mijn eigen leven in gesprek met iemand en denk ineens: wat zou Brahim nu doen? Dan ben ik helemaal weg met mijn gedachten. Dat heb ik best vaak. Acteren draait om luisteren naar jezelf. Zodat je spel zo natuurlijk mogelijk is.”

VOELEN – Via verbeelding kun je de ander goed aanvoelen

“Ik nam als kind alles heel persoonlijk. Al jong voelde ik aan hoe iemand zich tegenover mij opstelde. Ik reageerde scherp en was een vurig jochie met weinig incasseringsvermogen. Ik weet nog goed dat ik twee weken lang niet heb gepraat heb met mijn leraar op de vrije school, Eric Beumer, een bijzondere man. De aanleiding was ons jaarlijkse toneelstuk. De goede gewoonte was dat je zelf zegt welke rol je wilt. Ik wilde dolgraag met mijn goede vriend David de rol van de rovers spelen. Maar ik kreeg ’m niet. Woest was ik.

Over Nizar El Manouzi

Nizar El Manouzi (Rotterdam, 1996) is acteur, presentator en studeert voor arts. Op de middelbare school deed hij mee aan jongerenprojecten van het RO Theater. Bekend werd hij met zijn rol als agent El Moussaoui in de serie Mocro Maffia. Ook speelt hij in de film Catacombe en de series Gappies, Centraal en volgend jaar in de nieuwe serie De droom van de jeugd.

El Manouzi doet vier studies: geneeskunde, filosofie, gezondheidsbeleid en media aan de Erasmus Universiteit. Sinds dit voorjaar is hij presentator bij Het Klokhuis. Hij maakt een documentaire over zijn neef, die zonder paspoort door Europa zwerft. Met zijn reisorganisatie Explorocco begeleidt hij groepen door Marokko, het land van zijn familie. Hij woont in Rotterdam.

Later begreep ik dat mijn leraar niet wilde dat ik als enige moslimkind op mijn school die stereotype rol zou krijgen. Nu snap ik dat, toen was ik wekenlang boos. De scherpe randjes zijn er nu wel af. Ik keek vroeger bij conflicten altijd eerst naar de ander. Nu weet ik dat als je met één vinger wijst, er drie naar jezelf wijzen.

Daarbij ben ik snel emotioneel en sensitief. Ik kan me goed verplaatsen in hoe iemand anders zich voelt, mijn verbeeldingskracht is groot. Ook ben ik enorm naïef: ik geloof mensen altijd en geef ze snel mijn hart. Dat is mijn valkuil. Zeker nu ik bekender word, moet ik daar alert op zijn. Grote betrokkenheid bij anderen schept ook hoge verwachtingen, soms verlang ik te veel terug. Bij vrienden heb ik dat zeker meegemaakt. Als ik niet dezelfde aandacht terugkrijg, ben ik verdrietig. Dan huil ik en proef mijn tranen.”

RUIKEN – Zorg dat je altijd goed geparfumeerd bent

“Dat pittige reageren kwam denk ik ook omdat ik heel lang een klein guppie was. Dat maakte me onzeker als puber. Vanaf mijn achttiende ging ik pas groeien.

Het eerste brugjaar op de middelbare weet ik nog goed. Ik fietste elke dag door Crooswijk in Rotterdam met die enorme rugzak vol boeken. Dan stopte ik even in een straat waar allemaal Marokkaanse en Turkse bakkers zitten. Ik stapte af om de geur van versgebakken brood op te snuiven. Ik koppel geuren altijd aan mensen en herinneringen. Ik ruik dat brood nu opnieuw.

null Beeld

En van mijn vader heb ik geleerd: je moet altijd goed geparfumeerd zijn. Een goede geur geeft je inspiratie en brengt je dichter bij mensen.”

PROEVEN – Zuig alles in je op en gebruik je potentie

“Het werkt in mijn hoofd zo dat als ik stilsta bij wat er om me heen gebeurt, er allemaal knoppen aan gaan. Ik zie van alles in mijn omgeving gebeuren en dan begint het te borrelen. Ik zie relaties en verbindingen die ik dolgraag bij elkaar wil brengen. Ook bij vrienden doe ik dat, ik breng mensen met elkaar in contact als ik denk dat ze wellicht iets voor elkaar kunnen betekenen. Dat heeft al mooie ontmoetingen en vriendschappen opgeleverd.

Mijn doel daarbij is verandering en vooruitgang creëren. Die drijfveer voel ik altijd. Ik weet wat ik kan en zie voor me wat er allemaal kan ontstaan. Ik wil de potentie die ik in dingen of mensen zie graag concreet maken. Mijn zusje schrijft prachtige gedichten. Ontroerend mooi. Vanuit mijn perspectief denk ik: meid, doe er wat mee. Maar dat is niet haar pad. Zij wil een rustig leven, ik wil alles opzuigen en overal heel goed in worden.

In de jaren tachtig is mijn vader vanuit Marokko naar Nederland gekomen. Mijn moeder kwam later. Als kind ging ik vaak met hem mee naar de Erasmus Universiteit, waar hij als filosoof tijdschriften en naslagwerken raadpleegde en ik met mijn auto’s speelde. Elke week kocht hij een autootje voor mij. Toen ik aan geneeskunde begon, zaten mijn vader en ik er samen te studeren. Op intellectueel gebied zijn we zeker aan elkaar gewaagd. Met mijn moeder heb ik een sterkere emotionele band. Zij noemt me altijd de verstrooide professor.

null Beeld

Mijn vader is zelfkritisch en heeft een krachtig werkethos: hij staat om vijf uur op en heeft om negen uur zijn werk af. Als hij me naar voetbal bracht zat hij in de kantine boeken te lezen. Ik bewonder dat. Bij geneeskunde miste ik de intellectuele uitdaging, dus pakte ik er filosofie bij, omdat ik alles wil weten over mijn bestaan, mijn existentie. Dat hielp me om te reflecteren, want die eerste studiejaren was ik een en al ratio geworden.

De universiteit is een competitieve omgeving. Ik had het gevoel dat ik in een sneltrein zat, voortdurend moest schakelen. Ik zat gevangen in een strakke langetermijnplanning en ik stond niet meer stil bij mijn gevoelens. Filosofie bracht emoties terug, maar zorgde ook voor verwarring. Ik merkte als ik alleen was, onder de douche of in mijn kamer, dat de emoties kwamen.

Als reactie pakte ik er nog twee studies bij: media en zorgmanagement. Mensen dachten dat het heel goed met me ging: ‘Wauw Nizar, knap zeg al die studies’, riepen ze. Nu denk ik: het ging helemaal niet zo goed.”

ZIEN – Bekijk iedereen met een open geest

“Marokko is mijn tweede thuisland. Daar liggen zoveel mooie herinneringen. Als kind sprak ik Nederlands en Berbers waardoor ik met de kinderen in de bergen kon spelen. Zij gingen niet naar school en speelden met stenen, toch hadden we het zo leuk.

In het zuiden woont mijn opa, wij zijn elkaars beste vrienden. Echt goede maten. Hij verzette zich als militant tegen het Franse regime en later tegen koning Hassan. Over mijn opa is een biografie verschenen in Marokko. We praten over zijn strijd, maar vooral over de vreugde van het leven. Hij is negentig jaar, maar hij is fit en heeft veel pit. Hij lacht altijd en leert me mooie wijsheden. De belangrijkste is dat je aandacht moet hebben voor de medemens. Iedereen kent hem, hij kent iedereen. Ik zou graag een documentaire over hem maken.

Sinds enkele jaren neem ik geregeld groepen mensen mee naar Marokko. Het is zo dichtbij, maar er zijn veel andere regels en gewoontes. Ik laat aan gezinnen, studenten, artsen of zakenmensen het echte leven zien. Zodat ze niet in de valkuilen van het land trappen, maar voluit kunnen genieten van mooie plekken, zoals de Sahara, de bergen en Marrakesh. We bezoeken mijn familie of gaan met dokters de gezondheidszorg bekijken en voeren gesprekken over interculturele thema’s.

null Beeld

Het is makkelijk om cynisch te zijn, om je nergens voor te interesseren. Daar wil ik mensen vanaf brengen. Ik wil iedereen met een open geest bekijken. Alles wat ik doe en wat daaruit voortkomt, komt in essentie naar mezelf terug. Dat is mijn absolute waarheid.”

HOREN – Wees de stem van mensen die niet gezien worden

“Corona heeft me diep geraakt. Ik ontmoet veel mensen, ben heel knuffelig en door het gebrek aan sociale contacten kwam ik met mezelf in de knoop. Medestudenten en vrienden dachten dat het goed ging, maar ik werd steeds ongeduldiger en onrustiger. Mijn gedachten sprongen alle kanten op. Zo heb ontdekt dat ik verhalen wil schrijven. Ik ben nu bezig met het verhaal van mijn neef, hij leeft sinds acht jaar als ongedocumenteerde in Europa. Dan moet je weten dat hij twee keer kampioen triatlon van Afrika was. Hij deed mee aan de wereldkampioenschappen in Londen en is gebleven. Maar nu leeft hij in de schaduw van de samenleving, slaapt op stations, al hunkerend naar een betere toekomst. Hij belichaamt voor mij de vele haraga, de verbranders: Noord-Afrikaanse jongens die hun paspoort verbranden zodat ze niet teruggestuurd kunnen worden.

Ze krijgen alleen nooit die gedroomde plek in ons land, omdat iedereen ze liever kwijt dan rijk is. Dat verhaal schrijf ik op en maak er een documentaire over. Niet het geijkte vluchtelingendiscours, maar door deze jongens een stem te geven. Ik luister naar hun onuitgesproken verhaal, dat me raakt, omdat mijn neef ook zo’n doorzetter is. En heel slim. Mijn wieg stond toevallig hier, vaak voel ik me schuldig om alle kansen die ik krijg.

Mijn neef is hard geworden, hij voelt niets meer. Zo verdrietig. Ik zie al zijn potentie verloren gaan. Net als bij zijn vrienden. Ze werken zwart of belanden in de criminaliteit of zijn drugsverslaafd. Daarom kan deze documentaire tegelijk een zoektocht zijn naar mezelf. Wat zegt dit over mij? Over waar ik vandaan kom? Mijn vuur gaat branden bij dit soort verhalen.”

Lees ook:
Wonderkind Nizar El Manouzi heeft bij zijn Klokhuis-debuut meteen de juiste toon te pakken

Talent dat van iemand afspat: het werkt als een magneet en maakt nieuwsgierig naar wat iemands volgende stap wordt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden